Expat Mama

Ontwaken uit de Amerikaanse droom

2012-02-12T22:44:00.000-08:00

Inez Hollander trouwde met de Amerikaanse Jonathan, en emigreerde naar Amerika. Daar kregen ze samen twee kinderen.

Inez gaf, naar eigen zeggen, haar 'identiteit als carrièrevrouw' op, om fulltime voor haar kinderen te zorgen terwijl Jonathan carrière maakt. Ze kopen een pittoresk, sprookjesachtig huisje, dat helaas een grondige renovatie nodig heeft.

Met twee kleine kinderen in een verbouwing

Terwijl Jonathan werkt, zit Inez in de zooi van een verbouwing, met twee kleine kinderen. Dit zet een behoorlijke druk op hun relatie. Maar dan komt de 'dot bom' en wordt Jonathan ontslagen. Dit leidt tot het herstel van hun relatie, en bovendien wordt de band tussen de kinderen en Jonathan veel beter. Maar dat neemt niet weg, dat ze het financieel erg zwaar hebben.

Chicklitplot, maar non-fictie

Tot zover klinkt de 'plot' van dit boek als de zoveelste chicklit roman, maar toch is Ontwaken uit de Amerikaanse droom, vooral het verhaal van een Nederlandse vrouw in Amerika. Interessant is bijvoorbeeld haar worsteling met de vraag wat ze nou het meeste is: Nederlandse of Amerikaanse? Hoe kan ze beide identiteiten combineren?

Aan het eind van het boek concludeert Inez dat ze niet hóéft te kiezen tussen de twee nationaliteiten, maar ze beide moet aanvaarden. En dat geldt ook voor het spanningsveld tussen betaald werk en fulltime moederen dat Inez ervaart: je kunt beide hebben. Wellicht zal menige expat zich herkennen in de verscheurdheid tussen het oude en nieuwe vaderland?

Amerikaanse cultuur

Tusssen de regels door lees je over de Amerikaanse cultuur in San Franciso. Bijvoorbeeld dat bijna iedereen in joggingbroek gekleed gaat, en dat tieners zelfs in pyjamabroek over straat lopen. Maar ook dat Amerikanen zich niet uit het veld laten slaan: de krantenjongen van vandaag, kan de miljonair van morgen zijn. Of de Amerikaanse gewoonte bezoek een tour door hun huis te geven.

Fulltime moederen versus betaald werk

Inez schrijft herhaaldelijk over het conflict tussen carrière en fulltime moederen. Fulltime moederen ervaart zij als het verlies van een stuk identiteit.

'Ik gaf mezelf de schuld. Ik had het te ver laten komen. Ik had mijn baan opgegeven voor de kinderen en ik voelde me verminderd als vrouw en als moeder. (…)

'Wat misschien wel de oorzaak was van mijn somberheid was het gevoel dat ik als vrouw niets meer in te brengen had. Dat beslissingen vor mij werden genomen en dat ik, omdat ik geen geld meer bijdroeg aan ons huishouden, alle zeggenschap verloren had. Ik had voor de kinderen gekozen, en was er heilig van overtuigd dat dat de juiste keuze was maar ik had me niet gerealiseerd hoe funest dat was geweest voor mijn rol en zelfbeeld als zelfstandige vrouw.'

Ergens tijdens de chaos van de verbouwing ontdekt Inez haar passie voor schrijven, en hervindt ze zichzelf. Het boek kwam uit in 2004, en het is leuk om Inez' website te bezoeken, en te zien dat ze een succesvol schrijfster is geworden!

Conclusie

'Ontwaken uit de Amerikaanse droom' is goed geschreven, en je krijgt tussen de regels door redelijk veel informatie over het leven als Nederlandse in Amerika. Maar bijna eenderde van het boek gaat over de verbouwing, en hoe Inez die ervaart met twee kleine kinderen, wat ik relatief veel vond. Het boek is enigszins gedateerd: Inez schrijft over regering Bush, die inmiddels geschiedenis is.

De titel verwijst naar het groeiende bewustzijn van Jonathan en Inez dat spullen niet belangrijk zijn, maar hoe je je leven leidt. Een besef dat wordt afgedwongen door Jonathans langdurige werkeloosheid.

Meer weten?

Bezoek dan Inez' website!

Sannah in Galicie (Spanje)

2011-10-23T23:39:00.000-07:00

'We zien wel!' met die instelling vertrokken Sannah (43) en haar man met hun twee zonen (bijna drie en vier) in 2008 naar Galicie, de Noordwestelijke deelstaat van Spanje. Drie jaar later dénken ze niet aan een terugkeer naar Nederland.

Dit is haar verhaal!

Sannah: Voordat ik ging kijken waar we gingen wonen, was ik nog nooit in Spanje geweest! De mensen hier zijn vriendelijk, en hulpvaardig, maar het contact blijft wel wat oppervlakkig. Echte vriendschappen maak je hier niet zomaar. Misschien omdat familie heel belangrijk is, misschien is het de aard van het beestje.

Hoe we wonen

We wonen twaalf kilometer buiten de stad, ‘op het platteland’. Een auto is vanwege de bergen en afstanden onontbeerlijk. 'Even' een stukje lopen om iets te doen, 'even' de fiets pakken om iets te regelen, is er hier niet bij. Voor alles heb je de auto nodig.

We hebben een gemeubileerd huis gehuurd, met een enorme tuin vol fruit- en notenbomen en een groentetuin (‘huerta’) die we zelf onderhouden.

Emigreren met kinderen

Onze kids hebben we relatief kort van te voren actief betrokken bij de emigratie. We hebben een paar Spaanstalige dvd-s gekocht om ze aan de taal te laten wennen. We zijn ze dus niets gaan leren, maar wilden wel dat de klanken vertrouwd werden. Verder hebben we ze foto’s laten zien van het huis waar we zouden gaan wonen.

Voor de kinderen, hoe klein ook, is er natuurlijk best veel veranderd. Maar ik geloof dat zo lang de thuisbasis in de vorm van papa en mama stabiel is, kinderen veel veranderingen aan kunnen.

Wij hebben er zelf altijd heel relaxed in gestaan, we hadden er erg veel zin in, en zouden verder wel zien. Ik denk dat dit positief heeft doorgewerkt op de kinderen.

Arbeidsparticipatie in Spanje

Het is hier heel gewoon dat beide partners werken, hoewel niet alle moeders dat doen.
Parttime banen zijn zeldzaam, en de werktijden zijn heel anders.

De meeste mensen zijn tussen ongeveer 14.00 en 16.00 vrij, en pakken daarna de draad weer op. Veel mensen werken als zelfstandige en dat maakt het, met kinderen, misschien weer wat makkelijker in te plannen.

Kinderen eten overigens bijna allemaal (warm) tussen de middag op school, en zijn pas rond een uur of vijf/ half zes uit. Veel scholen bieden daarna nog de mogelijkheid tot opvang (= spelen) en soms activiteiten tot een uur of zeven / acht.

Je ziet dat grootouders veel ingeschakeld worden: familie is hier heel belangrijk, en er wordt veel tijd met elkaar doorgebracht. Ook de opvoeding wordt gemakkelijk gedeeld.

De rolverdeling is hier vrij traditioneel: mannen doen in de regel weinig in het huishouden. Dat mijn man de strijk doet, zonder problemen de stofzuiger pakt en uitgebreid kookt als er eters zijn, oogst zowel bewondering als verbazing.

Zwemles

Er zijn steeds meer ouders die hun kinderen naar zwemles laten gaan, maar van het fenomeen ‘zwemles’ zoals in Nederland, met duidelijk omschreven te beheersen vaardigheden of diploma’s is geen sprake. Met veel minder water in de omgeving wordt zwemmen meer ‘voor het leuk’ gezien dan ‘noodzakelijk’.

Wij hebben het geluk dat naast de school van onze kinderen een zwembad staat, en zo hebben ze iedere week drie kwartier zwemles in groepen van ongeveer tien kinderen. Dat gebeurt overigens al vanaf driejarige leeftijd. Onze kinderen gaan daarnaast één keer per week in de stad naar zwemles.

Kinderfeestjes: hele klas, buiten de deur met 'monitoren'

Kinderfeestjes worden veelal buitenshuis gevierd, en vanaf een jaar of vier gevierd. Meestal in een ‘ballenbak’. Denk niet aan Ballorig ofzo: het is veel kleinschaliger. Daar laat je de kinderen achter met 'monitoren' die het feestje verder regelen.

In sommige gelegenheden kunnen de ouders in een kantine wachten. Er wordt door de kinderen gespeeld in de ballenbak, en ze eten met z’n allen aan een grote tafel broodjes, chips en taart. En drinken cola of Fanta.

Fanta en cola vanaf vierde levensjaar

Heel opvallend: Fanta en cola worden hier al vanaf een jaar of vier voorgezet. Vruchtensappen worden veel minder gedronken, en aanmaaklimonade ben ik hier nog nooit tegengekomen en breng ik trouw uit Nederland mee.

Ook als een feestje niet in een ballenbak is maar in bijv. een ruimte, worden er altijd monitoren ingehuurd die de kinderen vermaken. Je moet je ook voorstellen dat het heel normaal is om de hele klas uit te nodigen: denk aan zeker 20 kinderen. Het idee dat je voor je kind dat 6 wordt 6 vriendjes uitnodigt, is hier geheel onbekend.

Schoolsysteem

Kinderen gaan vanaf hun derde naar school, en gaan tot hun zesde naar de ‘infantil’ , kleuterschool. Maar ook de jaren daarvoor is het heel gebruikelijk ze naar de peuterschool of opvang te brengen (gewoon hup vijf dagen per week). Op de school van mijn kinderen wordt een uniform gedragen.

Schooldag van 9 tot 17.30

Een schooldag begint hier om negen uur en eindigt om half zes. Tussen de middag wordt door vrijwel alle kinderen (warm) op school gegeten. Elke school heeft een grote eetzaal, en eigen keuken. Er zijn twee grote pauzes.

Het laatste uur van de dag is bestemd voor een ‘aanvullende activiteit’, zo kunnen onze kinderen kiezen uit bijvoorbeeld piano-, gitaar- of vioolles, voetbal, karate, ritmische gymnastiek, knutselen of chinese les.

Huiswerk is de norm

Huiswerk is de norm. Al vanaf vijf jaar laten ze de kinderen wennen aan huiswerk. Vanaf de lagere school, als op zesjarige leeftijd de leerplicht ingaat, is het elke dag raak.

Wij hebben het geluk dat het onze inmiddels zevenjarige vrij vlot afgaat en in zijn geval is hij meestal met een half uur klaar, hoewel hij ook wel eens een uur nodig heeft.

Schoolritme

Het schooljaar is netjes in drie stukken verdeeld.

10 september tot vlak voor Kerstmis
6 januari tot 'Semana Santa' (week voor Pasen)
Na Pasen tot 24 juni

NB. In juni en september is er alleen ’s ochtends school; tot half twee.

Geen studiedagen of lesuitval

De leerkrachten worden ongetwijfeld bijgeschoold, maar de kinderen hebben geen dag lesuitval. Ook als er een leerkracht ziek is, gaat de school gewoon door. Ze hebben per klas overigens wel een vaste tutor, maar voor de diverse vakken (Engels, gym, computerles, rekenen, taal, muziek, godsdienst, etc.) wordt een aantal leerkrachten ingeschakeld. Overigens wordt een aantal vakken ook in de officiële taal van Galicie – het Gallego – gegeven.

Leraren geven snoepjes als beloning

Heel opvallend, en iets waar ik helemaal niet blij mee ben, is het geven van snoepjes als beloning op school. Door de leerkrachten wel te verstaan. Zoet is hier sowieso erg in, maar dat het zelfs op school ingezet wordt verbaast me.

Leerkrachten worden, net als eigenlijk iedereen, aangesproken met ‘je’. Het usted (‘u’) wordt hier bijna niet gebruikt.

Speelafspraken

Na schooltijd nog bij andere kinderen spelen gebeurt niet zo vaak meer na de lange schooldag en het huiswerk, hoewel de ‘middag’ hier nog zeker tot acht uur doorgaat en de meeste kinderen pas tegen 21.00 uur eten, en daarna naar bed gaan.

Spanje in vergelijking met Nederland

Waar wij erg aan moesten wennen, is het verschil in dagindeling. In Spanje zijn er eigenlijk twee dagdelen: de ochtend tot een uur of twee, en daarna de middag die eigenlijk pas om een uur of vier echt van start gaat. Aan het eind van de middag eet je, en ga je naar bed.

We zijn nog steeds zoekende hoe we onze gewoonten kunnen inpassen in de Spaanse dagindeling. Een afspraak bij de dokter om half acht ’s avonds is bijvoorbeeld heel gewoon. Maar een winkel treffen die vóór tien uur geopend is weer niet.

Iets vieren? Eten!

Als er in Nederland wat te vieren valt, drink je samen een borrel. Hier wordt gegeten. Werkelijk iedere gelegenheid wordt aangegrepen om gezamenlijk te eten. En dan het liefst aan lange tafels, met een groot gezelschap en héél véél eten.

Weinig groente

Bij dat eten, overigens, opvallend weinig groente. Wat salade, soms een verdwaalde boon of wat kool, maar veel meer niet. En dat terwijl er in de supermarkten best veel groenten te verkrijgen zijn. Hoe ze die verwerken, is me nog niet helemaal duidelijk.

Galicië: dertig jaar terug in de tijd

De laatste jaren heeft Galicie een behoorlijke inhaalslag gemaakt, hoewel je met sommige dingen (zeker hier op het platteland) nog steeds het idee hebt dertig terug in de tijd te leven. Maar ook wat betreft bijvoorbeeld het vinden van informatie via het internet, of overzichtelijke websites lopen ze echt nog achter. Ook automatisering is soms ver te zoeken.

Meer weten?

Bezoek dan Sannah's blog

Frankrijk voorgoed: boek review

2011-10-14T12:32:00.000-07:00

Wie genoot van het boek 'Ik mis alleen de Hema' zal ook Frankrijk voorgoed kunnen waarderen.

6 portretten van Nederlandse emigranten

In beide boeken vind je portretten van Nederlanders in het buitenland, met dit verschil dat Voorgoed in Frankrijk alleen om emigranten naar Frankrijk gaat. Freelance journaliste Renate van der Bas beschrijft hierin zes portretten van Nederlanders in Frankrijk.

Leven als een Nederlander in Frankrijk

Zelf woont ze ook Frankrijk, en in dit boek wil ze laten zien hoe het de mensen die langdurig in Frankrijk wonen is vergaan. Mensen die de 'wittebroodsweken' in hun nieuwe vaderland al lang geleden achter zich hebben gelaten. Dat levert een realistisch beeld op, van worstelingen met de Franse bureaucratie, onbegrijpelijke regels, corrupte marktkoopmannen en dromen die niet uitkwamen.

Humoristisch en interessant

Maar dat wil beslist niet zeggen dat dit een negatief of somber boek is. Integendeel! Je krijgt echt een kijkje achter de schermen van het leven van een emigrant in Frankrijk. Voor iedereen met emigratieplannen naar Frankrijk lijkt me dit dan ook een onmisbaar boek. En voor iedereen die zelfs nooit op vakantie gaat naar Frankrijk, zoals ik, is het een heel interessant boek.

Ter illustratie van de humorvolle toon een citaat:

'Toen ik uitgever David van Iersel voor het eerst ontmoette om over dit boek te praten, zag ik het meteen. Hij was verliefd en jaloers. Verliefd op zijn eigen droom, jaloers op mijn leven. Ik had gedaan waar hij al vele jaren over mijmerde: de Nederlandse boel de boel laten en naar Frankrijk verkassen.

Ik vond hem een romantische dwaas. David was een sprekende ansichtkaartencarrousel. Het was alsof hij een overdosis lavendel had binnengekregen.'

Ook moest ik erg lachen om dit citaat van een vijftienjarige tiener:

'Alleen mijn leraren waren jaloers dat ik naar Frankrijk verhuisde.'

Conclusie: een aanrader

Frankrijk voorgoed is een echte aanrader. Het is uitstekend geschreven, en het gaat verder waar programma's zoals 'Ik vertrek' ophouden.

Praktische informatie

Voorgoed in Frankrijk is voor 16,95 nieuw te koop op Bol.com, en merkwaardigerwijs tweedehands voor maar liefst 20,49!

Emigreren voor beginners: een boekreview

2011-09-12T00:31:00.000-07:00

Met zijn donkere haar, ringbaardje, en vorsende blik waarmee hij vanonder zijn zwarte wenkbrauwen de lezer aankijkt, lijkt journalist Henrico Prins verdacht veel op een zwarte magiër. Zijn boek gaat echter niet over magie, maar over emigreren. Naar Christchurch in Nieuw Zeeland om precies te zijn.

Emigreren voor beginners vertelt het verhaal van journalist Henrico Prins, zijn vrouw Eef, en hun twee kinderen. Ze verruilen hun koophuis in Utrecht voor een huurhuis in Nieuw Zeeland. Niet omdat ze al jaren van een emigratie dromen, maar gewoon, voor 'iets anders'.

Het is het verhaal van twee succesvolle dertigers, die weliswaar tevreden zijn, maar tegelijkertijd een groeiend onbehagen voelen over de drukte, en routines van hun leven in Nederland.

Henrico: 'Ik merkte dat gisteren leek op vorige maand, en dat vorige maand leek op vorig jaar, en dat de afgelopen jaren één klont van zichzelf voortdurend herhalende herinneringen waren geworden die zich alsmaar sneller leken te hebben voltrokken: fast forward van feest naar feest, van eerste schooldag naar laatste schooldag, van zomervakantie naar zomervakantie.'

Aanleiding emigratieplannen

Directe aanleiding voor hun emigratieplannen is een verplicht bezoekje aan Nieuw Zeeland vanwege de trouwerij van Eefs broer met een Nieuw-Zeelandse. Henrico Prins probeert aanvankelijk zelfs onder de trip uit te komen, omdat hij geen zin heeft, maar blijkbaar maakt dit retourtje iets in hen wakker dat leidt tot een enkeltje.

Kijkje in het emigratieproces

Het is leuk om te lezen wat de beweegredenen zijn van iemand om huis en haard te verruilen voor een ander land. Ook interessant is het proces dat je dan moet doorlopen. Zo moet je bijvoorbeeld voldoende punten verzamelen om mee te mogen doen aan een lóting wie Nieuw Zeeland in mag!

Schets van het leven in Nieuw Zeeland

Ook de beschrijving van Nieuw Zeeland en haar bewoners is boeiend. Hoewel de Nieuw Zeelanders nou niet bijster pienter worden afgeschilderd. Ze kunnen niet organiseren, zijn uitermate traag, weinig klantgericht, en het is er vrij ouderwets. Tijdens het eerste bezoek lopen de Nieuw Zeelanders scheef vanwege het enorme gewicht van hun mobieltjes, aldus Henrico.

Kinderen dragen er schooluniformen, en de leraren zijn er nog echte autoriteiten, met overwicht. Nieuw Zeeland is geen goedkoop land, en zowel op de arbeidsmarkt als huizenmarkt is het erg moeilijk.

Open einde

Aan het eind van het boek hebben Henrico en zijn gezin een grote aardbeving overleefd die hun woonplaats zwaar heeft geraakt. Als lezer blijf je achter met de vraag: 'Wat gaan ze nu doen?'

Gelukkig had ik in zijn boek gelezen, dat hij een blog was begonnen, en dus zocht ik daar naar het antwoord dat het boek niet gaf. Ik krijg de indruk dat het gezin nog steeds in Christtown woont.

Conclusie

Emigreren voor beginners leest als een roman, waarin het (psychologische) proces van emigratie wordt geschilderd. Maar het blijft vrij oppervlakkig. In haar boek Ik verzin dit niet geeft Sylvia Witteman met haar columns een diepgaander beeld van de maatschappij die ze in de VS vindt.

Maar voor iedereen die vanaf zijn comfortabele bank in Nederland wil weten hoe het is om te emigreren, is het beslist een leuk boek om te lezen.

Praktische informatie

Emigreren voor beginners is te koop voor 17,50 bij Bol.com, en is daar tweedehands al verkrijgbaar voor 13,50!

Silvie in Houston Texas

2011-09-04T23:31:00.000-07:00

Ik ben Silvie, 43 jaar. Ik woon met Harro en onze drie zonen sinds augustus 2006 in de VS. Julian is tien, hij voetbalt en doet aan wedstrijdzwemmen. Hij kan je alles vertellen over de American Football competitie, maar vraag hem niet naar de positie van Feyenoord.

Simeon is vier, hij is onze Amerikaan. Niet alleen omdat hij op Amerikaans grondgebied is geboren, maar ook omdat hij het meest van pretzels, Goldfish, pizza en donuts houdt.

Daniël is zeven, hij is ons zonnetje met het syndroom van Down. Olifanten zijn z’n grote liefde, een dagje dierentuin zijn meest favoriete uitje. Hij gaat samen met Julian naar een gewone Amerikaanse school, waar hij kansen krijgt die het Nederlandse onderwijs hem niet kan bieden.

Tot we gingen verhuizen, werkte ik bij het Ministerie van VROM. Ik had een veelbelovende carrière, maar was ook voor de derde keer zwanger en toe aan nieuwe uitdagingen. Zonder spijt schreef ik mijn ontslagbrief en stapte in het vliegtuig.

Cultuurshock

Dat vliegtuig bracht ons naar Vienna, een stadje net buiten de ringweg van Washington DC, in Virginia. Daar hebben we drie jaar met veel plezier gewoond. Natuurlijk schudden we onze hoofden om die gekke Amerikanen met hun rare gewoontes, maar het was ook vertrouwd.

Houston Texas

De echte cultuurshock kwam toen we in augustus 2009 verhuisden naar Houston in Texas. We kochten een ruim en licht huis in Clearlake, een buitenwijk in het zuiden van de stad, met een groot zwembad in de tuin.

We maakten kennis met de gereserveerde vriendelijkheid van de Texanen en kwamen erachter dat de kerk een zeer centrale plaats inneemt in hun leven. Bij de kerk ontmoeten ze hun vrienden, gaan ze sporten, avondjes uit, gaan de kleine kinderen naar de kleuterschool en de grote kinderen naar de scouting. We kregen het gevoel in een jarenvijftig film te zijn beland.
Volkomen onverwacht riep Harro z’n werkgever ons in de zomer van 2011 terug naar dezelfde voorstad van Washington DC.

Nauwelijks deeltijd werken: fulltime baan of fulltime moederen

Amerikaanse vrouwen werken óf full-time en maken ook met kinderen vele uren, of zijn een stay-at-home-mom. Er wordt nauwelijks in deeltijd gewerkt. Net zoals er nauwelijks zwangerschapsverlof is en nauwelijks vakantie. Gelukkig is er wel overal kinderopvang. Alle scholen kennen een BSO en er zijn overal kinderdagverblijven. Of er is wel een Mexicaanse voorhanden die het niet erg vindt om lange dagen op je kinderen te passen en het huishouden erbij te doen. Alleen moet je het allemaal zelf betalen, er is geen overheid die bijspringt.

Amerikaanse mannen passief

Ondanks dat veel vrouwen full-time werken, ben ik nog nooit een Amerikaanse man tegengekomen die vrijwillig en met plezier voor de kinderen zorgt of een deel van het huishouden op zich neemt. In mijn ogen hangen Amerikaanse mannen altijd op de bank kijkend naar de zoveelste sportwedstrijd op TV en verwachten ze dat hun bier/koffie/cola aangereikt wordt.

Kinderfeestje

Julian werd al snel na onze aankomst uitgenodigd voor een kinderpartijtje en die eerste keer deden we alles verkeerd. Ik had een te goedkoop cadeau gekocht, 35 dollar bleek toch wel de norm. Ik wilde Julian afzetten en boodschappen gaan doen. Maar er werd van mij verwacht dat ik zou blijven. De ouders van de jarige hadden de lokale gymzaal afgehuurd en er renden zeker 30 kinderen rond.

Ik ging naast een kennis zitten in een hoek van de zaal en keek toe. Na het rennen en springen was er pizza voor de kinderen, daarna kwam de verjaardagstaart op tafel (zoet en groot), er werd gezongen en toen was het afgelopen. De cadeaus gingen ingepakt mee naar huis. Twee dagen later lag er een kaartje in de bus: ‘bedankt voor de lego, ik hoop dat je mijn feestje leuk vond.’

Moederschap in Houston

Deze ervaring laat zien hoe vrouwen het moederschap invullen: ze zijn erbij, zitten naast hun kind en houden zijn of haar hand vast. Je kinderen loslaten en eigen verantwoordelijkheid geven gebeurt weinig, ook niet als ze naar de middelbare school gaan. Kinderen moeten presteren, alles is erop gericht om ze een goede start te geven. Maar wel met zachte hand: Amerikaanse vrouwen zijn geen Tigermoms.

Naar school

Het Amerikaanse schoolsysteem is verdeeld in een openbare tak die gratis is, en een private tak die duur is (maar wel vaak christelijk). Onze jongens gaan naar een openbare school.
Scholen zijn gezoneerd, ons huisadres bepaalt naar welke school de kinderen mogen.

Het leuke van dit systeem is dat alle buurtkinderen naar dezelfde school gaan. Het nadeel is dat in een arme buurt de scholen slecht zijn, en in een rijke buurt goed. Gelukkig hebben wij de mogelijkheden om in een goede buurt te wonen en kunnen de jongens naar een school die hoog op de rankingslijsten staat.

Geen speelafspraken na schooltijd

Alle kinderen gaan met een grote gele schoolbus naar school. Dat betekent dat er op het schoolplein géén speelafspraakjes gemaakt kunnen worden; je mag niet zomaar met elkaars bus mee. Daarvoor is toestemming van de ouders nodig. Dus vergen speelafspraakjes overleg tussen ouders en vinden ze niet zoveel plaats.

Kinderen hebben volle agenda's

Bovendien zitten kinderen tot hun nek toe vol met sport (baseball in Houston, voetbal in Washington), bijlessen (om ze die goede start te geven), muziek, allerlei therapielessen (want iedereen mankeert wel iets), gym en dans. Er is weinig ‘lege’ tijd waar ze samen kunnen spelen.

Ouderraad/PTA

De ouderraad, PTA genoemd, is een forum met veel macht en invloed, dat de vele naschoolse activiteiten organiseert. De PTA genereert inkomsten via fondswerving en sponsoring waarmee de school extra leermiddelen, zoals computers, beamers of boeken kan inkopen. Om een voorbeeld te geven: de PTA van onze school in Texas had 60.000 dollar op de begroting. Dat kan alleen in een rijke buurt.

Passend onderwijs

Alle Amerikaanse openbare scholen moeten alle kinderen die in de eigen buurt wonen accepteren. Ook al spreken ze geen Engels, zitten ze in een rolstoel, hebben ze een verstandelijke beperking of gedragsproblemen. De wet zegt dat de school kinderen niet alleen moet accepteren, maar ook het best passende onderwijs voor ze moet organiseren.

Wij genieten hier met volle teugen van. Daniël hoort erbij en iedereen vindt dat doodnormaal, -ook de ‘gewone’ kinderen. Hij krijgt extra hulp om te leren lezen, rekenen en samen te spelen, maar zit wel in een gewone klas. De school heeft alle specialisten in huis. Dus als een kind net even moeite heeft met praten, is er een logopediste aanwezig die inspringt. Zonder dat dat de ouders geld kost en zonder dat ze er veel voor moeten regelen.

Een boek

Vanwege dit geïntegreerde schoolsysteem, dat er in Texas precies zo uitziet als in Virginia, geniet ik al vijf jaar van de VS. Om uiting te geven aan ons bijzondere leven en de Texaanse cultuurshock een plek te geven, begon ik met het opschrijven van onze belevenissen en plaatste ze online. Eerst voor mezelf, totdat mijn lezerskring groeide en vrienden zeiden: ‘waarom bundel je je verhalen niet in een boek, ze zijn zo leuk!’

Dat boek is er nu: Blonde haren onder een cowboyhoed, met verhalen over ons eerste jaar in Texas. Verhalen over dat enorme land van stoere mannen, over ons heerlijke zwembad in de tuin en over Daniël, die er helemaal bij hoort.

Quartier Heleen: leven als een moeder in Parijs

2011-07-06T05:13:00.000-07:00

In haar boek Quartier Heleen, vertelt journaliste Heleen Beaart over haar emigratie naar Parijs. Haar man wordt voor vijf jaar correspondent voor de Volkskrant in Parijs, en Heleen verhuist mee. Daarvoor moet ze wel haar baan opzeggen, en wordt ze Thuisblijfmoeder.

Kleine reisgids

Quartier Heleen voelt als een middagje Parijs: het is alsof je er bent, en samen met Heleen wandel je over 'de hoge voetgangersbrug' naar de speeltuin in het Square Villemin. Wat dat betreft is Quartier Heleen best te gebruiken als een, zij het zeer kleinschalige, reisgids.

Blik in het dagelijks leven van Parijs

Daarnaast is het gewoon ontzettend leuk om te lezen hoe het dagelijks leven in Parijs er uit ziet. Je bent even geen toerist, maar een heus Parijzenaar! Als een waar cultureel antropologe doet Heleen verslag van alles wat ze om zich heen ziet.

En omdat ze dat doet vanuit een persoonlijk perspectief, dat ook nog gekleurd wordt door haar moederschap, lees je niet over de geschiedenis van de Eiffeltoren, maar over het kiezen van een goede basisschool in Frankrijk, de aardige bakker op de hoek, de dichtstbijzijnde speeltuin, en de supermarkten.

Alles wat een moeder weten wil over Parijs, maar niet durfde te vragen

Op kassabonnen staat naast het totaal in euro's, ook het bedrag in francs
Mensen in de metro zijn stil en bellen niet luidruchtig.
Kinderen krijgen op de basisschool tussen de middag een viergangen maaltijd!
Overdag zie je geen moeders buiten op straat of in de parken: wel au pairs, en zogenaamde 'nounou's', vrouwen die voor meerdere kinderen tegelijk zorgen
Meisjes zijn minder degelijk gekleed dan in Nederland: witte maillots, ballerina's
Betalen met cheques is in Parijs heel gewoon
'Rentree', als de kinderen na de zomervakantie weer naar school gaan, is een groots gebeuren: het gewone leven begint weer na twee maanden grote vakantie
In Parijs hebben ze een fietsenplan: de Vélib. Verspreid door de stad zijn stallingen waar je een fiets kunt lenen. Je levert je fiets na gebruik weer in bij een volgende stalling. Ze zijn bedoeld voor kleine afstanden en een groot succes.
Fietsen in Frankrijk is nog niet zo gewoon: soms stoppen fietspaden plotseling!
Ook al is het in Frankrijk de norm dat beide ouders buitenshuis werken, de kinderopvang is beroerd geregeld, met lange wachtlijsten!
Thuisblijfmoeders zijn beslist geen normaal verschijnsel, en Thuisblijfmoeders moeten zich verdedigen
In Parijs eet men tussen de middag warm.
In Parijs zijn er net zoveel 'bijzondere activiteiten' op school, zo niet meer, als in Nederland. En ondanks het feit dat beide ouders werken, wordt daarbij een beroep gedaan op hulpouders. In de praktijk meestal de moeder.

Van baan tot fulltime moederen

De overgang van baan naar fulltime moederen, lijkt Heleen moeiteloos te maken: tot haar verrassing mist ze haar werk helemaal niet.

Heleen: 'Het leven zonder baan gaat me prima af - tot nu toe, zeg ik er voor de correctheid steeds bij. Geen kantoorpolitiek, geen schuldgevoel over vroeg vertrekken om naar de crèche te gaan, niet mijn collega's vaker zien dan mijn kinderen. Altijd met het hele gezin aan tafel, veel buitenlucht, nieuwe perspectieven. Je mag het niet zeggen van de moderne powerfeminist, maar ik vind het wel best zo...'

Heleen toont zich enigszins ambivalent over haar werk als Thuisblijfmoeder: enerzijds wekt ze de indruk dat ze vijf jaar lang vakantie heeft, anderzijds schrijft ze hoe hard ze wel niet moet werken:

'Het moet gezegd, en hopelijk kom het niet te huilerig over: ik heb het nog nooit zo druk gehad als in de maanden dat ik nu fulltime moeder ben. Ik ben bijna ontzet over hoe de kinderverzorging je leven in beslag neemt. Hoe hielden die moeders van vroeger dat vol?

Met een stel kinderen, meestal meer dan twee, die ze aan hun rokken hadden tot ze met vier jaar eindelijk eens naar de kleuterschool vertrokken. Het is fysiek zwaar, je komt niet toe aan je eigen gedachten, laat staan aan je verlangens, voor je het weet ben je een zeurende sloof. Genoeg geklaagd dus. Want het is tegelijkertijd erg leuk om al je tijd door te brengen met je kinderen - voor een jaartje tenminste.'

Meer weten over Heleens leven in Parijs?

Bezoek dan haar blog Bij ons in Parijs.

Praktische informatie

Quartier Heleen is als digitaal boek te downloaden voor 13,95 bij Bol.com.
De papieren versie kost 16,95 maar heb je tweedehands voor 10 euro.

Danielle in Marrakech

2011-06-22T01:32:00.000-07:00

Danielle (42) is een wereldburger: ze werd geboren in Den Haag, ging naar de middelbare school in Londen, studeerde Italiaans in Italië, was reisleidster in Marokko, werkte bij Bacardi-Martini in Nederland, en nu woont ze met man en dochter Zohra in Marokko. Samen runnen ze daar een 'maison 'd hotes'.

Dit is Danielle's verhaal!

Wij wonen in de Ourika Vallei, de rand van het Hoge Atlasgebergte, en ongeveer vijfenveertig minuten rijden vanaf Marrakech. Ons huis staat midden in de bergen, met fantastisch uitzicht over de rivier en de bergen om ons heen.

Berberland

Het is hier echt platteland, Berberland, zoals wij het noemen. Dit gebied wordt namelijk hoofdzakelijk door Berbers bewoond, en niet door Arabieren zoals in Marrakech. Terwijl Marrakech een trendy stad is met hele moderne winkels en luxe villawijken, lijkt het alsof de tijd in het Atlasgebergte heeft stilgestaan.

Primitief

Bewoners van de omliggende Berberdorpen leven in, voor onze begrippen, zeer primitieve omstandigheden. Sommige dorpen hebben zelfs nog geen elektriciteit. De huizen hebben geen kraanwater, en er is vaak één waterput in het dorp waar iedereen het water haalt. Er zijn hier nog afgelegen gemeenschappen die volledig zelfvoorzienend zijn.

Ons huis

Ons huis is gebouwd van grote stenen uit de rivier. Bijna alles is handmatig gebouwd en met natuurlijke materialen. Het lijkt een beetje op een kasteel met vele trappetjes en ronde bogen.

De locatie is zo bijzonder mooi, dat we dat willen delen. We wisten uit eigen ervaring dat de voorzieningen om te eten en te overnachten in de Ourika Vallei beperkt zijn. Zo ontstond het plan om een guesthouse te bouwen in harmonie met de omgeving. Een plek waar gasten een sfeer van authenticiteit kunnen ervaren, zonder concessies aan comfort. Onze guesthouse heet 'Dar Zohra' en op dit moment zijn we druk bezig met de inrichting van de kamers en het sanitair.

'Dar Zohra' biedt een prettige mengeling van simpliciteit, en luxe. De guesthouse is gebouwd met de bedoeling onze gasten visueel te prikkelen, en heeft zowel gemeenschappelijke, als verborgen plekjes, om van de natuurlijke omgeving te genieten.

Overgang Nederland - Marrakesh

Doordat we allebei al veel ervaring hadden opgedaan in Marokko, was de overgang niet zo heel groot. Wel blijven de cultuur, en de bevolking, ons regelmatig verbazen. Zowel in positieve als in negatieve zin.

Omdat we niet zijn 'uitgezonden' door een Nederlandse werkgever, maar hier zelfstandig ondernemen, moeten we zelf uitdokteren hoe bepaalde zaken in Marokko zijn geregeld. Het voordeel is dat we daardoor echt in aanraking komen met de plaatselijke bevolking, en bekend raken met hun manier van handelen. Maar het kost veel geduld, heel veel geduld! In Nederland wordt wel eens gezegd dat alles overgeorganiseerd is, maar hier is het tegenovergestelde het geval.

Fulltime moederen is de norm in Marokko

In Marokko is het nog steeds een uitzondering als een getrouwde vrouw, en moeder fulltime buitenshuis werkt. In de steden komt het vaker voor, maar hier in de bergen is het zeldzaam.

Vrouwen hebben handen vol aan huishouden en gezin

Een vrouw heeft hier echt haar handen vol aan het huishouden en het gezin. Men gaat hier niet naar de bakker voor een brood, maar koopt graan op de weekmarkt, waarvan vrouwen zelf brood bakken in kleine klei -ovens. Mensen verbouwen hier zelf groenten, en houden dieren voor eigen vleesconsumptie. Ik ben denk ik één van de weinige vrouwen in de omgeving met een wasmachine, want over het algemeen doen de vrouwen hier hun was in de rivier.

In Marrakech heb ik een aantal Marokkaanse, getrouwde vriendinnen die parttime werken. Het zijn hoger opgeleide vrouwen, uit de modale tot rijkere kringen. Vaak werken zij ook om de kostbare studies van hun kinderen in het buitenland te kunnen bekostigen.

Arbeidsvoorwaarden in Marokko

Arbeidsvoorwaarden zijn hier écht niet te vergelijken met Nederland. Werkgevers vergeten rustig het salaris te betalen, en twee of drie maanden betalingsachterstand is niet ongewoon. Er zijn geen instanties die opkomen voor de arbeidsrechten van de arbeiders. En als je als werknemer te veel zeurt, riskeer je ontslag.

De werkeloosheid is hier hoog, en met alleen een goede opleiding kom je niet makkelijk aan een baan. Het is hier heel belangrijk wie je ként.

Scheiding rijk en arm

In Marokko is het voor boven modale en rijke gezinnen, heel gebruikelijk om een inwonende hulp in de huishouding/kindermeisje te hebben. Ook wij hebben enkele maanden een inwonende hulp gehad, maar uiteindelijk konden wij niet wennen aan de constante aanwezigheid van een ‘vreemde’. Het begrip privacy is in dit soort culturen een onbekend begrip, terwijl wij er in Nederland juist erg veel waarde aan hechten.

Marokkaanse mannen als vader

Voor onze begrippen zijn Marokkaanse mannen afstandelijk naar hun vrouw en kinderen. Dit komt volgens mij doordat openbare liefkozingen niet aan de orde zijn. De werelden van mannen en vrouwen zijn gescheiden. Vrouwelijke familieleden en vriendinnen zoeken elkaar binnenshuis op, terwijl mannen elkaar buitenshuis treffen.

Over het algemeen zijn de taken strikt verdeeld, en komt het maar zelden voor dat mannen huishoudelijk werk doen. Wel kunnen veel Marokkaanse mannen verrassend goed koken!

Opvoeden in Marrakech

Wij vinden het vooral belangrijk dat Zohra zichzelf kan zijn, en proberen haar het beste mee te geven uit zowel de Nederlandse als de Marokkaanse cultuur. De manier waarop men elkaar hier begroet vind ik bijvoorbeeld erg mooi.

Zodra men je kent van gezicht, al is het bij de kassa van de supermarkt, wordt bij ieder weerzien uitgebreid geïnformeerd hoe het met jou en jouw familie gaat. Daarentegen zijn de omgangsvormen in anonieme situaties, bijvoorbeeld in het verkeer of in rijen aan loketten/kassa’s, soms schrikbarend asociaal. Ik heb wel eens moeite met het gebrek aan sociaal bewustzijn in de Marokkaanse samenleving.

Opvoeding afhankelijk van sociale milieu

De opvoeding van kinderen in Marokko is heel erg afhankelijk van het sociale milieu waarin het kind opgroeit. Kinderen uit arme gezinnen groeien vaak op straat op, waar onacceptabel gedrag (hardhandig) wordt gecorrigeerd door omstanders. Ook is er een grote groep kinderen die door de ouders wordt aangespoord tot bedelen.

Kinderen uit meer bemiddelde gezinnen genieten over het algemeen een relatief strenge opvoeding, en er wordt veel waarde gehecht aan onderwijs, zelfs al op hele jonge leeftijd.

Kinderfeestjes in Marrakech

In principe worden verjaardagen niet gevierd: dat heeft een religieuze achtergrond. De Islam ontmoedigt het centraal staan van het eigen 'ik'. Maar in de rijkere kringen is het inmiddels een trend om een feestje te organiseren voor de kinderen. Het feest wordt thuis gehouden, of in een speelzaal waarvan er enkele zijn in Marrakech.

Terwijl de kinderen worden vermaakt door o.a. ingehuurde clowns, make-up artiesten en ballonnenblazers, worden de ouders getrakteerd op allerlei lekkernijen tijdens een traditionele theeceremonie.

Alle cadeaus worden verzameld en ongeopend gestald. Het is hier niet gewoon om uitgebreid te bedanken, of te laten weten of het cadeau naar wens is.

Het leven 'na schooltijd'

Net als in Nederland worden in Marrakech naschoolse speelafspraken gemaakt, maar ook hier geldt dat dit hoofdzakelijk voorkomt in de beter gestelde kringen. Rijkere Marokkaanse vrouwen, en expat vrouwen met kinderen, treffen elkaar in kindvriendelijke cafés of speelparken. De vrouwen zitten dan bij elkaar terwijl de kindermeisjes op de kinderen letten. Kinderen uit het arme milieu treffen elkaar op straat.

In Marrakech is een groot scala aan activiteiten voor kinderen. Er zijn dansscholen, sportscholen, taleninstituten, muziekscholen etc. Daar wordt echter hoofdzakelijk gebruik van gemaakt door de upper class.

School in Marrakech

In de Ourika Vallei kunnen kinderen voor een eigen bijdrage van 150 dirham (€ 14) per maand vanaf hun vierde naar de kleuterschool. Voor Nederlandse begrippen is dat een schijntje, maar voor gezinnen met een gemiddeld inkomen van €300 per maand is dat een heel groot bedrag. De school beschikt niet over speelmateriaal, schriften, pennen etc. Ouders dienen dus ook nog schriftjes en pennen voor hun kinderen te kopen.

Leerplicht vanaf zeven

Vanaf zeven jaar is er een leerplicht, en wordt school volledig vergoed door de lokale overheden. In principe geldt de leerplicht tot zestien jaar, maar in de praktijk worden kinderen al op jongere leeftijd van school gehouden.

Armoede is een belangrijke oorzaak: veel ouders hebben de financiële bijdrage van hun werkende kinderen nodig om het gezin te onderhouden. Met betrekking tot meisjes, zien veel ouders het nut niet van een schoolopleiding, aangezien er verwacht wordt dat ze trouwt en voor haar gezin gaat zorgen.

In de steden, zoals in Marrakech, is het schoolaanbod aanzienlijk groter. Kinderen uit rijke gezinnen gaan over het algemeen naar privéscholen, waar ook allerlei naschoolse activiteiten worden georganiseerd.

Moederen in Marrakech

Waarschijnlijk heeft het leven als moeder in eerste instantie alles te maken met je eigen instelling, behoeften en idealen. Omdat ik graag een fulltime moeder wil zijn, en thuis kan werken aan de guesthouse en de verkoop van Handira’s* voel ik me hier in Marokko heel erg op mijn plaats.

Er is in ons gezin weinig regelmaat in de zin van eet- en bedtijden. In dat opzicht zijn wij niet anders dan andere Marokkaanse gezinnen. In Nederland is het voor veel mensen ondenkbaar dat een kind ’s avonds op de bank in slaap valt, of altijd mee uit eten gaat.

Onze dochter vindt het ontzettend leuk om groenten en fruit te plukken uit onze tuin, ze helpt me bij het koken, vouwt op haar manier de was op, en dweilt graag. Ook kopieert ze andere bezigheden die ze bij ons ziet doen, zoals fotograferen, tekenen, decoreren etc.

In Marokkaanse gezinnen zijn de kinderen eveneens heel erg betrokken bij de huishoudelijke activiteiten, en hebben kinderen in vergelijking met Nederlandse kinderen veel minder speelgoed.

In Nederland wordt veel van moeders verwacht

Ik denk dat de verwachtingen van moeders in Nederland veel hoger liggen dan in Marokko. Mijn ervaring is dat er in Nederland ongevraagd erg (te)veel advies wordt gegeven over moederschap en de opvoeding.

Het begint al bij de enorme stapel folders die je meekrijgt bij een eerste bezoek aan de verloskundige. Zodra je verteld dat je zwanger bent komen vriendinnen met informatieve boeken over zwangerschap, bevalling en opvoeding. Allemaal erg lief en attent, maar het maakt het wel erg moeilijk om enigszins onbevangen te ervaren en intuïtief te reageren.

Natuurlijk ouderschap

Na de geboorte van Zohra hebben wij onze eigen weg in het ouderschap gekozen. Wij hebben er bijvoorbeeld voor gekozen haar nooit in bed te laten huilen, of haar te dwingen om te eten of slapen. Wij hebben haar altijd gedragen in een draagzak, in plaats van haar in een kinderwagen te leggen. Eigenlijk niet anders dan hoe de vrouwen het hier in Marokko van nature al doen. In dat opzicht ervaar ik dat het moederschap hier veel natuurlijker, en intuïtiever wordt benaderd dan in Nederland.

Borstvoeding is hier dan ook vanzelfsprekend. Ik denk dat Marokkaanse vrienden verwonderd zullen reageren als ik vertel dat het in Nederland geen vanzelfsprekendheid is.

Nederland versus Marrakech

In vergelijking met Nederlandse steden is Marrakech echt een hectische stad. Dat heeft zo z’n charmes, maar ik verlang wel eens naar de Nederlandse ‘beschaving’ in bijvoorbeeld het verkeer. Hier stopt niemand bij een zebrapad, of je nu met een kind in je armen loopt of niet, ze rijden je gewoon van de sokken. In de auto wordt je links en rechts ingehaald, bij stoplichten veranderd een tweebaansweg in een vierbaansweg, en van voorsorteren heeft hier nog niemand gehoord.

Weinig veilige speelplekken

In Nederland speelde ik als kind veel op straat in onze woonwijk. Er was een autovrije zone, en een speeltuin waar ik veilig met mijn vriendjes kon spelen. Dat mis ik hier voor ons dochtertje. Er zijn hier in Marrakech maar weinig veilige openbare plekken voor kleine kinderen.

Leven, mens of dier hebben, naar mijn idee, veel meer waarde in Nederland. Op maatschappelijk niveau wordt veel aandacht besteed aan het welzijn van mens en dier, en dat geeft een enorm gevoel van veiligheid. In Marokko ervaar ik het tegenovergestelde, een beetje ieder voor zich en God voor ons allen. Het welzijn van dieren is hier nog amper aan de orde.

Inshallah: als God het wil

In Marokko wordt het woord ‘inshallah’ veelvuldig gebruikt. Het betekent als God het wil. Als je hier bijvoorbeeld iets afspreekt met iemand, eindigt het ook altijd in ‘inshallah’. In eerste instantie werd ik er altijd een beetje iebelig van, ik vond het een tikje te vrijblijvend.

Als in: ‘Oke, morgenmiddag kom ik de elektriciteit aanleggen, inshallah!’. Inmiddels begrijp ik dat het niet zo zeer met vrijblijvendheid te maken heeft, maar alles met 'the art of allowing'. Met andere woorden, je over kunnen geven aan lotsbestemming in plaats van altijd alles onder controle te willen hebben of zelfs af te dwingen.

Men gelooft hier dat God het beste met je voorheeft, en dat het lot je zal schenken wat je nodig hebt. Het is een levenshouding waar ik me steeds meer aan kan overgeven, en waardoor ik veel minder stress ervaar.

Integreren

Waar wij wonen is het niet makkelijk te integreren met de lokale bevolking. De Berberbevolking is zeer gesloten. Dit heeft niets te maken met een gebrek aan vriendelijkheid of interesse, maar ik denk meer met hun lange geschiedenis van verzet, en oorlogen tegen de buitenlandse overheersers.

Toch zijn we inmiddels redelijk geaccepteerd in de gemeenschap en gaan we wel eens op theebezoek bij bekenden. Mijn partner spreekt vloeiend Arabisch, en als we met Marokkanen eten doen we dat net als zij, met onze réchterhanden. Onze aanpassing wordt vaak heel erg gewaardeerd.

We beseffen dat we in de ogen van de plaatselijke bevolking hele rijke mensen moeten zijn, en wellicht zelfs een tikje extravagant. Van beide kanten is het een enorme culturele overbrugging en soms zijn de verschillen te groot. Voor Zohra is het bijvoorbeeld bijna niet mogelijk om met de lokale kinderen te spelen. Ze gaan spelenderwijs erg ruw met elkaar om.

Eén keertje kwamen dochters van kennissen bij ons spelen. De meisjes liepen met opengevallen mondjes door ons huis, ze hadden nog nooit een bed, of een computer gezien. Na een tijdje moesten de meisjes naar het toilet, en zonder na te denken heb ik ze de badkamer gewezen. Toen ik na hun vertrek de badkamer instapte vond ik midden in de badkamer hun behoeften op de grond. Waarschijnlijk hadden ze nog nooit een badkamer gezien! Die middag werd mij nog duidelijker hoe groot de verschillen zijn.

Huis met maar één kamer

Eén van onze werkmannen is inmiddels een goede vriend geworden. Iedere dag maken we even tijd om thee te drinken en te kletsen. Hij woont in een douar (Berberdorpje) waar ik met enige regelmaat met mijn dochtertje naar toe loop om zijn vrouw en kinderen te bezoeken. Zohra speelt dan met hun dochtertje Khadisha.

Hun huis bestaat uit één kamer, met een tapijt. Daar wordt op gezeten om te eten, maar er ook op geslapen met het hele gezin. Er staan geen meubels, behalve een televisie sinds er elektriciteit is aangelegd in het dorp.

Khadisha heeft heel weinig speelgoed, en speelt met de natuurlijke voorwerpen rondom het huis. Mijn dochtertje heeft er nog nooit iets over opgemerkt als we op de grond gaan zitten om aan een klein laag tafeltje te eten, of als ze met de voorwerpen van Khadisha speelt. Ze vraagt zich niet af waarom hun huis zo klein is, of waarom er geen meubels staan. Ze vindt het geen probleem om buiten in de bosjes te plassen omdat ze geen wc hebben en het valt haar niet op dat er geen speelgoed is.

Wil je meer lezen van Danielle?

Bezoek dan haar blog Beyond Marrakech! Daar kun je ook de vorderingen van hun guesthouse zien.

Mocht je in de toekomst een kamer willen boeken, houd dan hun website Dar Zohra in de gaten.

Hieronder zie je een foto van een kamer van 'Dar Zohra'.

* Handira's zijn prachtige (bruids)kleden, en ze hebben iets magisch. Ze worden gemaakt van wol, katoen en linnen door de Berbervrouwen in het Midden Atlasgebergte van Marokko.

Lisette in New York - Manhattan

2011-06-11T09:04:00.000-07:00

Het is het decor van de populaire serie Sex and the City, en gedurende drie jaar is het 'thuis' voor Lisette (31), haar man en kind.

De wetenschappelijke carrière van haar man, als promovendus in de theoretische sterrenkunde, bracht hen naar New York. Lisette studeerde zelf Griekse en Latijnse taal, doceerde Latijn en KCV, werkte in een boekwinkel en zorgt nu fulltime voor hun dochter. Ze is zwanger van hun tweede kindje.

Hoe is het om als Nederlandse moeder in New York te wonen? Dit is Lisette's verhaal!

Wonen in New York

We wonen op Manhattan Island, het toppunt van stad. Manhattan wordt grotendeels door zeer rijke mensen bewoond, en koopwoningen kosten al snel tientallen miljoenen. Voor tweekamerappartementen tel je al snel zo'n vierduizend dollar huur per maand neer.

Wij wonen in een complex van de universiteit, en de universiteit regelde onze woning. Omdat we een kind hadden, kwamen we op de wachtlijst voor een 'groot appartement'. 'Groot' bleek een tweekamer appartement te betekenen. Ik heb mijn hele leven nog niet zo klein gewoond.

Overgang Nederland - New York?

New Yorkers zijn waarschijnlijk de meest 'Nederlandse' Amerikanen. Veel Amerikanen vinden ze stug en lomp, en ze zijn on-Amerikaans direct. Maar 'typische New York' bestaat eigenlijk niet, want het meest typische aan New York, is de enorme verscheidenheid aan mensen en culturen.

Little Italy en Chinatown zijn natuurlijk bekend, maar er is bijvoorbeeld ook een Russische (en aparte Oekraiense), een Japanse en een Indiase buurt. Tel daar de enorme Latijns-Amerikaanse gemeenschap, en de toeristen en vaak blijkt Engels niet eens de eerste taal die je op straat hoort.

In het begin voelde ik me vaak leeggezogen door de drukte overal. Er zijn niet alleen overal veel mensen, ze wekken ook allemaal een gehaaste indruk. En door het warmere klimaat, loeide thuis voortdurend de airco, en kwam ik ook daar maar moeilijk tot rust. Simpelweg stilte miste ik erg. Rust en ruimte.

Sloeber in Manhattan

Doordat Manhattan grotendeels door belachelijk rijke mensen bewoond wordt, voel ik me soms ook wel een beetje een sloeber. Niet alleen moet ik met mijn hele gezin in een tweekamerappartementje wonen, ik moest in het begin echt zoeken naar betaalbare boodschappen, tussen de veel te dure boetieks en delicatessenzaken (in de categorie: potje handgewonnen Himalaya-zout voor 20 dollar, flesje voetgewrongen olijfolie voor 50).

Niet geïntegreerd

We zijn totaal niet geintegreerd. Omdat we hier maar tijdelijk zitten, heeft het geen prioriteit, en aangezien de jongste nog niet naar school of clubjes gaat, gebeurt het ook niet spontaan.

Maar als ik om me heen kijk, geloof ik ook niet dat integreren echt een optie is. De echte Manhattanse bevolking is zo'n onwaarschijnlijke rijkeluis kliek, daar kom je niet zomaar tussen. Hier zitten we midden in de universteitsgemeenschap, vol expats uit diverse landen en daarbinnen probeer ik, via de 'international spouses en partners group' van de universiteit, en aan de rand van de zandbak, wel wat contacten te onderhouden.

Opvoeden in New York

Delen

Het toverwoord voor kleine kinderen lijkt hier share! Je hoort het constant in de zandbak, ook tegen kinderen van een jaar of twee die het hele concept van delen nog niet kunnen begrijpen. Dit leidt volgens mij tot onnodige frustraties. Mijn beleid: 'Als een ander kind het heeft, kan jij er niet mee spelen,' is hier bijna asociaal.

Presteren

Er wordt hier veel waarde gehecht aan presteren, en kinderen kunnen al vanaf piepjonge leeftijd cursussen en activiteiten doen. Bijvoorbeeld Franse les voor tweejarigen. Ik zie zelden iets aangekondigd als gewoon 'leuk'. Die prestatiedrang zie je ook terug in het schoolsysteem.

Ik zocht daardoor tevergeefs naar een leuke peuterspeelzaal. De (particuliere) Preschools zijn prestigieus, en houden intake-gesprekken waar ouders wakker van liggen. Van de kosten zou ík wakker liggen, van de programma's word ik akelig

Vanaf drie jaar, soms ook jonger, is het programma vaak al voor vijf volledige dagen per week. Daarvoor mag je verwachten dat je kind voor dat het naar school gaat kan lezen, schrijven, een beetje rekenen en vaak een vreemde taal, Frans, Chinees of Spaans spreekt.

Hooggespannen verwachtingen

Van het werkelijke niveau heb ik geen idee, maar er hangt een air om heen van 'U gunt uw kind toch ook het allerbeste?' en 'De weg naar de juiste universiteit begint hier.' De verwachtingen voor de kinderen zijn hooggespannen.

Nanny voor de dagelijkse verzorging, moeder voor de carrièreplanning

Als ze niet op de juiste peuterplek komen, worden ze niet op de juiste school toegelaten, en zijn hun kansen op de juiste universiteit verkeken. Het lijkt erop dat de nannies de dagelijkse realiteit van luiers en voedingen voor hun rekening nemen, en de moeders achter de schermen druk bezig zijn de hele toekomst te plannen, en in goede banen te leiden.

Moederen in New York

Mijn dochter is de hele dag thuis, dus ik bepaal onze dagindeling. Die bestaat

spelen
boodschappen
lunch
dutje
spelen
avondeten
naar bed

In het begin kostte boodschappen doen me veel tijd, omdat ik nog moest ontdekken waar ik wát kan kopen, maar dat is nu voorbij. Tussendoor moet ik natuurlijk het huis schoon zien te houden, en dan ben ik blij met onze kleine woning.

In principe probeer ik tijdens de middagdutjes van mijn dochter te schrijven, maar zelfs één keer per week een blog-post lukt tegenwoordig niet meer, aangezien ik door warmte, zwangerschap en een matineuze dochter, zo'n dutje minstens zo hard nodig heb en als zij.

We zijn veel buiten

Het klimaat is erg buitenspeel-vriendelijk, met weinig neerslag, dus we zijn dagelijks buiten te vinden. Er zijn veel meer interessante speeltuinen in de buurt dan in Nederland, waaronder eentje hier op de binnenplaats. Dus zelfs als we geen tijd hebben om ergens heen te gaan, kunnen we toch nog even naar de speeltuin.

In de zomerperiode zijn er verschillende gratis buitenbaden in de buurt geopend, en aangezien de temperaturen 's zomers meestal boven de dertig graden zijn, verwacht ik daar ook dit jaar weer veel gebruik van te maken.

Borstvoeding in New York

Borstvoeding wordt aangeraden, en over voeden in het openbaar doen ze ook niet moeilijk in tegenstelling tot in andere delen van de VS. Maar als je er verder over gaat lezen, komt 'ten minste zes weken' wel vaak terug, wat natuurlijk maar heel kort is. Vermoedelijk hangt dit samen met gebrekkige zwangerschapsverlofregelingen en de korte termijn waarop nannies inspringen.

Campagne in New York: bevallen kan ook thuis!

Terwijl in Nederland gestreden wordt voor pijnbestrijding bij de bevalling, en de thuisbevalling ter discussie staat, is hier juist het omgekeerde gaande.

Er zijn verschillende campagnes om vrouwen erop te wijzen dat een bevalling niet per se met verdoving hoeft, en zelfs niet in het ziekenhuis. Er wordt veel aandacht besteed aan de risico's van keizersnedes. Er zijn inmiddels ziekenhuizen waar bijna de helft van de kinderen met een keizersnede gehaald wordt zonder medische indicatie.

Boodschappen doen in New York

Inmiddels ben ik erachter: de grotere luxe supermarkten zoals Whole Foods Market: Natural and Organic Grocery en de grote vestiging van Trader Joe hebben in tegenstelling tot de kleine buurtsupers wel een normaal aanbod, maar hun prijzen zijn soms even schrikken.

Ook is er de markt op Union Square Greenmarket, maar dat is ook niet goedkoop. Verse groente kopen, is hier iets voor chefkoks en 'bewuste' eters. Die willen het niet alleen vers, maar ook biologisch én met een verklaring waar het precies vandaan komt, en wie het geoogst heeft. Daar betalen ze gerust wat extra voor.

Goedkopere groente en fruit vind je vooral in Chinatown. Ook zijn er diverse stalletjes, maar die hebben vooral veel fruit, met soms wat aubergine of asperges er tussen. Dit wordt door burgemeester Bloomberg erg gepromoot als tegenwicht voor de vele hotdogstands en dergelijke.

Fietsen in New York

New Yorkers denken zelf dat ze een fantastische fiets-stad hebben. Vergeleken met andere Amerikaanse steden is dat misschien zo, maar voor een Nederlander valt het wat tegen. Er zijn fietspaden, maar die beginnen en eindigen vaak een tikkeltje willekeurig. Ze zitten aan de linkerkant van de weg en worden vooral gebruikt voor dubbelparkeren, laden en lossen, en het aanhouden van taxi's.

Fietspromotie

Aangezien zowel persoonlijke gezondheid, als een beter milieu, hoog op de agenda van burgemeester Bloomberg staan, wordt fietsen gepromoot. Mei was bijvoorbeeld fietsmaand, met diverse fietsactiviteiten. Maar dat moest ik horen van mijn ouders in Nederland!

Er wordt erg naar Nederland gekeken als voorbeeld, en de historische band met Nederland aangehaald in het fiets-kader. Willem-Alexander en Maxima zijn pas een rondje komen fietsen, en hebben een tijd terug in het kader van 400 jaar Nederland-Amerika oranje fietsen aan de stad gedoneerd.

Fietsen is voor New Yorkers vooral een spórt en geen vervoerswijze. Automobilisten en voetgangers zijn niet gewend aan fietsers, en houden er geen rekening mee. Maar al met al fiets ik inmiddels redelijk ontspannen, met de kleine achterop, in een beperkte straal rond mijn huis.

Eetcultuur in New York

De eet-cultuur is heel anders in New York. Thuis koken en eten, is niet vanzelfsprekend, voor geen enkele maaltijd. Een deli of kleine supermarkt, waar je geen kropje sla zult vinden, heeft bijvoorbeeld wel een uitgebreide saladebar, met diverse ter plekke bereide groentes. Kant-en-klaar is hier vaak echt klaar, je neemt het niet mee naar huis om op te warmen, maar eet op het terras bij de winkel of lopend op straat.

Sporten in New York

Typisch New Yorks is hoe sporten gepromoot wordt. 's Zomers zijn er gratis work-outs in Central Park, er zijn diverse gratis buitenbaden door de hele stad, en spotgoedkope 'recreation centers'

De mogelijkheden binnen zo'n centrum verschillen, maar vaak is er in elk geval een bescheiden fitnessgelegenheid. Een lidmaatschap waarmee je onbeperkt van alle centers in de stad gebruik kunt maken kost maar 75 dollar per jaar, en zelfs maar 50 dollar als je de optie met binnenbad uitsluit.

Zwemles in New York?

Gratis zwemles in openbare zwembaden!

Public pools bieden gratis zwemlessen aan voor kinderen tussen drie en zes jaar, en daarna wedstrijdzwemmen voor kinderen die willen blijven zwemmen. In de zomer worden korte, intensieve cursussen aangeboden.

Ze doen hier ook aan schoolzwemmen, en particuliere zwembaden bieden ook diverse soorten lessen aan voor diverse prijzen. Maar zwemmen is hier niet zo'n standaard-erbij-sport als in Nederland. Kinderen doen het als zomeractiviteit, of echt als sport, in wedstrijdverband.

Meer weten?

Wil je meer weten over Lisette's belevenissen in New York? Bezoek dan haar blog Manhattanmama

Lilian in de VS

2010-02-25T03:59:00.000-08:00

Lilian verhuisde samen met Josiah naar de VS. Wij vroegen haar hoe het is om te moederen in de VS!

Je leest het op Het Moederfront

Ineke in Oostenrijk

2009-07-25T07:14:00.000-07:00

Ineke Sillevis verhuisde met haar man en drie kinderen (zoon, 27 getrouwd, met dochtertje van 2 jaar, zoon van 24 en dochter van 18) naar Oostenrijk en begon daar een Gasthof!

Ineke is lerares Textiele Werkvormen en werkte als handwerklerares op de Vrije School in Den Haag en als lerares Nederlands voor allochtonen. De laatste jaren in Nederland werkte ze bij Laura Asley in Den Haag als verkoopster van kleding en woninginrichting.

Van Nederland naar een Gasthof in Oostenrijk

De IT werkzaamheden van mijn man boden op een gegeven moment geen toekomst, dus toen besloten we om naar Oostenrijk te vertrekken, altijd al ons favoriete vakantieland. Eigenlijk wilden we een pension zoeken, maar het is een klein gasthof geworden.

Onze Gasthof heeft twaalf kamers, dat zijn vierentwintig bedden.

De overgang van Nederland naar Oostenrijk was eigenlijk niet lastig. We kwamen er al veel en hoewel er ook veel anders is, is het gewoon een kwestie van doorleven. De overgang lag vooral in de verandering van ons werk.

Hoe we wonen

Onze woonruimte is erg beperkt: we hebben een slaapkamer met badkamer en een woonkamer, maar aangezien we eigenlijk altijd beneden in het restaurant/stube verblijven, gebruiken we de woonkamer nauwelijks en is deze het domein geworden van onze vijf katten!!

Verder heeft mijn dochter een éénpersoons kamer met badkamer, en mijn jongste zooneen kamertje. Dat 'altijd beneden zijn' vind ik zeker niet positief: je hebt eigenlijk geen privacy, geen eigen plekje. Maar als je open bent moet je altijd aanwezig zijn voor eventuele gasten, het kan dus niet anders.

We hebben eigenlijk een heel groot huis, maar je bent er nooit alleen. Dat vind ik lastig en is een enorme inbreuk op je privacy en je gezinsleven.

Moederen in Oostenrijk

Voor mij is er niet veel verschil tussen moederen in Nederland en Oostenrijk. Het grootste verschil wordt veroorzaakt door de werksituatie. We hebben niet altijd tijd voor mijn opgroeiende dochter gehad, net op een moment dat ze daar als puber misschien wel behoefte aan had. Maar ja, onze dagindeling wordt bepaald door de gasten.

Zwangerschapsverlof duurt bij ons in het Salzburgerland tweeëneneenhalf jaar en in Kärnten nog veel langer. Dan kun je dus fulltime voor je kinderen zorgen, en als je op tijd weer zwanger bent blijf je nog langer thuis!!

Je kunt daarbij zonder problemen zo'n 12.000 euro per jaar bij verdienen. Dat wil zeggen: zonder dat je je uitkering moet terugbetalen.

Aangezien de kosten voor levensonderhoud ook hier de pan uit rijzen is het wel verstandig om als vrouw ook lang te werken. Hoe dat in de praktijk met de kinderen wordt opgelost weet ik niet. Op het platteland wonen er natuurlijk veel oma’s en tantes in de buurt!

Opvoeding in Oostenrijk

Ik denk dat de opvoeding in Nederland vrijer is dan hier, al gaan kinderen hier bijvoorbeeld wel erg vroeg uit en stappen. Dat heb ik dus ook toegelaten: ik wilde niet dat ze buiten de groep zou vallen. In Nederland had ik dat waarschijnlijk pas op oudere leeftijd toegestaan.

Een standaarddag uit mijn leven

Wij hebben 2 verschillende standaard dagen. Eén met gasten en één zonder gasten.

Standaarddag met gasten

Ontbijt voor de gasten bijhouden. Mijn man zet alles klaar: als ik beneden kom hoef ik alleen nog 'maar' koffie en thee te schenken en te zorgen dat alles er is. Daarna ontbijt opruimen en afwassen.
Kamers doen.
Bij 'blijvers' alles nalopen en kort poetsen, bij 'vertrekkers' alles soppen + schone bedden en dergelijke.
Lunchtijd.
Hierna de keuken in om eten voor te bereiden en/of op voorraad te maken. Ergens dan nog even rust nemen voor een kopje thee en dan vanaf vijf uur weer de keuken in om het avondeten te maken. Dat is rond acht/negen uur klaar, waarna we alles opruimen en de keuken zo netjes mogelijk achterlaten….. en misschien nog even een drankje drinken met eventueel leuke gasten.
Dan meestal te laat naar bed.
Tussendoor nog eventuele boodschappen, hier en daar soppen, opruimen, de was draaien (ook de gezinswas natuurlijk) vele telefoontjes beantwoorden enz.

Als we geen gasten hebben moeten we alle karweitjes doen die zijn blijven liggen. Of we maken tijd om heerlijke wandelingen te maken in de bergen. Wij kunnen dat juist door de week doen!

Ik sta op om tussen zeven uur en half acht, en meestal liggen we er dan na twaalven weer in. Voor mij te laat dus. Als er geen gasten zijn sta ik later op, heerlijk

School in Oostenrijk

Vier jaar Volksschule, dan:

vier jaar Hauptschule, eventueel een tussenjaar op een Polytechnischeschule, met daarna een Berufschule of Lehrstelle (baan met school ernaast)

Gymnasium

Ik heb het Oostenrijkse onderwijs helaas te weinig van mee gemaakt om over de kwaliteit te kunnen oordelen. Mijn dochter heeft één jaar Polytechnische schule gedaan om lekker te wennen. Dat stelde niet veel voor. Daarna begon ze op een soort gymnasium, maar dat was te zwaar. Nu heeft ze dus een Lehrstelle, met maar negen weken school per jaar.

Oostenrijk vergeleken met Nederland

Wat ons aanspreekt is vooral het land, de natuur en het buiten wonen.

Veel verschillen liggen in ons werk, in het feit dat we nu in een piepklein dorpje wonen (800 inwoners) tegenover Den Haag. Dus of de verschillen daar aan liggen of in de tegenstelling Oo-Nederland is niet altijd duidelijk.

Integreren in Oostenrijk

Integreren is soms moeilijk, soms gemakkelijk. Wij hebben vanaf het begin geprobeerd om aan veel dingen mee te doen: muziekavonden bezoeken, aanwezig zijn bij het 'Meiboom opzetten', bij diverse collega-hoteliers langs om eens te eten of te drinken. Als we vol zijn bellen we graag collega’s om de gasten toch een plekje aan te kunnen bieden.

Maar we vinden dat er erg weinig terug komt. Er komen eigenlijk nauwelijks mensen bij ons restaurant langs, en een bedankje voor bijvoorbeeld veertien gasten die we bij een buurman onderbrengen kan er niet eens vanaf. Dat valt ons best wel tegen. Al zijn er wel buren/dorpsgenoten die hun best doen.

Oostenrijk is erg mooi en fijn om in te wonen. Maar denk niet dat je nu in een paradijs woont. Ook hier moet je hard werken, misschien wel harder dan in Nederland. En ook hier zijn erg veel regeltjes, en ook hier kost alles veel geld.

Toekomst

Omdat we momenteel bezig zijn om het Gasthof te verkopen heb ik geen idee wat de toekomst gaat brengen. Als het verkocht is moeten we een nieuw plekje zoeken om te wonen en natuurlijk een baan. Dat zal met de groeiende werkeloosheid vast niet gemakkelijk worden.

Meer weten?

Bezoek dan Ineke's weblog!

Nancy in Noorwegen

2009-07-06T10:17:00.000-07:00

Nancy van Dijken (27), supermarktmedewerkster, en Johannes (27), electricien, verhuisden met hun dochters Denice (vijfeneenhalf) en Thirza (tweeëneenhalf) naar Noorwegen. Wij interviewden Nancy over de beslissing te emigreren en haar ervaringen als moeder in Noorwegen!

De beslissing

Vanaf ons trouwen hadden we het er al wel eens over: 'Hoe zou het zijn om naar het buitenland te verhuizen?' Toekomstmuziek dachten we, en gingen over tot de orde van de dag. Maar na twee kinderen werd het verlangen steeds sterker. Was dit waar we onze kinderen wilden laten opgroeien? Altijd maar drukte, weinig ruimte en zo nog meer dingen. We gingen op internet neuzen en vonden een paar handige sites. Toen kwam de vraag: als we het doen waar gaan we dan heen?

Warme landen vielen af. Leuk voor een vakantie maar niet voor altijd. Canada was voor het werk van Johannes niet aantrekkelijk en de afstand vonden we ook een bezwaar. Toen kwamen we in Scandinavië terecht, en Noorwegen sprong er op de een of andere manier uit.

Toen we onze bestemming hadden gekozen gingen we lezen over het land, de gewoontes, de gezondheidszorg etcetera, en
Johannes ging naar een informatieavond over elektriciëns in Noorwegen. Vervolgens gingen we naar de plekken waar we in geïnteresseerd waren. Tijdens deze orientatieweek hebben we twee gemeentes bezocht, waar we veel informatie kregen. Op basis van alle verzamelde informatie besloten we er voor te gaan!

In oktober 2007 bezochten we Noorwegen en in maart 2008 emigreerden we. We wonen er nu iets meer dan een jaar.

Hoe we wonen

We wonen in een dorp met ca. 2500 inwoners. Onze eerste levensbehoeftes en dergelijke kunnen we in het dorp kopen. Maar één keer in de maand gaan we naar de stad, een uurtje verderop, zodat we ook andere dingen kunnen inslaan en de grote boodschappen doen, want dat scheelt toch wel wat in de prijs.

Het bevalt hier prima. We wonen in een kinderrijke buurt dus speelkameraadjes zijn er genoeg. We huren een vrijstaand huis met uitzicht op het fjord.

Overgang Nederland naar Noorwegen

De overgang ging heel makkelijk. Bij de kinderen hadden we nog wel problemen verwacht met slapen en zo, maar niets van dat alles. De eerste tijd bleef ik thuis, met het plan om voor de taal en de sociale contacten na een paar maanden een baantje te zoeken.

De oudste was net vier maanden op school in Nederland en vond het na een maand thuis wel weer tijd om naar school te gaan. We schreven haar in op de barnehage (kinderopvang van 1-6 jaar). Hier beginnen ze namelijk op school wanneer ze zes zijn.

Dat deed haar erg goed. Ze kreeg snel de taal onder de knie, en vanaf de eerste dag had ze een vriendinnetje dat ook nog eens bij ons in de straat woont.

Taal

Hoewel we vier weken Noorse les hadden gehad, konden we met de taal nog niet uit de voeten. Gelukkig spreken de meeste mensen hier ook Engels. Nu we een jaar verder zijn spreken we de taal redelijk goed. We moeten ons nog wel inspannen om alles te volgen, vooral als er meerdere mensen tegelijk praten, maar dat komt ook wel goed.
Kortom het bevalt ons hier prima.

Het leven als moeder in Noorwegen

De meeste moeders werken buitenhuis, of zijn thuis bij de kinderen tot ze één jaar zijn. Ze hebben hier namelijk een jaar zwangerschapsverlof. Daarna kunnen kinderen pas naar de opvang. De meeste moeders gaan na dat jaar weer parttime of fulltime werken.

Ik vind het grote verschil met Nederland de relaxtheid hier in Noorwegen. Verder is het moederen voor een groot deel hetzelfde, met dit verschil dat de kinderen hier vroeg van de kinderopvang worden gehaald, die sluit namelijk om kwart voor vier.

Dus dat spitsuurgedoe, wat je in Nederland hebt met kinderen die om half zes opgehaald worden, waarna er nog gekookt moet worden, en iedereen moe is, dat merk ik nu totaal niet.

Een standaarddag in Noorwegen

7:00 de wekker gaat
7.10 eruit. aankleden en de kinderen roepen en aankleden voor zover ze het nog niet zelf doen
7:30 ontbijten
8:00 tanden poetsen, haren kammen en gezicht wassen
8:30 naar de auto
8:40 Thirza naar de kinderopvang brengen
8:50 Denice naar de kinderopvang brengen
9:00 is de supermarkt open en doe ik wat boodschappen
9:30 Thuis gekomen ruim ik de ontbijtboel op, ruim de vaatwasser uit en voor een gedeelte weer in, draai een was.
10:00 een kopje thee
10:30 ruimen in huis, stofzuigen, was afhalen, ophangen
12:00 lunchen
13:00 was opvouwen, grote dingen in huis aanpakken
15:00 haal ik de kinderen op
15:30 thuis gekomen krijgen de kinderen wat drinken en een koekje. Vertellen ze wat over hun dag en kijken ze een een half uurtje/drie kwartier televisie
16:00 komt papa thuis
16:15 staat het eten op tafel en kunnen we eten
17:00 tafel afruimen etc.
19:00 kinderen in bad en naar bed
20:00 koffie nog wat wegwerken
22:00/23:00 naar bed

De schooltijden zijn voor Denice straks:

8:55 begint de school
12:25 is de school uit op de halve dagen

Hele dagen
8:55 begint de school
14:35 is de school uit

Kinderopvang en naschoolse opvang in Noorwegen

Als je kind één is mag het naar de kinderopvang. Die is voor een- tot zesjarigen.
Als ze op school zitten kun je gebruik maken van voor- en naschoolse opvang, die duurt tot half vier.

Opvoeding in Noorwegen

In Noorwegen heb je geen verschil tussen je, jou en u. Dat is allemaal hetzelfde woord, net als in het Engels, dus dat is wel makkelijk. In Noorwegen zijn ze allemaal erg beleefd en wordt overal vriendelijk voor bedankt. Dat spreekt ons erg aan. Wij zijn christelijk en proberen de kinderen ook op die manier op te voeden.

Verschillen Nederland -Noorwegen

De drukte, onbeleefdheid tegenover een ander, vind ik in Nederland opvallend.
Wat me hier aanspreekt is de relaxte houding van mensen, de tijd nemen voor elkaar en het gezin. Het weekend is bijvoorbeeld heel belangrijk hier, rust, ruimte, bergen en zo zijn er vast nog wel wat dingen op te noemen

Nederland zou van Noorwegen kunnen leren om alles niet zo gehaast te willen doen. Geniet van alles wat op je pad komt. Noorwegen zou van Nederland kunnen leren dat het ook niet weer te rustig moet.Dat lijkt misschien tegenstrijdig, maar als er iets geregeld moet worden dan duurt het allemaal zo lang en dat is soms frustrerend.

Kinderfeestjes in Noorwegen

Meestal worden alle meisjes of alle jongens uit de klas uitgenodigd. Denice zit straks met tien meiden in de klas dus dat zijn drukke verjaardagen. Meestal zijn het maar twee uurtjes, en is het vooral veel eten en wat spelen.

Integreren

Integreren gaat vrij makkelijk, vooral nu we de taal beter kennen. Zo krijg je toch meer contact doordat je een gesprekje kunt aanknopen. Om te intregreren heb ik een baantje gezocht, gaan we naar Noorse les en spreek ik vaak moeders aan op de kinderopvang. Ook kom ik regelmatig in de supermarkt en ga ik naar de bieb. Het helpt ook dat we in een projektgemeente wonen. Er wonen hier nu veertien verschillende nationaliteiten dus ze zijn wel wat gewend.

Petra in Noord Virginia

2009-05-10T11:00:00.000-07:00

Mijn naam is Petra (47), getrouwd met Rick (49), en moeder van Katja (19), Kai (17) en Saskia (13). Toen ik met mijn studie Italiaans bezig was in Utrecht kreeg mijn vader een baan aangeboden bij de Wereldbank en verhuisden mijn ouders, broers en zus naar een voorstad van Washington DC in de staat Virginia. Ik volgde een jaar later in 1984.

Aangezien ik hier in de VS niet veel kon met mijn studie Italiaans en ik gauw aan het werk wilde, heb ik een cursus bij een reisschool gedaan. Al gauw kreeg ik een baan bij een reisbureau en later bij American Express, waar ik na de geboorte van de oudste parttime kon werken, de laatste jaren zelfs in management. In 1987 ontmoette ik Rick en in augustus 1988 trouwden wij. Net voor Saskia's geboorte ben ik opgehouden met werken en sindsdien ben ik thuisblijfmoeder.

Overgang van Nederland naar de VS

Van mijn verhuizing naar Noord Virginia heb ik geen minuut spijt gehad. Dit is een heel mooie omgeving qua natuur en Washington is een prachtige en interessante stad. Sinds tien jaar wonen we in een vrijstaand huis met een grote tuin eromheen, midden in het centrum van ons stadje. Het stadje zelf heeft een eigen karakter en een echt "small town" gevoel, al maakt het deel van de miljoenen metropool Baltimore-Washington.

Onze kinderen kunnen overal heen lopen en fietsen en met de metro zijn we binnen het halve uur midden in Washington. Iedereen begroet elkaar op straat en in de winkels kom ik vaak bekenden tegen. Een ander pluspunt aan Virginia vind ik het overwegend zonnige klimaat en de korte winter en echte, warme zomer.

Hoe is het leven als moeder in de VS? Is het vergelijkbaar met Nederland?

Dit is een vraag, die ik moeilijk te beantwoorden vind, aangezien ik nooit moeder ben geweest in Nederland. Wat voor mij natuurlijk wel helemaal nieuw is, is het onderwijssysteem. Gaandeweg heb ik dat geleerd, hoewel het nu met kinderen, die naar college (zullen) gaan, weer ingewikkelder zal worden. Het systeem is erg goed, maar zo anders, dan in Nederland, wat ik ook wel weer erg interessant vind.

Hoe ziet een standaard-dag er uit bij jou in de VS?

Gedurende het schooljaar gaat, op een doordeweekse dag, de wekker om kwart over zes. Eerst vertrekt dan Kai om kwart voor zeven om met de schoolbus naar de high school te worden gebracht. Saskia volgt om zeven uur, zij gaat naar de middle school, waar alleen 7e en 8e klassers heengaan. De kinderen eten een warme lunch op school in het cafetaria, die is samengesteld door dietisten (dit is niet overal in het land het geval). Rick vertrekt rond acht uur naar zijn werk.

Omdat ik fibromyalgie heb is het belangrijk, dat ik iedere dag beweging krijg. Ik ga daarvoor drie keer per week naar een uur "core training" op een sportschool. Dat is ook gelijk leuk sociaal, want het groepje vrouwen is van ongeveer dezelfde leeftijd en er is genoeg te bepraten met elkaar. We doen dan ook regelmatig dingen samen, vooral Pat en ik, die allebei druk bezig zijn met fotografie.

Na de sportschool is het meestal tijd om met Cosmo, onze Australian Shepherd, te wandelen. Op dagen, dat ik niet naar de sportschool ga, ga ik voor heel lange wandelingen met hem naar een van de vele natuurgebieden om ons heen, waarbij ik dan ook veel fotografeer.

De rest van de schooldag besteed ik op verschillende manieren. Ik vind het erg leuk om Nederlandse toeristen rond te leiden in Washington en via mijn blog (wat ik al vijf jaar bijna iedere avond schrijf) of het Alles Amerika forum, waar ik mede-beheerster ben, krijg ik aardig wat "klanten". Verder volg ik fotografiecursussen en ga daarvoor regelmatig "op locatie".

Om half drie komt Kai thuis uit school en om kwart voor drie volgt Saskia. Dan is het tijd voor een snack samen en bijkletsen over de dag. Althans met Saskia, want Kai is niet zo'n kletser. Een keer per week gaat Saskia naar de chiropractor en Kai heeft wiskundebijles. Hij is wat wij hier een Junior noemen, d.w.z. een elfde klasser. Volgend jaar is zijn laatste jaar high school en dan zal hij zich op gaan geven voor verschillende colleges. Katja, onze oudste, gaat al naar college: Virginia Tech, vier uur rijden hiervandaan. De meeste 18-jarigen gaan na high school meteen het huis uit op campus. Het gros van de colleges ligt te ver van huis om thuis te blijven wonen.

Er is veel kritiek op de kwaliteit van het Nederlandse onderwijs. Hoe vind jij het onderwijs in de VS?

Mijn ervaringen met het onderwijs hier in de VS zijn heel goed. Wij wonen in een schooldistrict, dat hoog aangeschreven staat. Dit land is zo groot, dat het erg uitmaakt, waar je woont, met betrekking tot de kwaliteit van het onderwijs. Er wordt door de Federale regering hard gewerkt om die verschillen weg te werken, maar dat blijkt niet eenvoudig.

Wat is de gewoonte in de VS: fulltime moederen, fulltime baan, parttime werk etc?

Dat zal heel erg afhangen van waar je woont. Dit is een land met 300 miljoen inwoners en 50 vrijwel autonome staten. Wat mensen zich vaak niet realiseren is hoe verschillend de staten van elkaar zijn en hoe relatief weinig inbreng de Federale regering heeft in de staten. Hier in de buurt ken ik een heel aantal fulltime moeders. In onze straat werken maar drie vrouwen van de tien buitenshuis. Zelf had ik geen probleem parttime te kunnen werken. Maar dat zal elders ongetwijfeld anders zijn. Veel vrouwen, die geen baan hebben, verrichten vrijwilligerswerk in de scholen of elders.

Hoe wordt de kinderopvang/naschoolse opvang geregeld in Noord Virginia? Gastouders, creche?

Toen ik nog werkte gingen de kinderen naar een gastmoeder. Er zijn ook creches. Als de kinderen eenmaal de schoolgaande leeftijd hebben bereikt (hier het jaar, waarin je zes wordt) hebben de meeste openbare scholen "SACC" (school aged child care). Dat is opvang op school voor en na de lesuren. Die SACC wordt gesubsidieerd, zodat de kosten naar gelang het inkomen van de ouders worden bepaald.

Gaan je kinderen ook naar clubjes e.d. na schooltijd?

De clubs en sporten worden hier van school uit geregeld. Onze kinderen zijn echter niet zo geinteresseerd in teamsporten. Kai heeft het eerste jaar van high school football gespeeld, echt Amerikaans dus. Maar daarvoor moest hij iedere middag van half drie tot vijf uur trainen en dat werd te zwaar met zijn schoolwerk. Nu heeft hij eens per week een sandwichclub, waarbij ze iedere keer verschillende sandwiches serveren aan hongerige medestudenten. Saskia doet dit jaar niet mee aan clubs, maar wil volgend jaar dramaclub gaan doen.

Hoe ziet het leven van een Amerikaanse tiener er uit?

De twee grote verschillen met Nederlandse tieners zijn toch wel het niet mogen drinken van alcohol onder de 21 en het leren autorijden vanaf hun zestiende. Katja haalde op haar zeventiende haar rijbewijs en Kai is daar nu mee bezig. Verder wonen wij zo, dat de kinderen na school even de stad in kunnen gaan of 's avonds naar een concert in de plaatselijke koffiewinkel. Bij het Community Center is er ieder weekend een tienersocieteit, waar allerlei activiteiten door worden georganiseerd.

Heb je een bepaalde visie op de opvoeding? Hoe is dat in het algemeen in de VS?

Toen de kinderen kleiner waren kon ik me goed vinden in de Attachment Parenting filosofie. Nu ze tieners zijn vertaal ik dat meer in een wederzijds respect hebben voor elkaar. Ik kan natuurlijk alleen maar over mijn eigen ervaringen spreken, maar over het algemeen vind ik de Amerikaanse jeugd heel erg beleefd. Ze houden deuren voor je open, zeggen "excuse me", als ze langs je willen, ze zeggen altijd netjes "please" en "thank you" enz.

Als de kinderen iemand niet zo goed kennen spreken ze die persoon aan met "Mr. P." of "Mrs. M.". Vrienden van ons noemen ze wel bij de voornaam, als die vrienden dat expliciet hebben gevraagd. Zo ook met ons, de meeste vrienden en vriendinnen van de kinderen noemen ons Mr. of Mrs. E., behalve de beste vrienden, die hier constant over de vloer zijn, daar voor zijn we Petra en Rick. Natuurlijk bestaat het onderscheid tussen "je" en "u" niet in het Engels, wat wel zo makkelijk is.

Wat zijn voor jou de grootste verschillen tussen Noord Virginia en Nederland?

Wij wonen hier in een enorm internationaal en cultureel divers gebied. Onze kinderen hebben vrienden van allerlei nationaliteiten. Ik vind het fijn, dat zij met zoveel verschillende culturen te maken krijgen en dat het feit, dat ze tweetalig zijn, hier helemaal niet vreemd is. De grootste verschillen met Nederland zijn het klimaat en de ruimte, die hier is.

Kinderfeestjes in Noord Virginia: hoe zien die er uit? Buitenshuis of binnenshuis? Veel kinderen?

Dat hangt van het kind (en de ouders) af. Onze kinderen zijn weleens bij erg extravagante feestjes uitgenodigd, maar over het algemeen verschilden de feestjes niet veel van wat wij deden. Toen de kinderen nog de basisschoolleeftijd hadden organiseerde ik het ene jaar thuis een feestje met thema en het volgende jaar gingen we ergens heen of kwam er een clown of goochelaar. Voor Saskia's leeftijd zijn logeerpartijen met heel veel meiden heel populair. Onze basement lag afgelopen december vol met slaapzakken!

Is het moeilijk/makkelijk te integreren met de lokale bevolking? Wat doe je om te integreren?

Tja, ik woon hier natuurlijk al een kwart eeuw, langer dan waar dan ook, dus ik ben eigenlijk meer Amerikaans, dan Nederlands. Pas sinds een paar jaar heb ik ook een leuk Nederlands vriendinnenclubje hier. Ik vind het heel makkelijk om contact te leggen met de Amerikaanse vrouwen hier. We hebben een leuke sociale kring en ik ga er vaak met verschillende vriendinnen op uit.

Meer lezen van Petra?

Bezoek dan haar blog!

Sally in Dubai

2009-02-07T05:13:00.000-08:00

In 2002 solliciteerde Sally's (40) man Rob (44) op een vacature voor een posting in Brazilië. Hij werd aangenomen en samen verhuisden ze naar Curitiba, Brazilië. Vier jaar later werd het gezin overgeplaatst naar de Verenigde Arabische Emiraten, Dubai. Sally en Rob hebben een dochter Michou (15) en een zoon Mats (12).

Wij vroegen Sally naar haar ervaringen als Nederlandse moeder in het buitenland!

Buitenlandkriebels

We hadden in Nederland een prima leventje, hoewel de buitenlandkriebels er altijd waren. Na wat functieveranderingen en verhuizingen door heel Nederland streken we voor Robs werkgever in Ede neer.

Ik werkte inmiddels als commercieel buitendienstmedewerker in de ‘krantenwereld’ en ging na de geboorte van de kinderen part-time in de binnendienst werken. Michou en Mats gingen naar de creche en BSO, en later kon ik mijn werktijden zo aanpassen dat ik onder schooltijd werkte. Een ideale situatie dus, en in geval van nood stond de familie paraat om bij te springen.

Toen zag Rob opeens een vacature voor een functie in Brazilië bij zijn werkgever. Hij trok zijn stoute schoenen aan en solliciteerde onder het motto: 'Wie niet waagt, wie niet wint.' En voila, bijna een jaar later zaten we met gezin en hond in Curitiba, Brazilië.

Overgang Nederland - Curitiba Brazilië

Vanaf de eerste dag werden we verliefd op dit land, zijn inwoners, natuur en cultuur. Brazilië bruist en leeft. De kinderen gingen naar de Intertnationale school in Curitiba, met Amerikaans curriculum, en voelden zich direct thuis.

Natuurlijk was het best spannend allemaal: een verplicht schooluniform, met een schoolbus naar school, lange dagen van 8 tot half 4 waarbij iedereen overbleef en waar er verplicht (warm) gelucht werd school. En vaak bleven ze nog langer na school in verband met naschoolse activiteiten. Ook moesten zij opeens Engels en Portugees leren.

Een enorme verandering dus na het relaxte basisschoolritme in Nederland. Maar kinderen zijn flexibel en de leraren op een internationale school zijn erg bekwaam. De opvang en begeleiding waren uitstekend en ondanks het vele huiswerk hebben Michou en Mats geen een dag heimwee naar Nederland of hun oude school gehad. Ons hele sociale leven draaide eigenlijk om de school van de kinderen.

Alleen nog 'moeder-en-vrouw-van'

Voor mij als vrouw was de overgang denk ik nog het grootst. Manlief was druk aan het werk, kids gingen naar school en daar zat ik dan opeens thuis. Want ‘officieel’ mag je als expat-vrouw, met een tijdelijk visum, niet in Brazilië werken. Bovendien sprak ik geen Portugees. Opeens was ik alleen ‘de moeder en vrouw van’....

Dat was wel even wennen. Ook het wonen in een condonimio, een gated community, was heel anders dan onze woonwijk in Nederland. Maar het gaf wel een veilig gevoel dat er toezicht en bewaking was, en de kinderen konden hierdoor vrij spelen. Ieder condominio heeft een speel- en sportterrein en een casa da festa. Dat is een partyruimte waar je verjaardagen kunt vieren. En we hadden een eigen zwembad in de tuin. Pure luxe dus.

In een land waar vrijwel alleen Portugees gesproken wordt, was mijn eerste prioriteit Portugees leren. Boodschappen doen, een doktersbezoek, of de kapper uitleggen welke kleur haarverf je wilt, uberhaupt je weg vinden en autorijden in een vreemd land.... Alles neemt veel meer tijd in beslag.

Je leeft niet meer op je Nederlandse routine. Ook hadden de kinderen aandacht nodig en veel hulp met hun huiswerk. De dagen vlogen om. Om toch mijn ei kwijt te kunnen en iets voor mezelf te doen, werd ik actief in de PTA, een soort ouderraad, en werd bovendien bestuurslid van de International Womensclub.

Doordat je ver weg woont van je familie ben je als gezin meer op elkaar aangewezen. In de weekenden ontdekten we Brazilië. De kinderen waren actief in de natuurclub van school en deze organiseerde veel familie uitjes in het weekend. Daarnaast waren er nog de vele verjaardagsfeestjes, sleepovers en bbq’s met expatvrienden. De contacten zijn in het expatwereldje frequenter, maar wel wat oppervlakkiger.

Na 4 jaar werden we overgeplaatst naar De verenigde Arabische Emiraten waar we sinds juni 2007 in Dubai wonen.

Overgang Curitiba - Dubai

Van Curitiba naar Dubai was een grote overgang. Vrij naïef dacht ik dat ik inmiddels een geroutineerde expatter was en dat een volgende posting ‘a piece of cake’ zou zijn. Toch viel de overgang van het groene en gastvrije Brazilië naar het zeer hete, kale en vooral onafgebouwde Dubai mij erg tegen.

Dubai bloeit en groeit en bestaat voor 80% uit expatters, maar iedereen leeft erg op zichzelf. Ook zou je verwachten dat in zo’n flitsende stad alles goed geregeld is, maar niets is minder waar. De ambtenarij is nog erger dan in Brazilië. De vele internationale scholen hebben allemaal wachtlijsten en de huurprijzen van de huizen zijn gigantisch. Bovendien betaal je een jaar huur vooruit. Het verkeer is dramatisch en vooral de vele bouwprojecten bezorgen mij een ‘jachtig’ gevoel.

Maar komt tijd komt raad. De kinderen werden uiteindelijk toch toegelaten op de school van hun keuze (zelfde Internationale/Amerikaanse curriculum als in Brazilië) en ook een huis werd gevonden.

We wonen opnieuw in een compound, al is de beveiliging hier aanzienlijk minder. En nu geen privé zwembad maar een gemeenschappelijk zwembad in het midden van ons wijkje. De gehele compound heeft veel weg van een vakantiepark. Zeker niet verkeerd.

Inmiddels zittten we nu in ons tweede jaar in Dubai en hebben we allemaal onze draai gevonden. Je leert leven met de hectiek van de stad. Over de school zijn wij nog steeds tevreden en Michou en Mats draaien moeiteloos in het programma mee. Er wordt veel aan sport gedaan en ook organiseert de school veel leuke andere activiteiten. Het niveau is hoog, zeker vergeleken met Nederland . Dit hoor ik van andere ouders want zelf hebben wij geen vergelijkingsmateriaal. Maar Michou en Mats weten niet beter. Hun sociale leventje bestaat vooral uit bezoeken aan de Mall, bioscoopbezoek en sleepovers bij vrienden. Ski dubai wordt ook regelmatig bezocht en nog steeds rijdt deze moeder heel wat af. Dat is een groot nadeel van Dubai, iedereen woont erg verspreid en het wegennetwerk is enorm.

Onderwijs in Dubai

De overgang van de school was wel enorm. Van een kleine gemoedelijke school met 400 leerlingen kwamen ze nu op een school met 1800 studenten. Maar ook hier pasten de kinderen zich prima aan. Deze moeder had eigenlijk weer de meeste moeite met wennen. Op zo’n grote school heb je weinig contact met andere ouders vooral als de kinds ook nog met de schoolbus naar school gaan. Ook het feit dat Michou en Mats nu in Middle en High school (zgn. middelbare school) zaten droeg hier aan bij. Dan is input van een moeder ‘not done’.

Kids staan vroeg op in Dubai (5.45 u) omdat de schoolbus om 6.25 u komt. Ik sta dan ook op en ga daarna, afhankelijk van mijn 'mood', nog even terug naar bed of hardlopen. De kids hebben school van 7.45 tot 15.00 uur. Soms blijven ze langer als ze een naschoolse activiteit hebben. Dan moet ik ze ophalen omdat de schoolbus niet meer rijdt

Het onderwijs op de internationale scholen is uitstekend. Onze kinderen gaan naar een internationale school met Amerikaans en IB curriculum* (International Baccaleareate). Je kunt het vergelijken met privéschool in Nederland. Het schoolgeld is dan ook enorm hoog en gelukkig betalen de meeste bedrijven het voor de kinderen van hun werknemers.

Qua niveau/kwaliteit kan ik het niet vergelijken met Nederland omdat we daar geen ervaring mee hebben. Maar het lesniveau is hier hoog en er wordt veel huiswerk gegeven. Zeker vergeleken met verhalen die ik hoor uit Nederland (van vrienden en familie) denk ik dat hier meer van de kinderen gevraagd word. Zeker in het Amerikaanse systeem.

Er is bovendien meer respect voor andere leerlingen en de leraren. Ik denk dat dit o.a. te maken heeft met het dragen van een schooluniform. Er wordt gewerkt met de nieuwste lesmaterialen en boeken, en ook op IT gebied is het prima geregeld. Omdat Dubai een relatieve jonge stad is zijn alle scholen ook nieuw, ruim en groot(s).

De school organiseert veel naschoolse activiteiten die vaak sportgerelateerd zijn. Er zijn wel voetbalclubs, tennislessen, paardrijden of golfles maar voor veel moet je (ver) rijden en zit je in de knoop met de tijden.

Michou en Mats doen veel via school en in het weekend gaan ze naar de mall, bioscoop of slapen bij een vriendje. Mats graag naar Ski Dubai om te Snowboarden.

Moederen en arbeidsparticipatie in Dubai

Voor een moeder/vrouw is het mogelijk om te werken maar de meeste banen zijn fulltime. Zelfs een zesdaagse werkweek is hier niet vreemd. Daarbij zijn het lange dagen. Geen ATV of extra vrije dagen Toch ken ik wel vrouwen die werken, gewoon vanwege de steeds hoger wordende kosten van levensonderhoud. Dit geldt zeker voor de mensen die hier op eigen initatief naar toe gekomen zijn en niet als expat via een bedrijf.

Er komen wel steeds meer parttime banen nu het sinds kort is toegestaan door de regering van Dubai. Zelf freelance ik als relocation consultant en help af en toe een vriendin met haar bedrijf. Veel expatvrouwen blijven overigens gewoon thuis en genieten van alle luxe wat Dubai te bieden heeft.

Er is een schreeuwend tekort aan kinderdagverblijven/créches. Veel mensen met kleine kinderen of baby's hebben dan ook een 'maid' die ook voor hun kind zorgt.

Kinderen in Dubai

Persoonlijk vind ik dat kinderen hier meer 'beschermd' zijn. Dat komt omdat ze met de schoolbus naar school gaan of door hun ouders gebracht worden. Minder zelfstandig dus dan in Nederland, waar je op je fiets of brommer gaat. Ook zijn de schooldagen lang en is er dus minder tijd voor rottigheid en spijbelen. Na school moet er veel huiswerk gemaakt worden. Op school wordt respect verwacht en ik vind over het algemeen de kinderen erg beleefd. Hoewel kinderen hier ook meer verwend worden/zijn. Ze hebben het met 'maids' in huis wel makkelijker en veel kinderen hebben de nieuwste snufjes (WII, Xbox, telefoon etc) in huis .

Integratie

Het is moeilijk om te integreren met de locals. Emiraties mengen zich niet met de westerse mensen. Daarbij is 80% van de bevolking in Dubai van buitenlandse afkomst. De verschillende nationaliteiten zoeken elkaar op en er is vrij weinig integratie. Hoewel je door werk en school wel met andere expats in contact komt en daar bevriend mee raakt. Maar er is hier een grote Nederlandse vereniging en in tegenstelling tot Brazilië ga ik hier meer met Nederlanders om. Eigenlijk wel jammer.

Nederland versus Dubai

Het weer in Dubai spreekt me vooral aan. Altijd mooi weer, zon en je kunt altijd iets plannen: het gaat altijd door of het nu een bbq is of een tuinfeestje!

De grootste verschillen zijn natuurlijk de luxe hier, en de positie van de (lokale) vrouw. Dubai is hectisch en altijd in beweging. dat maakt me wel eens onrustig, en ik mis toch ook de groene natuur. Mensen zijn hier vooral om (veel) geld te verdienen.

Wat betreft service en dienstverlening kan men in Dubai nog zéér veel leren van Nederland. Wat dat betreft is het echt een land in de begin van onwikkelingsfase. Ondanks al de flitsende bouwwerken, rijkdom en luxe is het vooral administratief nog slecht geregeld. Erg bureaucratisch met een vreselijk hautaine houding van de Emiraties die overheidsfuncties bekleden.

Meer weten?

Lees dan Sally's blog!

* IB-programma

De vakken binnen het IB-programma moeten de volgende zes disciplines vertegenwoordigen:

Discipline 1: de eerste taal (dit kan elke taal zijn)
Discipline 2: de tweede taal (in Nederland is dat
bijvoorbeeld Engels, Frans of Duits)
Discipline 3: individu en samenleving (vakken
als aardrijkskunde, geschiedenis en economie)
Discipline 4: experimentele wetenschappen
(natuurkunde, biologie, enzovoort)
Discipline 5: wiskunde (op drie niveaus)
Discipline 6: artistieke vakken naar keuze (hier
mag ook voor een derde taal gekozen worden).

Bron: OBN oktober 2005-11

Inge in Ithaca New York

2009-01-26T00:18:00.000-08:00

Drie jaar geleden verhuisde Inge (29) met haar man Martin (31) van Leusden naar Ithaca in de staat New York. In februari 2008 werden ze daar de trotse ouders van de tweeling Matthew en Adrian (1).

Ze verhuisden naar Ithaca omdat Martin daar een baan kreeg aangeboden. Hij doet wetenschappelijk onderzoek naar planten en insekten. Hij onderzoekt de weerstand van planten als die aangevallen worden door insekten (rupsen, bladluizen, etc). Inge werkte na de Havo als secretaresse en heeft inmiddels de specialisaties eventplanner en fundraiser toegevoegd aan haar cv.

Wij interviewden Inge over haar leven als Nederlandse moeder in Ithaca New York!

Ithaca

Ithaca, NY ligt vrij afgelegen. Het is een kleine vijf uur rijden vanaf New York City. Omdat het leven en werk in Ithaca erg afhankelijk is van Cornell University, zijn de woningen duur. We wonen daarom in een apartement met twee slaapkamers en één badkamer, meer kunnen we ons niet veroorloven. Dat is voor Amerikaanse begrippen belachelijk klein. Voor ons tweetjes was het prima, maar met twee kleine kinderen wordt het wel wat lastiger. In Nederland woonden we ook in een klein appartement, dus de overgang was qua huis niet zo vreemd, al betalen we hier het driedubbele.

Het leven hier lijkt erg op het Nederlandse leven in die zin dat het allebei westerse samenlevingen zijn. Maar er blijkt toch ook veel anders te zijn. Mensen beloven bijvoorbeeld constant dat ze je gaan vragen om te komen eten, maar het komt er vaak niet van. In Nederland zouden we meteen onze agenda trekken om een datum te prikken.

Moederschap in Ithaca New York

In ons dorp, ik blijf het erbij zeggen, want NYC zal heel anders zijn, merk ik dat moederschap belangrijk is. Veel moeders zijn fulltime thuis met de kinderen en borstvoeding geven is de norm. Ik heb de tweeling acht maanden borstvoeding gegeven en dat vond men hier normaal, misschien zelfs wel wat aan de korte kant. Terwijl in Nederland mensen het erg bijzonder vonden, sommigen zelfs belachelijk, dat ik een tweeling borstvoeding gaf en dat al acht maanden.

Ik ben nooit moeder in Nederland geweest, dus ik kan het niet echt vergelijken, maar er zijn dingen waarvan ik weet dat ze anders zijn. Hier kan ik bijvoorbeeld niet fietsen, of even naar de winkel lopen voor een boodschap, dat moet allemaal met de auto, daardoor missen we best wat wandelingetjes. Die moet ik echt plannen, terwijl ik bij mijn ouders in Nederland lopend naar de Albert Heijn ga.

Iets wat duidelijk anders is, en in mijn ogen beter geregeld dan in Nederland, is de ziekenhuisbevalling. Toen ik eenendertig weken zwanger was kreeg ik een spoed-keizersnee. Ik mocht vijf dagen in het ziekenhuis blijven om te herstellen, en omdat de tweeling op de intensive care lag. Ook heeft iedereen een privé kamer waar ook iemand anders kan blijven slapen.

MOPS

MOPS is een christelijke organisatie en het staat voor Mothers Of Pre-Schoolers. We ontmoeten elkaar twee keer per maand voor drie uurtjes in een kerkruimte. De kinderen gaan dan naar club/oppas en de moeders bespreken een onderwerp dat met moederschap te maken heeft. Bijvoorbeeld zorgen voor jezelf, naast al je taken als echtgenoot, moeder, collega, vriendin, etc., maar ook doen we mee aan liefdadigheidsprojecten.

Een dag uit mijn leven in Ithaca

De kinderen doen nog twee slaapjes overdag en daar plan ik mijn dag omheen. Als zij slapen doe ik huishoudelijk werk of werk ik op de computer. Als ze wakker worden van hun ochtendslaapje gaan we meestal boodschappen doen of iets wat nog geregeld moest worden. Na de lunch proberen we te wandelen als het weer het toelaat, en daarna gaan ze weer slapen. Na hun middagslaapje probeer ik echt tijd aan hen te besteden: spelen, boekjes voorlezen en dergelijke.

Opvoeding

Martin en ik zeggen altijd dat we ons nuchtere hollandse verstand gebruiken wat betreft de opvoeding. In Ithaca verschillen de opvoedingsstijlen behoorlijk: de ene helft is christelijk en heeft een strenge opvoedingsstijl, terwijl de andere helft juist een erg vrije opvoedingsmethode heeft. Ik denk dat wij meer bij de conservatieve aanpak passen, dan bij de geheel vrije.

Onderwijs in Ithaca

Ik heb weinig directe ervaring met het onderwijs hier, maar ik weet uit onderzoeken dat het onderwijs na third grade enorm achter gaat lopen op het Europese Onderwijs. In ons dorp is ‘homeschooling’ enorm populair; ik moet zelf nog maar eens kijken tegen die tijd.

Maar als het op kosten en mogelijkheden komt, is het Nederlandse systeem een stuk beter. De gemiddelde student betaalt $20.000 per jaar aan collegegeld, dat is zonder studieboeken, huisvesting etc. In Nederland is zoiets onvoorstelbaar.

Overheidsbeleid met betrekking tot zorg, opvoeding en arbeidsparticipatie

De overheid bemoeit zich weinig tot niet met je persoonlijke leven. Als jij van één salaris kan leven en thuis wilt blijven dan is dat prima; wil je wel werken dan betaal je je eigen oppas of kinderdag verblijf, iets van subsidie is niet te krijgen.

Parttime werk

Parttime werken is vaak lastig, zeker als je als starter iets zoekt. Mijn baas was erg flexibel en wilde me voor twintig uur houden. Anders had hij me gewoon kunnen ontslaan volgens het principe: employment at will. Dit betekent min of meer dat zowel de werkgever als de werknemer ieder moment kan beslissen dat de samenwerking beëindigd wordt. Nederlanders zeggen vaak dat dit stressvol is, maar ik merk dat als je je werk goed doet, je weinig kans hebt om ontslagen te worden. Ze belonen je graag omdat ze je willen houden.

Zwangerschapsverlof

Zwangerschapsverlof kennen ze hier niet echt. Je heb recht op zes weken om te herstellen van je bevalling of operatie. Dat is op puur medische gronden en heeft niets met het moederschap, de mogelijkheid te wennen of iets anders te maken. Mijn werkgever heeft me uiteindelijk twaalf weken gegeven omdat de kinderen te vroeg geboren waren en de eerste zes weken in de couveuse lagen (Een voorbeeld van een goede werknemer belonen!).

Kinderopvang in de VS

Kinderopvang is vergelijkbaar met Nederland, maar wordt hier niet door de overheid gesponsord. Je kan kiezen voor een officiële opvang, maar ook voor oppas aan huis. Er zijn redelijk wat kinderdagverblijven, maar er zijn nog steeds wachtlijsten.
De prijzen kunnen behoorlijk uiteen lopen, en zijn afhankelijk van de soort opvang. Maar voor een fulltime oppas moet je rekenen op ergens tussen de $2000 en $1000 per maand, en dat terwijl de lonen in deze omgeving redelijk laag zijn. Misschien is dit ook wel de reden waarom er zoveel moeders thuis zijn.

Amerikanen kunnen overigens wel een gedeelte terugkrijgen via de belasting, maar als Nederlandse met een tijdelijk visum ligt dat weer anders.

De toekomst

Wat de toekomst zal brengen weet ik natuurlijk niet, maar ik ben erg optimistisch. Martins baan gaat goed en we staan open voor verschillende mogelijkheden. De kans is groot dat we in Amerika blijven, maar we weten wel zeker dat we niet altijd in Ithaca zullen blijven. Over anderhalf jaar moeten we een beslissing nemen of we een ‘greencard’ willen of terug naar Europa verhuizen.

Nederland versus Ithaca en Ithaca versus Nederland

De natuur is fantastisch, we hebben vijf National State Parks in de buurt: watervallen, rotsen en veel bos. Er is in het algemeen veel ruimte en rust, dat vind ik heerlijk. Ik moet altijd erg wennen in Nederland aan de files, de drukte en het lawaai.

Nederlanders genieten te weinig; het is helemaal niet zo erg als je agenda niet helemaal is volgeboekt, en als je gewoon een dagje thuis bent met kinderen. Ik merk altijd als ik in Nederland ben (dat was ook zo toen ik er nog woonde) dat ik me constant gehaast voel – er moet nog zoveel. En dat is ook een soort van normaal. “Hoe gaat het? Druk, druk, druk...” Hier heb ik dat veel minder.

Meer weten?

Bezoek dan Inge's blog!

Mandy in Houston Texas

2008-07-08T07:56:00.000-07:00

Mijn naam is Mandy, en ik ben 34 jaar. Ik heb recreatie en toerisme gestudeerd aan de Kort-HBO in Breda. Sinds negen jaar ben ik getrouwd met Jesman, en we hebben twee kinderen: Nicolas van 6 en Isa van 4.

Na mijn studie ben ik gaan reizen: eerst Australie, daarna Oostenrijk, Frankrijk en vervolgens heb ik anderhalf jaar in Tampa, Florida gewerkt. Daar heb ik ook mijn man leren kennen, hij werkte voor een cruise bedrijf, en lag met het schip in de haven van Tampa. Wij hebben na onze trouwdag zeven jaar in Nederland gewoond, waarvan mijn man de laatste vier jaar in Amsterdam bij een olieterminal heeft gewerkt.

Hoe ben je in Houston, Texas terecht gekomen?

Anderhalf jaar geleden werd mijn man overgeplaatst van Amsterdam naar Texas-City, via zijn werkgever. Dat gebeurde op ons verzoek: mijn man kon niet wennen aan het Hollandse weer! We hebben het eerste jaar in een huurwoning gewoond, en nu hebben we sinds twee maanden een eigen huisje gekocht in League City, een plaatsje net onder Houston.

Het huisje ligt in een nieuwbouwwijk, en we hebben anderhalve verdieping: 3 slaapkamers beneden en 1 slaapkamer en speelkamer (game room noemen ze dat) boven. Drie badkamers, dat is hier in Amerika heel normaal. Dat is een luxe, al valt het schoonmaken van drie badkamers niet mee!

Hoe vond je de overgang van Nederland naar de VS?

Ik had al veel gereisd, dus ik had er helemaal geen moeite mee om naar de VS te gaan. Het klimaat is hier heerlijk, de zomers wel erg heet, en de mensen zijn vriendelijk.

Hoe is het leven als moeder in Houston? Is het vergelijkbaar met Nederland?

Moeders blijven moeders, maar er zijn wel degelijk verschillen tussen beide landen, in hoeverre men met elkaar en de kinderen omgaat. Er zijn andere gebruiken. Zo is men hier heel voorzichtig op scholen wat betreft lichamelijk contact. Nicolas was op school, toen hij op de grond zat en een meisje de deur opendeed, met zijn bil tussen de deur gekomen. Het deed heel erg pijn; de zuster van school belde mij thuis met het verhaal. Aangezien ze niet zijn bil mogen ontbloten, werd hij met een spiegeltje naar de toiletten gestuurd, en moest hij beschrijven wat hij zag.

Verder is er hier een heleboel te doen voor de kinderen en veel kinderen hebben dan ook elke dag wel iets: verschillende sporten, scouting, clubjes na school, in de zomer themakampen, noem maar op.

Hoe ziet een standaard-dag er bij jou Houston?

De kinderen gaan hier pas naar school als ze vijf zijn. Ze stromen niet in, in het schooljaar, dus als ze vijf worden moeten ze wachten tot het nieuwe schooljaar begint. Er is dan één jaar kleuterklas “Kindergarten” en daarna First Grade, Second enz.

Hoe de middelbare school in elkaar steekt, daar ben ik nog niet helemaal achter, mijn kinderen zijn nog klein. Het is hier normaal dat de kinderen overblijven op school. De schooldagen zijn van 8 uur tot 15 uur. Er zijn voldoende mogelijkheden voor voor- en naschoolse opvang. Woon je buiten de schoolwijk dan mag je kind met de schoolbus naar en van school: erg handig!

Nu ik werk, breng ik Nicolas naar school, Isa naar de dagopvang, en dan naar mijn werk. Na school wordt Nicolas door de dagopvang opgehaald. Ik haal dan na mijn werk, rond vijf uur s’middags de kinderen op bij de dagopvang. De ouders gaan hier overigens niet mee de klas in s’morgens, je zet ze met de auto af, en rijdt dan door, een soort “drive through” systeem.

Als je ze 's middags ophaalt, hang je een bordje met de naam van je kind bij je autoraam, en sluit je aan in de rij. De naam van je kind wordt omgeroepen met een megafoon, en hij wordt dan naar je auto gebracht. Contact met de leraar heb je via telefoon (alleen als er iets is), en met evenementen. Er wordt veel georganiseerd. Zo zijn er literatuuravonden, rekenavonden, boekenmarkten, noem maar op.

Er is veel kritiek op de kwaliteit van het Nederlandse onderwijs. Hoe vind jij het onderwijs in de VS?

Nicolas heeft nu pas één schooljaar achter de rug: kleuterklas. Dat is erg goed bevallen; hij heeft heel snel leren lezen, en hij spreekt inmiddels vloeiend Engels. Ze besteden hier heel veel aandacht aan lezen, rekenen en wat ik ook goed vind: op jonge leeftijd krijgen ze te maken met muziek, drama en natuur/scheikunde.

Wat me hier opvalt op de scholen is dat ze hier heel erg werken met beloningssystemen. Goed gedrag wordt beloond, en men kan dan punten sparen, waarmee de kinderen een snoepje of een speeltje kunnen “kopen”. Snoepjes op school vind ik zelf niet zo nodig, maar het werkt wel motiverend.

Hoe is het overheidsbeleid m.b.t. fulltime voor je kinderen zorgen en parttime werk?

Parttime werken is hier niet gewoon. Ik werk zelf 32,5 uur, en dat is minimaal. Bij lager geschoolde banen kun je wel parttime werken (supermarkten etc.) maar parttime kantoorbanen zijn er haast niet.

Hoe wordt de kinderopvang geregeld in de VS?

Er zijn veel mogelijkheden, er zijn ketens met dagopvang (groot), en ook kleinschaligere centra, en ze verschillen wel in prijs. Een gedeelte van de kosten kan men terugkrijgen bij de jaarlijkse belastingaangifte.

Hoe zie je je toekomst?

Wij zouden wel graag hier blijven wonen. Het bevalt ons goed. De mensen zijn vriendelijk, er is veel te doen in de omgeving.

Heb je een bepaalde visie op de opvoeding? Hoe is dat in het algemeen in de VS?

De mensen zijn hier veel beleefder. Een juf op school wordt met de achternaam aangesproken. In de winkels wordt niet voorgedrongen, in de rij houdt men meer afstand. Als er een nieuwe kassa wordt geopend, schuift de eerste die in de rij stond naar de nieuwe kassa, mensen proberen dan niet voor hun beurt te gaan. Thank you en Please krijgen de kinderen hier met de paplepel ingegoten.

Wat zijn voor jou de grootste verschillen tussen de VS en Nederland? Wat spreekt je aan aan VS?

De ruimte: alles is groot, veel natuur, veel te doen voor de kinderen, dat zijn de grootste verschillen. Dat zijn ook de belangrijkste punten die ons aanspreken. Verder is het hier multicultureel: de Amerikanen zelf hebben wel ergens Europese voorvaders, en er wonen veel nieuwe immigraten, vanuit de hele wereld, en dat gaat heel goed samen vind ik. In Nederland levert dat toch steeds meer weerstand op.

Is het moeilijk/makkelijk te integreren met de lokale bevolking?

Tot op zekere hoogte is het best moeilijk. Amerikanen zijn uiterst vriendelijk, maar ook een beetje ondoorgrondelijk wat echte vriendschap betreft. Oppervlakkige contacten leg je hier heel gemakkelijk, want Amerikanen zijn heel sociaal, beginnen vaak een gesprek met je in de supermarkt. Maar om echt bij elkaar over de vloer te komen, dat is wat lastiger. Er is wel een rijk verenigingsleven hier, mensen zitten vaak bij allerlei clubjes, zeker de kinderen.

Hoe is het met kinderfeestjes in de VS?

Men heeft hier de filosofie dat je of alle kinderen uit een klas uitnodigt, of niemand. Je mag dus niet maar een paar kinderen uitnodigen, om verdrietige gezichten te voorkomen. Overigens komen lang niet alle kinderen als je iedereen uitnodigt. Grote kinderfeestjes komen wel degelijk regelmatig voor, veelal worden feestjes buitenshuis gehouden. Als het mooi weer is zijn er in het park talloze feestjes aan de gang. Lekker bij de speeltuin met de BBQ aan! Heel gezellig! Verder is het hier gewoon dat de ouders bij het feestje blijven. Men laat hier de kinderen niet achter, om ze na een paar uur weer op te halen.

Meer lezen van Mandy?

Bezoek haar blog!

Linda in Australië

2008-06-04T08:31:00.000-07:00

Ik ben Linda, achtendertig jaar, getrouwd met Lennert. We hebben drie zoons: Hugo (2003), Ernst (2004) en Robert (2006). Ik heb geneeskunde gestudeerd en na een paar jaar in het ziekenhuis gewerkt te hebben ben ik bij de GGD beland. Op de opleiding tot arts maatschappij en gezondheid heb ik Lennert ontmoet, in 2000. In 2002 zijn we getrouwd en is Lennert begonnen als wetenschappelijk onderzoeker in Rotterdam. De laatste jaren in Nederland heb ik als arts tuberculosebestrijding gewerkt bij de GGD in Rotterdam.

Naar Australië

We wilden altijd al graag voor een paar jaar naar het buitenland en toen het eind van Lennert's promotietraject in zicht kwam is hij actief op zoek gegaan naar een baan buiten Nederland. Zijn begeleider was een paar jaar daarvoor naar Brisbane vertrokken en vroeg of hij niet naar Australie zou willen.

In eerste instantie vonden we dat wel erg ver weg, maar toen we eenmaal aan het idee gewend waren zagen we het wel zitten. In november 2006, Robbie was toen twee maanden oud, hoorde Lennert dat hij een baan had in Brisbane en vier maanden later hadden we allemaal een permanent visum. Op 25 maart 2007 zijn we hier aangekomen.

Ik werk twee dagen per week als 'data-manager' bij het Queensland TB Control Centre (er was geen vacature voor een arts, maar op deze manier blijf ik in mijn vakgebied werkzaam), op die dagen komt onze 'nanny' Jessica op de jongens passen. Op de andere dagen breng ik 's ochtends Hugo naar school en ga daarna met de kleintjes wat boodschapjes doen, naar een speeltuintje in de buurt of naar Playgroup.

Suburb in Brisbane

We wonen in een suburb van Brisbane, ongeveer zeven km van het centrum. Lennert gaat op de fiets naar zijn werk, dat was een voorwaarde bij het zoeken naar een huis. Hoewel we redelijk centraal wonen is het hier behoorlijk groen, met brede straten en vrijstaande huizen. De meeste daarvan staan op stelten: ‘Queenslanders’. Het bevalt ons heel goed hier!

Overgang van Nederland naar Australië

De overgang van Nederland naar Australië was niet zo groot; in veel opzichten lijkt het leven hier op dat in Nederland. In de winkels vind je veel producten die je in Nederland ook hebt; je hoort dezelfde muziek op de radio, ziet dezelfde programma's op tv (Big brother, Amerikaanse comedies, Britse detectiveseries) etc.

Fietsen is ongebruikelijk in Australië

Het grootste verschil is natuurlijk het weer; het is vrijwel elke dag warm en zonnig waardoor je veel meer buiten leeft dan in Nederland. Dat is erg prettig. Een ander verschil is dat fietsen hier vrij ongebruikelijk is en dat sommige automobilisten ronduit vijandig zijn ten opzichte van fietsers.

Wij houden stug vast aan onze Nederlandse gewoonte om zoveel mogelijk met de fiets te doen, maar de meeste mensen hier doen alles met de auto. De stad is ook echt ingericht op auto's, voetgangers en fietsers zijn duidelijk van ondergeschikt belang. Dat vind ik een van de grote nadelen van Australië.

Moederen in Australië

Het leven als moeder in Australië is in het algemeen wel vergelijkbaar met in Nederland. Wat hier heel leuk is, is dat er overal Playgroups zijn, waar je met je kinderen die nog niet naar school gaan (0-5 jaar hier) naar toe gaat. Meestal is het van 9.30 tot 11.30 uur, in een zaaltje bij een kerk, in een 'community centre' etc.

Playgroup

De moeders kletsen en drinken koffie terwijl de kinderen spelen. Op onze Playgroup verzorgt elke week een van de moeders iets lekkers bij de 'morning tea' (een soort van kleine maaltijd halverwege de ochtend, met fruit, koekjes, rozijntjes, yoghurt etc) en een activiteit voor de kinderen (knutselen, schilderen etc).

Aan het einde van de ochtend zingen we met zijn allen kinderliedjes; elk kind mag een liedje kiezen. Ik vind dit een heel leuk idee, waar wij woonden in NL was zoiets niet. Toen we hier net waren gingen we 3x per week naar een Playgroup, zodat de jongens met andere kinderen konden spelen en ik ook wat volwassenen zag. Sinds ik weer (parttime) werk gaan we nog 1x per week. Op die Playgroup komen we nu dus al ruim een jaar en daar kennen we nu iedereen.

Zwemles

Zwemles is hier gericht op overleven; er zijn zoveel zwembaden (veel mensen hebben er een in de tuin) en stranden en er verdrinken jaarlijks ook heel wat kinderen. Daarom begint men al heel vroeg met zwemles (2 jaar is niet ongebruikelijk), direct in het diepe, en wordt kinderen geleerd hoe ze daar weer uit moeten komen. Crawlen is veel efficienter dan schoolslag, dus dat is het eerste wat ze leren. Schoolslag komt pas later, als kinderen al kunnen zwemmen.

Kinderfeestjes

Gezien het klimaat hier zijn feestjes vaak buiten, in de tuin of in een park. Soms ook in een indoor speelhal of bowlingcentrum. Ik heb weinig ervaring met kinderfeestjes in NL, maar volgens mij lijkt het er wel op; spelletjes doen en taart eten.

De spelletjes zijn wel anders. Standaard spelletjes zijn ‘pass the parcel’ en ‘hit the pinata’. Bij ‘pass the parcel wordt een pakje doorgegeven tot de muziek stopt. Het kind dat het pakje heeft haalt er een laag verpakking af waaronder een kleinigheidje zit, en geeft het pak dan weer door. Tot de jarige het ‘echte’ kado mag uitpakken. Merkwaardig spel – bij vijfjarigen huilt er gegarandeerd één. ‘Hit the pinata’ is meppen met een stok tegen een opgehangen doos vol snoepgoed en kleine speeltjes (erg leuk vonden we die in de vorm van een lachende kikker – het arme beest) tot die barst en alles over de vloer gaat.

De taart wordt pas aan het eind van het feestje geserveerd, dat is volgens mij in NL anders, of niet?

Schoolsysteem

Hugo is in januari begonnen op 'primary school', in 'Prep', de kleuterklas. School begint hier als kinderen 5 jaar zijn, of worden voor 1 juli (het schooljaar loopt van januari tot december). Het jaar daarvoor kunnen ze naar Preschool ofwel Kindergarten (Kindy), voor 2 of 3 dagen per week.

Toen we hier kwamen was Hugo net een paar maanden 4 en in NL nog net naar school geweest. Eenmaal hier kon hij nergens heen; hij was te jong voor school en alle Kindergartens waren vol! Gelukkig vond ik na een paar maanden een plek voor hem op een Kindergarten waar net een kindje verhuisd was. Het was niet in de buurt van ons huis, maar wel vlakbij de universiteit waar ik een tijdlang als research assistant gewerkt heb, dus ik kon hem brengen als ik naar mijn werk ging. Hij vond het eigenlijk vanaf het begin heerlijk daar, ook al duurde het even voor hij het Engels onder de knie had.

Hij vindt school ook heel erg leuk, gelukkig. Hij gaat elke dag van 9 tot 3 en alle kinderen blijven standaard over. Kindergarten was van 9 tot half 3. Ernst staat al op de wachtlijst voor 2 Kindy's om te zorgen dat hij daar volgend jaar in ieder geval heen kan.

Primary school duurt 8 jaar, van Prep tot en met Year 7. Daarna ga je naar High School, Year 8 t/m 12. Sommige private schools bieden onderwijs vanaf Prep tot en met Year 12, maar de state schools (zoals die waar Hugo op zit) zijn los van elkaar.

Het Australische onderwijs

De kwaliteit van het Australische onderwijs is nog wat lastig in te schatten voor ons, maar tot nu toe zijn we heel tevreden over Hugo's school. Hoewel het ouderwets en streng aandoet met de schooluniformen en formele aanspreekvormen (niks juf Lizet, maar Mrs Ryan) is het behoorlijk kindvriendelijk en zijn er enthousiaste leerkrachten.

Hugo is naar de school het dichtste bij ons huis gegaan, omdat dat makkelijk was en ik er een goed gevoel over had nadat ik er een bezoek had gebracht. Het is een relatief kleine school (ongeveer 200 leerlingen) en er zijn veel kinderen met een andere nationaliteit, wat we een voordeel vinden omdat wij ook geen Aussies zijn en Hugo Engels ook niet als eerste taal heeft.

Het midelbaar onderwijs hier schijnt in het algemeen van een minder hoog niveau te zijn dan dat in Nederland, hoewel er natuurlijk ook wel goede scholen zijn. We weten nog niet of we hier nog zullen zijn als Hugo naar de middelbare school gaat en hebben ons er ook nog niet echt in verdiept, maar van vrienden horen we dat je je kind nu al op de wachtlijst moet laten zetten als je het naar een private high school wilt laten gaan. Die zijn erg duur maar sommige zouden dan ook heel goed zijn.

Aan de andere kant staat de state high school in onze buurt ook goed aangeschreven en voelen we er meer voor om onze kinderen daarheen te laten gaan. Private schools zijn ook vaak ongemengd en dat vind ik ook geen aantrekkelijk idee.

Nederlandse school

De Nederlandse school in Brisbane is in april van start gegaan. Hugo gaat er 1x per week heen, op dinsdagmiddag na schooltijd, van half 4 tot 6. Ernst gaat er starten als hij vier is, eind oktober. We vinden het erg belangrijk dat hun Nederlands op peil blijft en dat ze te zijner tijd ook leren lezen en schrijven in het Nederlands.

Misschien gaan we ooit wel weer terug naar Nederland en moeten ze daar weer naar school, of willen ze zelf tzt gaan studeren in NL. En zelfs al zou dat allemaal niet gebeuren, dan nog willen we zorgen dat ze hun moedertaal niet verliezen. Als er geen NL school zou zijn zou ik ze zelf les gaan geven met een lespakket van de Wereldschool, maar nu die er wel is gaan ze daar heen. Het voordeel is dat ze zo ook contact hebben met andere Nederlandstalige kinderen en de taal op die manier voor hen ook blijft leven.

Moederen en arbeidsparticipatie

Ik weet niet hoe het overheidsbeleid is wat betreft fulltime voor je kinderen zorgen, maar ik ken behoorlijk wat moeders die fulltime voor hun kinderen zorgen, dus het is wel een optie.

Voor mij was het niet moeilijk om parttime werk te regelen, doordat we permanent residents zijn en ik een medische achtergrond heb kon ik makkelijk aan het werk op de universiteit en nu bij Queensland Health. Ik weet niet hoe het in andere sectoren is. Maar nergens ter wereld wordt zoveel part-time gewerkt als in Nederland.

Zwangerschapsverlof

Er is hier op dit moment geen betaald zwangerschapsverlof, maar de regering heeft wel net een voorstel gedaan om dit in te voeren. Wel is er een ‘baby-bonus’ van $5,000 (ongeveer 3000 Euro) voor elk kind dat je op de wereld zet.

Borstvoeding

In Australie is het beter dan in Nederland. Meer vrouwen geven bv en ze geven het ook langer; het advies hier is om minstens 1 jaar bv te geven. Je ziet hier ook wat vaker een kind ouder dan 1 jaar aan de borst, al is dat hier ook niet heel gebruikelijk. Vrijwel iedereen bevalt hier in het ziekenhuis en blijft daar een aantal dagen en de begeleiding bij het starten van de borstvoeding schijnt heel goed te zijn.

Kinderopvang

De meeste kinderen van werkende ouders gaan naar een child care centre. Ze zijn erg duur, al krijg je wel een deel terug via de belasting, en ze hebben vaak wachtlijsten. Ze hebben weinig plaatsen voor babies, omdat de meeste Australische moeders een jaar thuisblijven na de bevalling (hoewel dit niet vergoed wordt).

Toen ik vorig jaar een baantje vond voor 3 dagen per week heb ik ook een paar centra bezocht, maar het centrum dat plek had voor de jongens vond ik niet geweldig en het centrum dat ik wel goed vond had geen plek voor Robert, toen 8 maanden oud.

We hebben daarom toen een 'nanny' gezocht, via een website waar je je registreert en na het betalen van een bepaald bedrag in hun bestand kunt zoeken en zelf een advertentie kunt plaatsen. Zo hebben we Jessica gevonden. Ze is 21 jaar en studeert psychologie. Ze had een hele goede referentie van een gezin in Londen waar ze gewerkt had en het klikte direct toen ze langskwam.

Ze is nu bijna een jaar bij ons en we zijn ontzettend blij met haar. De kinderen zijn dol op haar, ze onderneemt van alles met ze en helpt ook hun Engels te verbeteren door boekjes met ze te lezen etc. Helaas zijn de kosten van opvang door een nanny niet aftrekbaar, dat is erg krom geregeld hier. Opvang door grootouders is het wel!

Opvoeden in Australië

Ik denk dat wij vooral willen dat onze kinderen mensen worden die niet alleen aan zichzelf denken, maar ook aan anderen en aan hun omgeving. Die zich realiseren dat als je iets wilt je ervoor moet werken, en aan de andere kant, dat er veel kinderen/mensen zijn die het met minder moeten doen.

De omgangsvormen hier zijn wat formeler dan in Nederland, het is hier niet juf Lizet maar Mrs Ryan. Je en jou of u gaat hier natuurlijk niet op omdat dat allemaal 'you' is, maar je spreekt hier met twee woorden, vraagt eerst toestemming als je wat wilt zeggen (in de klas), zegt 'please' en 'thank you' etc.

Nederland en Australië vergeleken

Het weer is natuurlijk beter ;-). Je leeft hier veel meer buiten dan in Nederland, dat is erg prettig. Ook is er veel meer ruimte - we wonen vrij centraal in een miljoenenstad, maar hebben toch een vrijstaand huis (zoals bijna iedereen). En je hoeft maar een klein stukje te rijden om echt buiten te zijn; in de bergen of aan de kust.

Australiers zijn trots op hun land zonder dat te overdrijven en je best doen op school is heel normaal; dat zijn dingen die Nederland ook wel wat meer zou kunnen gebruiken, volgens mij.

Australie kan zeker op het gebied van milieubewustzijn iets van Nederland en Europa leren. Men leeft hier alsof het niet op kan; gebruikt de auto voor alles, laat alle lampen branden (in bijvoorbeeld overheidsgebouwen), als je boodschappen doet krijg je alles ongevraagd in een heleboel kleine plastic zakjes (al gaat dat gelukkig wel veranderen) etc.

Fietsen is iets voor kinderen en voor sportievelingen, niet een manier om van A naar B te komen zoals in Nederland. Nu is het hier natuurlijk veel heuvelachtiger dan in Nederland, maar toch zou er veel te winnen zijn met meer fietspaden en een voorlichtingscampagne over fietsen naar het werk en naar school!

Integreren

Integreren met de lokale bevolking valt nog niet echt mee, na ruim een jaar hier hebben we maar één Australisch gezin in onze vriendenkring, verder zijn het eigenlijk allemaal Nederlanders die je toch steeds weer ontmoet hier! Via Playgroup, ouders van klasgenootjes, collega's etc proberen we contacten te leggen, maar dat blijft vaak wat oppervlakkig.

De toekomst

We blijven in ieder geval nog vier jaar hier en daarna zien we wel weer verder. Lennert wil te zijner tijd wel graag weer terug naar Europa (niet noodzakelijkerwijs Nederland). Ik heb dat wat minder, op dit moment denk ik dat ik hier ook wel zou willen blijven. Maar misschien denk ik daar over een paar jaar wel anders over.

Meer lezen van Linda?

Going to brissy
Q-Linda

Groetjes,
Linda

Annette in Calgary

2008-05-25T02:42:00.000-07:00

Ik ben Annette Buis en ik ben 40 jaar oud. Sinds 2003 ben ik thuis bij mijn twee kinderen Eline (2001) en Peter (2003). Mijn man Rob heeft een voltijdsbaan in de ICT.

Ik vond dat ik de combinatie van een veeleisende baan en kinderen opvoeden zoals ik dat wilde, niet meer goed kon combineren. Daarom heb ik er na de geboorte van Peter voor gekozen om thuis te blijven. Financieel was dat gelukkig ook geen probleem. Ik heb me sindsdien wel op vrijwilligerswerk gestort, omdat ik hierbij beter mijn eigen tijd kon indelen. Met heel veel plezier heb ik geholpen op school, de wijkkrant en ieder jaar een oranjefeest organiseren.

Via collega’s kreeg Rob in 2007 de mogelijkheid om een baan in Calgary te krijgen. Na een kort bezoek aan Calgary in mei, besloten we de sprong te wagen. We hebben afgesproken om het in ieder geval voor drie jaar te gaan proberen en daarna zien we wel wat we doen: blijven of terug. Hoewel het nooit onze grote droom geweest is om te emigreren, hebben we deze kans, toen die voorbij kwam wel gegrepen.

Waar wonen we nu?

Rob vertok al in juni 2007 naar Calgary, op zoek naar een huis voor ons en ons gezin. We hadden geen zin om eerst met twee kleine kinderen in een hotelkamer te gaan zitten, op zoek naar geschikte woonruimte. Het zou voor Eline (2001) en Peter (2003) al een enorme overgang worden, daarom vonden we het belangrijk om direct al rustig te beginnen op een vast plek.

Rob werkt in Calgary en daarom hebben we daar ook een woning gezocht. We huren nu een woning in een rustige buitenwijk. Over het algemeen staan hier vrijstaande huizen, groter dan die in Nederland, allemaal met een eigen tuin. De wijk is ruim opgezet met veel groen en verschillende speeltuintjes.

De basisschool is voor ons op loopafstand, dat is ideaal want we hebben (nog steeds) maar één auto, die Rob gebruikt om naar zijn werk te gaan. Dat laatste is wel een beetje onhandig omdat de meeste winkels en sportvoorzieningen eigenlijk alleen goed te bereiken zijn met de auto.

Canada is helemaal ingesteld op auto rijden en er zijn weinig tot geen geschikte fietspaden. (Overigens is fietsen in de winter ook niet echt een optie.) Gelukkig komt er binnenkort een light rail-station bij ons in de buurt dus dan kan Rob met de light-rail (een soort metro/tram) naar zijn werk en heb ik de auto voor zwemlessen, boodschappen en afspraken met vriendjes en vriendinnetjes.

Naar school

We kwamen eind augustus naar Calgary, dus het duurde niet lang voor de scholen begonnen. Eline kon terecht op de openbare basisschool in onze wijk en kan beginnen in grade 1 (groep 3 in Nederland).

Ze wordt hartelijk ontvangen op school en komt terecht in een klasje met 18 kinderen. Een heel prettig aantal. Toch had ze het er de eerste weken wel moeilijk mee. Ze had gedacht heel snel nieuwe vriendjes te maken, maar dat was moeilijk omdat ze geen idee had, waarover gepraat werd. Gelukkig ging het al snel beter. Eind oktober werd ze uitgenodigd voor het eerste verjaardagsfeestje en sindsdien gaat het alleen maar beter met de taal en vriendinnen maken.

Schooltijden

De schooltijden zijn wel iets anders dan in Nederland. Eline zit elke dag van half negen tot kwart over drie op school, ook omdat ze er zelf voor heeft gekozen om, net als de meeste kinderen, tussen de middag op school te blijven. Ze heeft dus niet meer op woensdag- en vrijdagmiddag vrij. Verder hebben we weer ouderwets een kerst- en paasvakantie, maar geen herfstvakantie en meivakantie. Daar staat dan weer tegenover dat de kinderen in de zomer wel twee maanden vrij zijn! Er zijn hier dan ook veel verschillende zomerkampen, waar de kinderen terecht kunnen in die tijd. Vooral voor werkende ouders lijkt mij dat wel een uitkomst.

De kinderen leren hier respect te hebben voor elkaar en voor hun leraren. De leraren en leraressen worden ook aangesproken met Miss of Mister, gevolgd door hun achternaam. De kinderen leren om trots te zijn op hun land. De schoolbijeenkomsten (zo’n 6 per jaar) worden altijd gestart met het volkslied, een saluut aan de Canadeze vlag en het schoollied. Ik geloof niet dat kinderen op de basisschool in Nederland het Wilhelmus leren.

Preschool

Voor Peter was school wel een beetje een probleem. Hij was te jong om naar kindergarten te mogen, terwijl hij in Nederland wel al een paar maanden naar de kleuterschool ging. Hier in Calgary begint de school pas als de kinderen 5 zijn (of worden voor 1 maart van dat schooljaar) en ze zijn pas echt leerplichtig als ze 6 jaar zijn. Voor Peter, die vier was, moesten we dus op zoek naar iets anders.

We vonden het belangrijk dat ook hij in contact kwam met leeftijdsgenootjes om de taal te leren en vriendjes te maken. Dat werd wel een beetje lastig. Er zijn preschools in Calgary, maar de inschrijving daarvoor begint al ergens in januari (en toen waren wij hier nog niet) en ze zijn vrij snel vol.

Het bleek dat één van de moeder van de kinderen uit Eline’s klas een preschool aan huis had. Zij had nog een plekje voor een extra kind. Daar moesten we wel even aan wennen: preschool bij een moeder thuis. We zijn er een keertje gaan kijken en ze had een aardige ruimte om 6 kinderen op te vangen. Ook had ze de nodige onderwijspapieren en we besloten het er dus maar op te wagen.

Twee middagen in de week kon Peter er terecht en we hebben er geen spijt van gehad. De eerste paar weken ben ikzelf meegeweest om Peter te helpen met zijn Engels. Ook de juf vond dat wel een prettig idee. Ik heb dus van dichtbij kunnen meemaken hoe het eraan toeging op het schooltje en ik moet zeggen: ze doet het echt heel goed. De kinderen leren de letters van het alfabet, tellen en over allerlei andere dingen als de seizoenen, klokkijken, de natuur, vulkanen en dinosaurussen. Ze spelen regelmatig buiten en hebben tripjes gemaakt naar de tandarts, een dierenarts, een supermarkt en de brandweerkazerne. Peter gaat met veel plezier erheen en heeft er ook al vriendjes gemaakt. Ik ben heel erg te spreken over deze preschool, maar ik heb geen idee of het maatgevend is voor alle preschools in Calgary.

In september 2008 zal Peter aan kindergarten beginnen. Overigens is dat maar een halve dag, maar het begin is er.

Nieuwe vrienden en kennissen

Iedereen doet erg zijn best om ons welkom te laten voelen in Calgary. Dat merkten we vooral rond de kerst, toen we we uitgenodigd zijn op vele pre-christmas parties en zelfs gingen eten bij een gezin op eerste kerstdag. Dat heeft ervoor gezorgd dat we ons welkom en al snel ook thuis voelen in Calgary. Het feit dat we kinderen hebben, heeft daar erg bij geholpen. Daardoor kom je automatisch in contact met andere ouders, op het schoolplein en bij de verschillende sportclubjes. Dat we de taal spreken helpt natuurlijk ook mee. Ik weet niet hoe we het gered zouden hebben in een land waar ze geen engels spreken.

Mensen zijn erg behulpzaam. Dat ik geen auto heb, is inmiddels bij iedereen doorgedrongen en ik wordt dan ook regelmatig gebeld (vooral als het slecht weer is) of ik een lift nodig heb naar het een of ander. Toen het hier heel erg koud was, mocht ik zelfs de auto van de juf lenen om weer naar huis te rijden. Langzaamaan leren we hier op deze manier ook weer mensen kennen.

Andere gewoontes

Als Nederlanders hebben we ons in het begin erg verbaasd over de (voor ons) ouderwetse manier waarop dingen hier geregeld zijn. Bijvoorbeeld het uitschrijven van cheques vonden wij echt uit de tijd. Toch doet men hier niets anders.

Waar we ook tegenaan liepen is dat men hier op grote voet leeft wat betreft energieverbruik en dat recycling eigenlijk pas in de kinderschoenen staat. Wat dat betreft zijn ze hier op het punt waar we twintig jaar geleden in Nederland waren: men is bezig plastic zakjes te weren uit de winkels, en je kunt je afval gescheiden aanbieden, maar dat moet je dan wel zelf wegbrengen. We voelen ons af en toe echte geitenwollen sokken types wannneer we in de supermarkt aankondigen dat we géén plastic zakjes willen en alles zelf wel in een kratje stapelen.

De andere gewoontes zijn daarnaast natuurijk legio. We hebben natuurlijk geleerd om onze schoenen uit te doen bij de voordeur, onderhouden netjes ons gazonnetje in de voortuin en hebben ook een mega-barbecue aangeschaft. Toch verschillen de mensen in Calgary, vind ik, maar weinig van de mensen in Delft.

Wel ontspannen

Iedereen lijkt wel wat minder gestressed dan in Nederland. Het scheelt natuurlijk ook dat iedereen hier nog de ruimte heeft om te leven, in tegenstelling tot het drukke Nederland. Zelf kan ik er prima mee omgaan, dat ontspannen karakter van de Canadezen.

Hoewel mensen hier vinden dat Calgary veel te veel een ‘grote stad’ mentaliteit krijgt, vind ik nog steeds dat mensen hier op een vriendelijke manier met elkaar omgaan. Mensen groeten elkaar nog op straat en maken af en toe een praatje met je. Ook merk je het aan het verkeer: voetgangers hebben en krijgen altijd voorrang en ik hoor hier nooit iemand uit frustratie naar een ander toeteren. In de supermarkten wordt nooit voorgedrongen of gemoppert. Dat is een mentaliteit die prima bij mij past. Ik hoef zelf ook nooit zozeer haantje de voorste te zijn.

Het kan natuurlijk wel vervelend zijn als een afspraak met een loodgieter of iets dergelijks niet wordt nagekomen, of later dan gepland. Dat schijnt hier nogal eens te gebeuren. Tot nu toe hebben we hier geen noodgevallen gehad en ach, dan komt ie toch morgen... Ik leer er wel mee leven.

Mijn leven

Mijn leven als thuisblijfmoeder in Calgary verschilt eigenlijk weinig van dat in Nederland. Kinderen van en naar school brengen, huishouden, vriendjes en vriendinnetjes over de vloer. Wat ik wel mis is het vele vrijwilligerswerk dat ik Nederland deed voor de wijkkrant, op school en allerlei andere klusjes die voorbij kwamen. Straks als Peter naar kindergarten is, zal ik ook zeker meer gaan helpen op de school van mijn kinderen en wie weet waar ik daarna dan allemaal weer inrol.

Wat ik daarnaast enorm mis, zijn natuurlijk familie en vrienden in Nederland. Dat maakt de keuze voor een ander land eigenlijk het allermoeilijkst. We hebben veel contact via de webcam, mail en gewone post, maar toch is het anders. We zullen wel zien wat onze keuze zal worden over (nog maar) twee jaar.

Meer lezen van Annette?

Bezoek haar blog!

Hilde in VS

2008-04-08T23:34:00.000-07:00

In juli 2000 gaf ik mijn job als lesgever in een bank op om manlief naar het buitenland (Engeland) te volgen. In diezelfde periode werd ons eerste adoptiezoontje Ralph, toegewezen. Het eerste jaar in het buitenland was fantastisch : Ralph was een gemakkelijke baby en alles was nieuw. Er viel van alles te ontdekken in de pittoreske Engelse dorpjes en Ralph genoot duidelijk van onze uitstapjes samen.

We reisden bovendien met ons drietjes regelmatig voor een lang weekend naar de familie in België. En elke maand ontvingen we bezoek van vrienden en familie die nieuwsgierig waren naar onze nieuwe stek in Manton (een piepklein dorpje tussen Peterborough and Leicester). Het expatleven beviel ons buitengewoon goed.

Tweede jaar in de Engeland

Het tweede jaar verminderden de reisjes naar België omdat het toch steeds weer een heel gezeul was met babyspullen en ook Roels job werd zwaarder vermits er belangrijke projecten waren binnengehaald. Ook de vrienden en familie kwamen minder op bezoek, ze hadden het allemaal nu wel gezien…

Derde jaar in de Engeland

Het derde jaar kwam Madu, ons tweede adoptiezoontje, erbij. Ralph was toen tweeenhalf en beleefde de ‘puberteit der kleuters’. Hij was zeer actief en ondernemend geworden, ik moest ogen op mijn rug hebben om hem te behoeden voor zijn roekeloos geweld. Zijn broertje was zijn nieuw speelkameraadje geworden, maar dat gehuil vond hij maar niets. Ja, Madu was dan ook wat men noemt ‘een huilbaby’. Hij huilde dag en nacht. Hij had namelijk heel wat medische probleempjes. Het begon al toen we pas met hem in Engeland toekwamen. Hij had blaasjes over zijn hele lijfje en omdat de Engelse artsen hier geen raad mee wisten, behandelden ze hem voor schurft (omdat hij uit een weeshuis kwam). Het is algemeen geweten dat de medische sector in Engeland niet veel soeps is, maar wat we ginds hebben meegemaakt, daar kunnen we boeken over neerschrijven.

Toen we na anderhalve maand behandelen geen verbetering zagen, reisden we naar België. We kregen ginds te horen dat hij geen schurft maar impetigo had. Een week later was alles verdwenen. Maar de winter stond voor de deur en vermits hij vrij zwak was, sukkelde hij van de ene bronchitis in de andere, van de ene oorsteking in de andere. Na 7 oorontstekingen en ongeveer evenveel bronchitis, had ik het wel gehad! Ik sliep niet meer, liep hele dagen als een zombie door het huis, en vroeg me af waaraan ik toch begonnen was.

Ik begon mijn plaatselijke arts te bespelen om buisjes bij Madu te laten zetten. Wekenlang heb ik discussies met hem gevoerd, maar hij wilde er niets van weten en stuurde me telkens wandelen. Geen buisjes voor de leeftijd van 3 jaar. Neen, nog zo’n jaar kon ik niet meer aan… Opnieuw reisden we naar België en zonder enig probleem lieten we hem ginds opereren. De beste beslissing die we ooit genomen hebben : sinds die dag zagen we Madu veranderen en het ventje bloeide eindelijk open…

Voorstel om naar Amerika te verhuizen

Na bijna vier jaar in Engeland te hebben gewoond, werd aan Roel voorgesteld om in Amerika wat zaken op orde te stellen. Dat impliceerde natuurlijk een verhuizing. Daar hebben we echt lang over gediscussieerd. Vermits mijn ervaring met de medische sector in Engeland stroef was verlopen, had ik heel wat bedenkingen om met ons hebben en houden naar ginds te verhuizen. Wat als het ginds evenzeer van dat zou worden? Dan ‘vlieg’ je niet zomaar eventjes heen en terug naar België. En moesten we de familie dan nog meer missen? Ik zag het toen eigenlijk niet goed zitten wat ik in Amerika zou aanvangen. Ik wilde opnieuw aan het werk…

Vakantie in Missouri

We besloten toen een weekje met ons tweetjes naar Missouri op ‘vakantie’ te komen. De kindjes werden voor het eerst een week bij oma achtergelaten en we vlogen richting St.Louis. Het werd een heerlijke vakantie. De zon scheen, we genoten van elkaars gezelschap, de malls, de avondjes uit (o.a in een echte bluesbar) en we gingen ‘gewoon’ eens rondneuzen op de huizenmarkt. Na een paar huizen te hebben bezocht, werden we op slag verliefd op het huis waar we nu wonen… Het kan verkeren, niet?

Een warm welkom

En we hebben het ons nog geen minuut beklaagd. Vanaf de eerste dag voelde ik dat het goed zat. De mensen hier in de straat verwelkomden ons met een bloemetje, koekjes of een kaartje. En na een weekje werden we al uitgenodigd voor een BBQ. En zo rolden we van het ene feestje in het andere en na enkele weken hielden ook wij een ‘open house’. De buren zijn ondertussen allemaal vrienden geworden, waar we echt bij terecht kunnen als we ze nodig hebben. En dat is ook af en toe het geval : Roel reist wekelijks, dus sta ik er meestal alleen voor. En het valt al wel eens voor dat ik niet tijdig aan de schoolbus geraak of dat ik mijn buurvrouw vraag om even op de kinderen te passen terwijl ik iets dringend in orde moet brengen. Het doet deugd om te weten dat dit kan, want de familie is nu eenmaal heel ver weg…

Het dagelijks leven

Ondertussen gaat Ralph (7) naar school en is Madu (bijna 5) in ‘daycare’. Dat laat me toe om tijdens de dag de handen vrij te hebben en het huishouden te runnen. ’s Avonds ben ik er dan ook helemaal voor de kinderen en eenmaal ze in hun bedje liggen, heb ik wat tijd voor mezelf (of als Roel thuis is : voor ons beidjes). Ook in het weekend hebben we de ongelooflijke luxe om als gezin iets te kunnen ondernemen omdat de huishoudelijke taken tijdens de week worden afgewerkt… Ook al reist Roel ontzettend veel, in het weekend is hij altijd thuis en is hij er ook helemaal (er wordt geen werk naar huis gebracht). We zien elkaar niet dikwijls, maar hebben toch heel wat ‘quality time’ samen.

Contacten met familie

Wat de familie betreft : we vliegen één keer per jaar naar België en één keer per jaar komen familie en/of vrienden naar hier. Dan is het altijd feest. Je ziet elkaar dus veel minder, maar wel telkens voor een langere periode. Dat maakt de band veel hechter. En de communicatiemiddelen van tegenwoordig zijn ook geen dure aangelegenheid meer. Telefoon, e-mail, Hilde in de Verenigde staten ( het zijn allemaal goedkope manieren om in contact te blijven met elkaar.

Het leven als thuisblijfmoeder is en blijft wel een uitdaging, hoor! Maar het helpt als je leuke buren hebt, voldoende vrije tijd, een begrijpende echtgenoot, een portie humor en op veel goed weer kan rekenen… Dat komt er gelukkig aan. De winter was lang, dit jaar, maar vanaf april hebben we hier 7 maanden zon! Dan kunnen de kinderen weer buiten hun energie ventileren. Laat ze dan maar roepen, rennen, klimmen, sporten en zelfs ruzie maken. Dit thuisblijfmoedertje kan het dan niet meer deren…

Met vriendelijke groeten,

Hilde

Eline in Engeland

2008-04-08T09:51:00.000-07:00

Sinds augustus 2001 wonen wij, een jong stel met 4 kinderen in het United Kingdom, in Engeland om precies te zijn.
Mijn man heeft een baan gekregen bij een klein farmaceutisch bedrijfje dat op een Universiteitsterrein staat.
Wij wonen ook op het Universiteitsterrein en het is er adembenemend mooi.

Het dorpje waar de Universiteit naar vernoemd is bestaat uit een halve koe en een paardenkop. Het is een erg geliefd dorp uit de wijde omgeving en om er een huis te bemachtigen moet je veel geduld hebben en diep in de buidel tasten.
Het dorpje Keele geheten bevat een schooltje. Het is de grote van een dorpsschool in Nederland, maar kinderen uit de wijde omgeving proberen op deze school een plaatsje te bemachtigen omdat de school heel goed aangeschreven staat in de omgeving en in de jaarlijkse “schoolkeuring”.

Daarnaast is het gebruikelijk dat kinderen die op deze school hebben gezeten naar een dichtbij gelegen High school kunnen gaan en ook deze high school staat kwalitatief goed aangeschreven. Het kiezen van deze school is op aanraden van anderen gebeurd en we wonen op loopafstand van het schooltje.
Daarnaast zijn we zelf christen en er werd onderwijs gegeven met een christelijke grondslag, dus al met al reden genoeg om te besluiten: we gaan ze op deze school doen.

De eerste kennismaking met deze school zal ik nooit vergeten. Het was de dag voordat het hele schoolseizoen zou gaan starten. Alle leerkrachten hadden vergadering en ik had gebeld met het schoolhoofd of de jongens kennis mochten maken met hun leerkracht en de school.

Geen probleem.

Nou de ontvangst was uitermate amateuristisch en ik was overrompeld door de kneuterigheid van de aanpak van de leerkrachten. Schuchter werden we de school rond geleid en de leerkrachten waren zo’n situatie kennelijk ook niet gewend.
Wat me nog meer opviel was de vraag die meteen aan mij gesteld werd, hoe lang we van plan waren te blijven, nou Hans had een vast contract getekend dus het zou voor heel lang kunnen zijn.

Deze school had en heeft heel veel ervaring met studenten AIO’s en postdocposities die maar voor kortere tijd een contract hebben bij de Universiteit. Maar ook en dat was voor ons belangrijk met veel nationaliteiten.
Het was wel duidelijk dat deze school ervaring had met het engels aanleren aan Chinezen, Japanners Afrikanen en allerlei nationaliteiten, je kon zo gek niet bedenken. Dat zou wel perspectief geven voor onze “oer”Hollandse jongens.

De volgende dag was het geen nieuwsgierige blik meer werpen in de school. Het echte werk moest beginnen.
Rugzak op de rug met de eigen lunch mee en ze zouden meteen een hele dag op school blijven. Want alle kinderen van de school bleven op school lunchen, de meeste zelfs een warme maaltijd. In het midden van de school was een grote keuken gebouwd zodat er de nodige maaltijden konden worden bereid.

Ik had het met mijn jongens te doen. Je kan ze zo goed mogelijk voorbereiden op het niet begrijpen van een taal, maar hoe het aan de lijve ondervinden is, dat kan je niet doen voor ze.

Je kan je voorstellen dat het moeilijke weken zijn geweest voor ze. De oudste kon al lezen en de jongste net 5 werd geacht te kunnen lezen. Nou dat doen ze in Nederland dus niet. Hij had dus een grote inhaalslag te maken. Hij moest de taal leren en leren lezen schrijven rekenen. Maar volgens de leerkrachten zou het allemaal wel goed komen. Ik heb mijn twijfels gehad.
Huilend moest ik Aron van 5 enkele dagen de school in laten trekken door een leerkracht en dan verfoei je het feit dat je man in “het buitenland” is gaan werken.

Ondanks zijn smeekbeden om hem weer mee te nemen naar huis heb ik nooit aan dat soort verzoeken meegedaan evenzo het feit dat ik heb gedaan alsof het heel gewoon was om over te blijven op school.

Nu weten ze niet beter. Ze gaan elke dag redelijk monter met de rugzak op naar school, zelfs de woensdagmiddag en er is nooit geklaagd Na zo’n vier weken was het grootste leed geleden gelukkig. Ze gingen de taal beheersen en kregen vriendjes.. Ze draaiden gewoon mee met het schoolprogramma. Ze vonden de Engelse school veel leuker dan de Nederlandse en daar waren wij, mijn man en ik erg blij om.

Eerlijk gezegd heeft het knullige begin geen goede indruk gegeven van de professionaliteit van de leerkrachten. De sfeer op de school en de kwaliteit. De oudste zoon deed in maart 2002 “gewoon” mee met de SAT test dat is een soort CITO toets die aan het eind van de onderbouw wordt gehouden en zijn resultaten waren verbluffend. Zelfs op het engels dat hij net een half jaar sprak scoorde hij goed. Wat een verschil met Nederland: elke dag ging hij met plezier naar school. In Nederland had hij het laatste half jaar alleen maar gezegd ik haat school en ik ga niet

Het fantastische van deze school is dat er op 4 verschillende niveaus les wordt gegeven aan de kinderen. Waar ze op dat moment aan toe zijn dat wordt aan het kind aangeboden. Het wordt leuk gebracht, wordt veel spelenderwijs aangeleerd.
Zodoende bevalt het ons goed dit Engelse onderwijs.

In Nederland wordt er veel meer klassikaal les gegeven. Als kinderen niet mee kunnen komen, wordt er aan remedial teaching gedaan, maar als een kind voor is op de lesstof moet er veel gevraagd en gesproken worden wil het kind extra leerstof aangeboden krijgen.

Natuurlijk zit er aan deze positieve scholing ook een negatieve zijde.

De kinderen zelfs van 4 jaar af krijgen elke dag een leesboek mee naar huis, dat verplicht gelezen moet worden en ze krijgen elke week woordjes op om te leren en Leon die van net 8 krijgt echt opdrachten mee. Ik zit dus regelmatig ’s middags huiswerk te maken met de kinderen en daar baal ik wel van!

Ik vind dat als ze uit school komen, ze gewoon moeten kunnen spelen. Daarnaast hebben ze de woensdag middag ook al niet vrij en dan kan er dus ook niet gespeeld worden.
Maar goed je kan niet alles hebben in het leven...

Daarnaast zie je wel Amerikaanse toestanden overwaaien naar Engeland.

We moeten altijd eerst goedkeuring geven, schriftelijk, als ze een schoolreisje hebben of ze mee mogen. Als ze op de speeltoestellen buiten gaan spelen. Er mogen niet ongevraagd foto’s in de klas gemaakt worden, anders maken ouders bezwaren en ga zo maar door.

De school dekt zichzelf in om niet voor het gerecht gedaagd te worden en dat is wel begrijpelijk, wat ik niet begrijp is de ziekelijke angst van ouders die bang zijn dat hun kinderen worden gekidnapt ofzo.

Al met al moet ik zeggen dat deze ervaring het wonen in Engeland en het gaan naar een Engelse school over het algemeen niet een negatieve is geweest.

“Gelukkig” heeft mijn man een baan in Basel gekregen en aangenomen en gaan we nu vergelijkbaar “waren” onderzoek doen met de Zwitserse scholen.

We weten nu waar we op letten willen en wat we belangrijk vinden voor het onderwijs van onze kinderen.

Marian in VS

2008-04-08T09:50:00.000-07:00

Zoals in Nederland is ook hier het fenomeen Thuisblijf moeder of Buitenshuis werkende moeder een heet hangijzer. Ik woon in Alpharetta, een beetje het Wassenaar van Atlanta. Wij wonen in een zeer middelmatig huis (voor Alpharettaanse begrippen), ik noem dit alleen maar om aan te geven dat het ergens anders in Amerika/Georgia er anders aan toe gaat. Om niet te hoeven werken al moeder zijnde wordt bijna als een status symbool gezien hier. Je behoort tot de 'hogere' klasse als je je dat kan veroorloven.

Wij hebben ervoor gekozen dat ik thuis bij de kinderen blijf, met als resultaat dat we niet in een huis wonen met 8 slaapkamers en 5 badkamers. Arme ik!

Ik heb intussen vriendinnen die op dezelfde lijn zitten als ik qua opvoeding, maar dat was wel effe zoeken. De meeste vrouwen doen hun kind op tig sportclubs en andere clubs, wat ik me dus niet kan (en wil) permitteren. Het is ook nog eens zo dat de meeste sporten voor 6 of 10 weken worden beoefend waarna er weer een andere sport wordt gekozen. Met de daarbij behorende attributen: baseball handschoenen, ballen, slagknuppels, helmen, kruisbeschermers, scheenbeschermers, outfit (plus de naam van het kind achterop voor 25 dollar extra) en schoenen. En elk jaar weer opnieuw, want dan zijn ze er natuurlijk uitgegroeid.

Baby's en peuters worden ook in minstens 1 programma per week gedaan. Muziek met medepeuters, gym voor 2 jarigen, zingen met baby's, een buitenlandse taal leren (vanaf 6 weken :) ) , en ga zo maar door. Deze programma's kosten minstens 80 dollar per 8 weken.

Al met al zou ik bijna gaan denken dat mijn kinderen (bijna 3 jaar en bijna 9 maanden) ernstig te kort schieten. Gelukkig zijn er ook nog mensen die dit te ver vinden gaan en nu heb ik een speelgroepje (al voor 2 jaar!) dat elke week samenkomt. Met vijf vriendinnen zitten we lekker bij elkaar, meestal met wat lekkers erbij terwijl de kids spelen. Daarna gaan we uit lunchen (ik denk dat Nederland 1 van de weinige landen is waar je je eigen boterhammetjes opeet) of maken we sandwiches en eten we in een park/speeltuin. Soms gaan we naar een zwembad, speeltuin, dierentuin, museum of iets anders. De kinderen zijn intussen echt vriendjes en kijken erg uit naar de speelgroep ochtend. Voor mijn dochter (nu nog erg klein) heb ik een andere speelgroep, 2 keer per maand, maar dat is niet zo'n hecht clubje als de van de oudste.

Speelgroepjes zijn erg in hier en ik vind het een ideale manier voor kinderen om sociaal bezig te zijn. Aangezien ze vlakbij aan het spelen zijn kun je ze terecht wijzen en leren met elkaar om te gaan op een manier zoals jij het het beste acht. Morgen gaan we naar een Doughnut Bakker waar de kinderen een toer krijgen met een bakkersmuts en waar ze na afloop hun eigen doughnut kunnen decoreren!. Lekker ongezond, maar ook erg leuk!

Lunchen doen we vaak bij een buffet restaurant of een saladebar. Kunnen de kinderen zelf kiezen welke groenten/fruit ze willen, wat voor vlees en of ze rijst, pasta of nog iets anders willen eten. Stukken beter dan Mc Donalds en ze vinden het 1 groot feest om zelf te kiezen wat ze willen.

In een ander restaurant wordt het toch al snel een hotdog, kipnuggets of een hamburger met friet....

Als ik in het park/speeltuin rondloop en ik hoor andere vrouwen tegen elkaar praten ben ik blij dat ik mijn eigen groepjes heb gevonden. Juist omdat ik thuis ben bij de kids kan ik het niet veroorloven om ze in alle clubjes te doen en om veel op vakantie te gaan. Alles is hier zo vreselijk duur!

Als afsluiting nog over preschool. Dat is een soort van peuterspeelzaal, vaak hoort het bij een kerk. Wij gaan zelf niet naar een kerk, maar dat maakt allemaal niet uit. Voor twee ochtenden per week betaal ik 170 dollar per maand. Inschrijfgeld was 100 dollar. Ik vraag me af of het in Nederland ook zo vreselijk duur is. Misschien kan iemand me daar eens wat meer over mailen?

Marian in VS

2008-04-08T09:37:00.000-07:00

Schooltijden en vakanties....

Toen ik nog juf was in Nederland hoorde ik moeders vaak verzuchten "Pfff, ik ben blij dat die 6 weken vakantie voorbij zijn". Ik had nog geen kinderen en vond het nooit echt vriendelijk klinken, maar kon me er vaag iets bij voorstellen. Nu ik er zelf twee heb is het iets anders. En het is helemaal anders als je hier in Amerika woont.

Zomervakanties van 10 weken

De zomervakantie duurt hier maar liefst 10 weken! En dan gaat Yorick (3) alleen nog maar twee ochtenden per week naar preschool. Ik kan me indenken dat het na een paar weken erg gaat vervelen, voor de kinderen en voor de ouders. De meeste ouders werken allebei, dus daarmee is er een probleem voor de dagopvang gedurende deze tien weken. Daarom zijn summercamps hier enorm populair.

Summercamps

Meestal begint het bij 4, 5 of 6 jaar, maar soms zijn ze er al voor kinderen vanaf 2! Soms blijven de (oudere) kinderen er slapen, meestal komen ze rond een uur of 5/6 weer thuis. En er zijn zoveel keuzes (zwemmen, schaken, elke willekeurige sport die je je maar in kan denken, theater, circus, creatief, paardrijden, lezen, en nog zo'n 100 andere thema's) dat ik niet zou weten wat ik zou moeten kiezen als Yorick die leeftijd krijgt. Ik ben dan wel een tbm, maar ook die worden hun kinderen na 10 weken zwembad wel zat en ook die kinderen gaan naar minstens 1 Summercamp.

Er hangt een aardig prijskaartje aan een kamp en ik denk dat een paar ochtendjes voor een week wel weer genoeg zou zijn voor mij persoonlijk. Ik moet er niet aan denken om te werken en twee kinderen te hebben die op kamp moeten. Tussendoor gaan ze naar een dagopvang, die vaak ook wel weer camp hebben.

Het is hier in de zomer echt heel heet, en dat duurt ook nog eens heel lang. Iets anders dan zwemmen resulteert al snel in zwetende kinderen, puffende en hijgende campworkers en uitgedroogde kinderen of kinderen met zonnesteek. Toch schijnen kinderen het wel leuk te vinden. Vooral als ze wat ouder zijn en voor 1 of meerder weken weg gaan zonder ouders.

In de 10 weken gaan er ook veel kinderen naar opa of oma (of papa!). Soms worden ze op een vliegtuig gezet en een paar uur verderop er weer uitgeplukt door opa en oma. Als je 't van te voren doorgeeft houden de stewardessen een oogje in 't zeil. Aangezien Amerikanen erg weinig vrije dagen krijgen gaan ze in de zomervakantie meestal niet of 1 week op vakantie. Het is hier slimmer om een paar keer een lang weekend weg te gaan, dat kost je minder dagen! Aangezien wij elk jaar naar Nederland gaan, zit er voor ons voorlopig ook geen lange vakantie in hier. Met 15 vakantie dagen is het schipperen....

School

De schooltijden vind ik wel erg handig hier. Die tijd dat een kind in Nederland tussen de middag thuis doorbrengt vind ik een beetje zondetijd. Hier wordt een kind om een uur of 7 opgehaald met de schoolbus (hoeft mama niet door de drukte van school heen) en om 2 of 3 uur weer terug gebracht. Ze eten lunch op school. Aangezien daar op het moment erg veel over te doen is (kipnuggets, pizza en macaroni met kaas valt voor mij niet onder gevarieerd en gezond eten) krijgt Yorick straks gewoon lekker zijn eigen boterhammetje mee. Contact met een juf is er telefonisch, met briefjes en via email. En als je wilt kun je natuurlijk altijd langs komen voor een gesprek.

Deze schooltijden vind ik wel prettig: als over een paar jaar Kristin (10 maanden) en Yorick samen op elementary school zitten, kan ik een baantje zoeken van 8 tot 2, zonder me druk te maken over opvang onder lunchtijd.

Maar voorlopig zit ik nog lekker thuis (of eigenlijk bijna nooit :) ) met mijn twee smurfies en hoef ik nog niet na te denken over summercamps!

Marian, Alpharetta, USA

Mary Ann VS en Nederland

2008-04-08T09:28:00.000-07:00

How do I begin ?

“A journey of a thousand miles begins...” well you know…

Ik ben Mary-Ann, 36 jaar en moeder van twee kinderen, twee jongens, Erben van 7 en Jesper van bijna 4. En gelukkig getrouwd sinds 1997 met Ivo, een beroepsmilitair bij het Korps Mariniers. Maar Ivo en ik... we go way back...

Sinds de zomer van 2000 ben ik een 'stay –at- home mom'

Daarvoor heb ik de MDGO gedaan voor dames en heren, een vakopleiding in het kappersbedrijf en toen ik daar eenmaal werkzaam in was, ben ik in de avonduren de STIVAS opleiding voor Schoonheidsverzorging gaan volgen. Ik ben met het kappersvak gestopt en ben als Schoonheidsspecialiste aan de slag gegaan. Met heel veel plezier heb ik daar een aantal jaren in gewerkt.

Toen kwam ook de kinderwens en het verlangen om dan ook meer tijd samen door te brengen als gezin. Dus zijn we verhuisd, zodat als mijn man in Nederland was, hij dan ook gewoon elke avond naar huis kon komen. Ik raakte snel zwanger, en heb de twee sollicitaties die toen had lopen afgezegd. Tot op heden heb ik daar nog geen seconde spijt van gehad. Na 3 jaar kwam de tweede, en we wisten toen al dat we in 2004 naar Amerika zouden gaan. Voor twee jaar.... dan zou Erben 4 jaar zijn en Jesper net 1 jaar, op het moment dat we zouden emigreren.

Mijn man is beroepsmilitair

Mijn man is dus beroepsmilitair en kan niet alleen uitgezonden worden voor missies maar ook voor een uitwisselingsprogramma. Het was altijd onze wens om naar Amerika te gaan, en waren dolblij dat we die stap inderdaad konden maken. We zijn er vrij blanco naartoe gegaan en hebben het allemaal over ons heen laten komen. Ik wist al dat ik daar niet mocht werken, maar aangezien ik toch geen “betaalde” baan had hier, was dat geen probleem. Ik kon er op die manier ook gewoon zijn voor de jongens. De ervaring leert dat mensen al snel denken dat je je daar dan verveelt, en dat je in een gat valt.

Wonen op een militaire basis

Dat was bij ons niet het geval. We woonden op een militaire basis, die van alle gemakken voorzien is en zo groot als de provincie Utrecht. De behuizing is prima en we werden met open armen ontvangen. Het is er erg op gezinnen gericht en aangezien de kinderen ook naar school gingen had ik vrij snel contact met andere moeders. Erben heeft daar groep 1 (pre school)‎ en groep 2 (kindergarten)‎ gedaan. En dat is heel goed bevallen. Jesper bracht ik twee dagdelen per week naar hetzelfde gebouw want daar was een soort dagverblijf speciaal voor de twee en voor de driejarigen.

Mijn dagelijks leven in Amerika

Mijn dagelijks leven zag en ziet er niet echt verschillend uit met hoe ik nu leef, je leeft alleen in een compleet andere omgeving. Ik had wel veel tijd met het gezin en met de kinderen.. De buurt was ook heerlijk. Als je wilt heb je vrij snel contact met mensen.

Er waren ook wel mommy groups, maar ik had al zo’n sociaal leven om me heen dat ik daar nooit naartoe gegaan ben. Ik had met een aantal vriendinnen vaste playdates, en als moeders bleven we daar gewoon bij. Wij hadden dus onze eigen mommy group gecreëerd. De kinderen speelden, en wij dronken koffie.

Het merendeel van de moeders daar is ook een stay- at-home mom. Militaire vrouwen verhuizen ook vaak om de twee jaar, dus willen ook niet altijd iets opbouwen om het vervolgens weer op te zeggen. Daarbij zijn de mannen vaak voor lange tijd weg, en staan ze er veel alleen voor.

Maar doordat ik met veel vrouwen heb gesproken, veel bladen heb gelezen (zoals Parents, dat is een soort ouders van nu)‎ merk je dat we met dezelfde vooroordelen te kampen hebben als hier in Nederland. De vrouwen waar ik mee omging, waren allemaal erg blij met de keuze die ze gemaakt hadden om fulltime mom te zijn.

Ik mis Amerika

Wat ik uit Nederland miste was eigenlijk weinig, we hadden onze eigen spullen in huis, en door email, en telefoon en post blijft je familie en vrienden toch dicht bij je. En de 2 jaar waren dan ook helaas zo om. Daarentegen kan ik nu echt heimwee hebben naar Amerika, de rust en de vrijheid en vooral de ruimte mis ik. Zelfs het militaire leven mis ik zeker. Het was voor ons gezin echt een gevoel van thuiskomen. Alle vrouwen zitten in hetzelfde schuitje. Ook de kinderen op school maken hetzelfde door, hun papa (of mama)‎ is beroepsmilitair.

Hier op school zijn de kinderen voor zover ik weet de enige die een papa hebben, die met regelmaat oefeningen heeft in het buitenland. Het leven daar is ons goed bevallen. Wat ons doen heeft besluiten, dat als we de kans ooit krijgen , dat we dan weer gaan. De ervaring is zo de moeite waard. Het leven in Nederland is drukker, gehaaster, en de agenda is zo vol. Dat komt ook omdat we hier al een sociaal leven hadden, en dat pik je weer op als je terugkomt.

Mijn leven nu weer in Nederland

We wonen nu ook weer in een heerlijke wijk, een kindvriendelijke wijk, vlakbij school. En ook kan Ivo als hij in Nederland is, gewoon lekker elke avond thuiszijn.

Doordat Ivo veel weg is, wil ik graag een stabiel thuisfront creëren voor de kinderen. Ik verveel me niet, voor mijn gevoel heb ik nu de leukste baan tot nu toe. Zeker nu ze de schoolleeftijd hebben, wil ik er ook zijn in de schoolvakanties, en in geval van ziektes. Ik wil dat ze bij een vriendje kunnen spelen, of dat dat vriendje hier kan spelen. Ook wil ik dat ze kunnen sporten, en ze zijn nu nog te klein om daar zelfstandig naar toe te gaan.

Ik heb ook niet het gevoel dat ik stilsta, maar dat ik me zeker ontwikkel, maar meer op een persoonlijke manier. Ik heb ook niet het gevoel dat er iets ontbreekt in mijn leven, daarbij voelt het ook niet als een opgave. Het gevoel dat ik vrij en blij kan zijn waar ik wil vind ik heerlijk. Doordat het thuis allemaal doordraait, kan mijn man ook goed functioneren op zijn werk, ook tijdens vredesmissies, als hij voor langere tijd weg is.

Ik wil mijn kinderen graag leren kennen, en om dat te realiseren, zal ik toch tijd met ze door moeten brengen...

Op mijn koelkast hangt een magneet waar op staat:

'Een niet werkende moeder bestaat niet' ...and so it is.

Met vriendelijke groet,

Mary-Ann Moerman

Yvonne in Australië

2008-04-08T09:24:00.000-07:00

Ik ben Yvonne (45) uit Nederland (Limburg zelfs!), getrouwd met Peter (44) die geboren is in Brisbane, Australie. We zijn elkaar in 1987 in Nijmegen tegengekomen waar ik Rechten studeerde en waar Peter zijn doctoraal in Informatica kwam doen.

Eind 1993 zijn we naar Australie verhuisd en voor ons was dat de juiste beslissing.

We hebben allebei reizen altijd hartstikke leuk gevonden en na veel samen gezien te hebben werd het tijd om eens naar Australie te gaan. En wat vond ik dat land geweldig!! Ik had het gevoel dat ik eindelijk “thuis” was gekomen bij deze vriendelijke mensen, altijd mooi weer en zooooveel ruimte. Wat een verschil was die ruimte met de drukte die we elke dag meemaakten op de Nederlandse autobanen waar we elke dag meer dan 1,5 uur onderweg waren naar ons werk om dan ‘s avonds weer de reis terug te moeten maken.

Nog eens met vakantie naar Australie en toen was het duidelijk dat we hier wilden wonen. Peter had een succesvol telefonisch interview met een van de universiteiten hier; een geweldig begin van ons avontuur. Nog even getrouwd voordat we vertrokken zodat we echt een knaller van een afscheidsfeest van Nederland gehad hebben in 1993.

Ik had ook geluk en vond werk waarin ik me helemaal heb kunnen uitleven; heerlijk! Ik had het hier zo naar mijn zin dat ik zelfs de beslissing heb genomen om de Australische nationaliteit aan te nemen wat dus betekende dat ik mijn Nederlandse paspoort heb moeten inleveren.

Aan het eind van het jaar 2000 kwam ineens de kans om een andere carrière te kiezen en terwijl ik allerlei opties de revue liet passeren, kwam ik erachter dat ik zwanger was ...… Dat is dus mijn nieuwe carrière geworden – kinderen op een leeftijd waarop andere mensen kleinkinderen verwachten!? David is in oktober 2001 geboren en Sam in Augustus 2004.

Nu kan ik het niet meer geloven dat ik echt van plan was om meteen een baan te zoeken na de geboorte van David en dat hij dan wel in een crèche terecht zou kunnen! Mijn “nieuwe baan” probeer ik nu met net zoveel passie te volbrengen als al mijn andere baantjes. Ook probeer ik zoveel mogelijk te “studeren” op dit nieuwe gebied en heb dus heel wat opvoedkundige literatuur gelezen in de afgelopen 5 jaar.

Wat een belangrijke functie hebben wij als TBM’s en ik vind het ongelooflijk hoe weinig hulp er beschikbaar is; geen conferenties, retreats, en coaching voor ons!?

Taal

Sinds we in Australie zijn komen wonen, hebben Peter en ik altijd Nederlands met elkaar gesproken omdat hij anders de opgebouwde Nederlandse taalkennis zou verliezen. Dus toen onze jongens kwamen is er eigenlijk nooit een discussie over taal geweest omdat we thuis gewoon Nederlands praten. David heeft vanaf het begin precies aangevoeld met wie hij Engels moet praten en wie Nederlands kan verstaan.

Het is echt ongelooflijk hoe onze hersenen werken want voor kinderen is het helemaal geen probleem om verschillende talen te spreken met verschillende mensen. Bijvoorbeeld de twee dochtertjes van kennissen praten Duits met hun moeder, Chinees (kantonees) met hun vader en Engels met hun vrienden – een typisch voorbeeld van het multi-culturele Australië

Life Style

Wat mij het meeste aantrekt hier in Australie is de ‘life style”. Zeker waar wij wonen in Queensland, schijnt bijna altijd de zon en de mensen zijn vriendelijk. De winter is nu (mei) in aantocht waardoor het ‘s nachts koud is– zeker 10 graden celsius! En dat is koud omdat de huizen hier in Queenland niet zo goed geisoleerd zijn als in Nederland.

Gelukkig wordt het overdag rond de 26 graden dus dan kunnen we weer lekker opwarmen.

School

Het school systeem is hier heel anders dan in Nederland. Gelukkig hoef ik me daar (nog?) niet mee bezig te houden omdat ik heel enthousiast ben over de mogelijkheden die Montessori education biedt en David’s school is maar een kwartiertje rijden met de auto.

Vrienden

Zeker als moeder-zijnde vind ik het een uitdaging om echte vriendschap te vinden die dieper gaat dan “how do you do”. Ik vind het moeilijk om met mensen te praten die hele andere ideeen hebben over kinderen en opvoeding. Maar dit is natuurlijk niet iets wat “typisch” hier in Australie zal voorkomen??

Australië lijkt wel wat op Nederland

Behalve het school systeem en de verschillende omgeving is het hier dus eigenlijk niet zo heel erg anders dan in Nederland. Ook hier hebben de politici een wedstrijd wie de meeste crèche-plaatsen kan aanbieden aan ouders om te zorgen dat al die moeders weer komen werken.

Mijn favoriete boek op het moment is van Anne Manne, “Motherhood” waarin wordt beschreven dat het hebben van betaald werk vaak niet alleen maar gaat over de financiële gevolgen maar meer te maken heeft met een complex geheel van culturele waarden en normen. Dus wij als Thuisblijfmoeders gaan lekker in tegen de hedendaagse kapitalistische trend van “unquestioning obedience and submission to the norms of work as the supreme overriding ethic......”

Ellen in Griekenland

2008-04-08T09:23:00.000-07:00

Ik ben Ellen van Wingerden (38), getrouwd met Nasos Vassis (42). We hebben elkaar in 1989 leren kennen tijdens mijn Erasmus studiejaar aan de universiteit van Athene. Zelf heb ik geschiedenis gestudeerd en mijn man scheepsbouwkunde. Sinds 1992 wonen we samen in Athene en in 1999 zijn we getrouwd. We hebben twee kinderen, een jongetje van 3,5 Lefteris, en een meisje van 1,5, Korinna. Tot de geboorte van Lefteris heb ik altijd gewerkt maar daarna ben ik tbm geworden. Een van de vele redenen was het feit dat mijn man voor zijn werk heel veel reist en ik voelde dat er met een kind een rustpunt in huis nodig was

Zo, we hebben net de eerste mini- hittegolf achter de rug! Teken dat de zomer hier nu toch echt aangebroken is. De stranden liggen weer vol en s’avonds bruisen de pleinen weer van leven. Iedereen die wel eens in Griekenland vakantie heeft gehouden kent dat beeld wel van de pleinen waar jong en oud tot s’avonds laat loopt te flaneren en te spelen.

Zomer in Griekenland

Over de zomer hier heb ik echter sinds ik moeder ben, en met mij vele anderen, wat gemengde gevoelens. Aan de ene kant is het natuurlijk heerlijk, geen gezeur meer met dikke kleding, s’avonds lekker buiten zitten, naar het strand etc.

Aan de ander kant is de hitte erg overheersend en kunnen met name de kleine (stads)kinderen het grootste gedeelte van de dag niet buiten spelen. Speeltuintjes zijn er in de meeste buurten genoeg maar het is gewoon te heet. Verder zijn de dagen behoorlijk lang, en dan bedoel ik de uren dat ik kinderen om mij heen heb en dus weinig tot geen tijd voor mezelf. Mijn twee kinderen worden rond een uur of 8.00/8.30 wakker en houden het dan vol tot s’avonds 22.30 of later, een heel gewoon verschijnsel hier.

M’n oudste van 4 gaat meestal een uurtje eerder maar weigert de hier normale siësta te houden en dan duurt de middag wel erg lang. Vanwege de hitte kunnen we s’avonds namelijk niet voor een uur of zeven naar buiten en als we dan om een uur of half negen terug komen moet er nog gedoucht en gegeten worden. Als het spul dan eindelijk op bed ligt moet ik bekennen dat er van mij ook niet meer zo heel veel over is.

Een ander “zomerprobleem” voor ouders is dat de zomervakanties van de scholen hier zo’n 3 maanden duren, van half Juni tot eind September. Hou je kinderen maar eens even 3 maanden bezig, om het nog maar niet over werkende ouders te hebben die voor opvang moeten zorgen. Opa’s en oma’s springen weer bij en veel kinderen gaan ook een dag of 10 op zomerkamp als dit financieel mogelijk is. Voor de kinderen van ambtenaren en grote bedrijven zijn er vaak ook veel gesubsidieerde zomerkampen.

Maar aan de andere kant geldt natuurlijk het bekende “summertime, and the living is easy”. Het klimaat beinvloedt nu eenmaal je humeur en de zon doet wonderen. Zelf heb ik het geluk dat ik een kwartiertje van het dichtstbijzijnde strand woon en in tegenstelling tot vorig jaar toen mijn zoontje de woorden strand en zee niet eens wilde horen, is hij dit jaar laaiend enthousiast. We zijn nu al een paar keer in de namiddag naar het strand geweest en dan is het leven nog zo gek niet. Wat dat aangaat zal deze zomer voor mij in elk geval iets makkelijker zijn.

Over strand gesproken, het is ongelofelijk hoeveel dikke kinderen je hier ook ziet. Griekenland heeft geloof ik het grootste percentage kinderen met overgewicht van Europa. En dat terwijl de traditionele Griekse keuken als zeer gezond wordt beschouwd. Helaas heeft ook hier de fastfood cultuur z’n entrée gedaan en buiten dat eten kinderen gewoon teveel en bewegen te weinig. Met name oma’s (die hier vaak nauw bij de opvoeding van de kleinkinderen betrokken zijn) proppen hun kleinkinderen vol. Ik herinner me nog het beeld van de speeltuin waar een schommelend kind elke keer als het weer naar voren zwaaide een lepel eten naar binnen kreeg gepropt.

Met een paar Nederlandse vriendinnen hier in Athene zeggen we wel eens gekscherend dat Nederlandse ouders overdreven veel aandacht aan het slapen schenken; “als het kind maar op tijd naar bed gaat dan komt alles wel goed”, terwijl Griekse ouders overdreven veel aandacht aan het eten schenken; “als het kind maar genoeg (lees: veel) eet dan komt alles wel goed”. Ik durf hier nauwelijks te vertellen dat mijn kind hier tussen de middag een gewoon Nederlands boterhammetje voor krijgt geschoteld. Straks word ik nog aangeklaagd dat mijn kinderen ondervoed zijn. Dit is natuurlijk een beetje gechargeerd van mijn kant, ieder land heeft nu eenmaal z’n eetcultuur, maar het blijft een feit dat er hier wel erg op het eten wordt gehamerd.

Behalve de eet- en slaapgewoontes in beide landen zie ik overigens in het hele opvoedpatroon verschillen tussen Nederland en Griekenland. Over het algemeen denk ik dat je kan zeggen dat de meeste Griekse ouders in vergelijking tot Nederlandse ouders overbeschermend zijn voor hun kinderen: kijk uit dat je geen kou vat, pas op dat je niet valt etc. Hoe vaak ik hier geen commentaar heb gekregen op het feit dat ik mijn kinderen toen ze nog baby waren in de winter elke dag mee naar buiten nam. En nu nog, mijn zoontje is een enorme klauteraar en over het algemeen laat ik hem z’n gang gaan als dat buiten een eventuele buil geen ander gevaar oplevert. Hoe vaak ik dan ook niet gewaarschuwd en aangekeken word. Die overbeschermende houding van de ouders levert naar mijn mening soms wat verwende en weinig zelfstandige kinderen op.

Wat ik hier echter weer heel leuk vind is dat men over het algemeen dol op kinderen is en dat de grote kinderen zich zo bekommeren om de kleintjes. Grote jongens worden hier helemaal niet als doetje gezien als ze even stil blijven staan om te zwaaien naar een babytje of als ze uit vrije wil even op hun kleine broertje, zusje, nichtje of neefje passen.

Over de verschillen in opvoeding kan ik natuurlijk nog veel verder uitwijden maar voorlopig laat ik het hier even bij. Ik hoop alleen dat ik mijn kinderen de positieve kanten van beide culturen mee kan geven.

Ellen in Athene

Nikè in Frankrijk

2008-04-08T09:22:00.000-07:00

Op 5 december 2005 ben ik met mijn gezin verhuisd naar Frankrijk. Ik ben Nikè Hermsen en ik ben getrouwd met Geert-Jan en we hebben 2 mooie meiden, Iris van 6 en Lottie van 4 jaar. Vanaf het moment dat Iris is geboren ben ik gestopt met buitenshuis werken. Geert-Jan is freelance cameraman en regisseur.

We hadden een goed leven in Nederland. Ik kon zonder problemen thuis blijven om voor de kinderen te zorgen. Geert-Jan had over het algemeen veel plezier in zijn werk maar was heel veel van huis. Zoals hij zelf altijd zegt “het mooiste beroep van de wereld” maar hij miste zijn gezin. Toen de tijden aanbraken dat er in televisieland steeds harder gewerkt moet worden voor steeds minder geld ging de lol er langzamerhand af.

Na ruim 4 jaar thuisblijfmoeder begon het bij mij ook weer te kriebelen. Maar het goede leven wat ik had, met nadruk op het er altijd kunnen zijn voor de kinderen, wilde ik niet opgegeven voor zomaar een baantje er bij. Op een dag hebben we de knoop doorgehakt; we gaan doen wat we eigenlijk al zoveel jaren wilde. Naar Frankrijk om een chambres d’hôtes (bed en breakfast) en kleine camping te runnen.

En hier zitten we dan, inmiddels een jaar verder. We wonen in de Auvergne vlakbij de stad Vichy. We zijn inwoners van het leuke kunstenaarsdorp Châtel Montagne. In een oude boerderij zijn we een chambre d’hôtes gestart. De kleine camping gaat in de zomer van 2007 open. Geert-Jan en ik werken allebei in en om het huis natuurlijk.

Ten opzichte van mij is er voor de kinderen niet veel veranderd. Ik ben er nog steeds altijd, maar ze hebben hun vader er bijgekregen. Het vergde in het begin wat aanpassingen, want Geert-Jan kwam in eens in mijn “werkgebied”, maar dit heeft nooit tot grote problemen geleid. Het is verbazingwekkend hoe snel dingen wennen. Voor de kinderen is het nu al de gewoonste zaak van de wereld dat wij allebei thuis zijn. Geert-Jan kreeg van de zomer de kans om een mooie film te draaien bij ons in de omgeving. Toen Iris hem de camera op zijn schouder zag zetten vroeg ze ; hé papa, ga je eindelijk eens werken”. Papa had in haar ogen niet veel gedaan de maanden er voor….

De meiden gaan allebei naar school in Châtel Montagne. Een school met 2 klassen (onder en boven bouw) en in totaal 28 leerlingen. Iris en Lottie zitten bij elkaar in de klas. Deze is opgedeeld in groepjes, naar gelang de leeftijd en niveau. Het zijn dagen van 09:00 tot 16:15. Tussen de middag maakt Jacqueline, een mevrouw uit het dorp, een verse, voedzame warme maaltijd klaar. De kinderen leren binnen een paar dagen keurig met mes en vork eten en hun servet te gebruiken. En ze leren ETEN, alles moet geproefd worden en het bordje gaat leeg. Na het eten wordt er gerust of geslapen, voor de allerkleinsten zijn er bedjes.

Met een enorme brok in de keel hebben wij Iris en Lottie de eerste dag naar school gebracht. Iris ging als eerste, Lottie 2 maanden later. De eerste week was voor Iris helemaal fantastisch, want ze stond natuurlijk in de belangstelling. Maar daarna ging iedereen, terecht, weer over tot de orde van de dag. Ze voelde zich diep ongelukkig (en mama met haar)?. Ze sprak de taal niet en had dus geen controle over de situatie. En daar houdt onze Iris niet van. Dus wij hadden de eerste weken een heel boos meisje in huis.

Het is onvoorstelbaar zo snel als de kinderen de taal onder de knie krijgen. Ze verstaan hun vriendjes en vriendinnetjes perfect. En als wij het even niet weten, dan vragen we het aan Iris. Het is prachtig om te horen als ze van het Nederlands zonder problemen overgaan in het Frans.

Het is een zwaar jaar geweest, dit eerste jaar in onze nieuwe woonomgeving. Van de week vroeg Geert-Jan aan mij of ik ooit nog terug wil naar Nederland. Ik mis mijn familie, ik mis mijn vrienden, maar ik kan het mij niet voorstellen dat ik nog terug ga naar Nederland.

Mijn kinderen gaan iedere dag met veel plezier naar school en er komen vriendinnetjes bij ons thuis spelen. We wonen op het platteland en gaan veel met de meiden de natuur in. We eten iedere dag met z’n vieren het avondeten. We hebben een hond gehaald uit het asiel…. Oftewel kwalitatief een beter leven en dat is een feit.

Petra in Afrika

2008-04-08T09:19:00.000-07:00

Op 14 februari 2004, ben ik, Petra, (1968)‎ met mijn man Robert(1969)‎ en onze twee kinderen Gitana (27-11-1999 )‎ en Victor ( 08-03-2001 )‎ naar Conakry in Guinée ( West- Afrika )‎ vertrokken voor het werk van Robert. Wij wonen al sinds 1988 samen en zijn beide geboren en getogen in Nederland. Robert is vanaf 1990 tot en met 2001 zeeman geweest en zat op de handelsvaart wat betekende dat hij vaak vier maanden weg was en dan twee maanden thuis. In de tijd dat Gitana geboren was werd dat 6 weken op en 6 weken af.

Twee weken nadat Victor geboren was vond hij een baan bij een internationale containermaatschappij in Rotterdam en kwam hij dus aan wal werken. Ikzelf werkte als foto laborante bij Fujicolor in Steenbergen. Nadat Gitana geboren was, ben ik van een fulltime baan naar een driedaagse werkweek gegaan.

Wat Robert en ik beiden wel wilden, was wonen in het buitenland. Toen ineens die kans via zijn werk kwam, hebben we daar ook niet lang over nagedacht. Het werkgebied van het bedrijf is wereldwijd en alles was wel mogelijk, maar Robert koos voor West-Afrika, omdat hij daar, in de periode dat hij vaarde, altijd met veel plezier had gewerkt.

De reacties van de mensen om ons heen waren redelijk positief, omdat de meesten toch wel wisten dat we dit altijd al hadden gewild . Alleen de keuze voor Afrika – en dan vooral West-Afrika – was voor sommigen wat minder begrijpelijk . Het meeste wat wij in Europa op tv zien over Afrika is honger, droogte en oorlogen dus dat geeft niet echt een positief beeld.

Thuisblijfmoeder in Guinée

Zo werd ik dus een thuisblijfmoeder in Guinée. De kinderen gingen van kwart voor 8 tot en met twaalf uur naar de Internationale school en daarna waren ze vrij. Ze spraken binnen de kortste keren Engels en doordat het land Franstalig is ook een beetje Frans.

De meeste mensen die hier wonen hebben een nanny voor de kinderen, maar ik zag al snel dat ik dat niet wilde. Nanny’s zijn namelijk gewoon heel erg bang om hun baan te verliezen en zeggen nooit nee tegen een kind – alles mag gewoon. En omdat je al personeel voor je huis hebt, wil ik graag zelf met de kinderen bezig zijn.

Thuisblijfmoeder in Afrika is dus iets anders dan in Nederland, aangezien je hier personeel hebt en je je dus over het huishouden niet echt druk hoeft te maken. In Guinée hadden wij 2 personen voor ons werken: een chauffeur en iemand die het huis onderhield..

Hier in Ivoorkust hebben we drie mensen voor ons werken: een chauffeur, een kok en ook iemand die het huis schoon houdt. De huizen zijn ook heel anders dan in Nederland: ze zijn erg groot, dus het is ook wel heel erg lekker dat je personeel hebt hier, aangezien ik nooit echt van huishoudelijk werk heb gehouden.

We wonen hier in een penthouse van 500 m2 met vier slaapkamers en vier badkamers en twee woonkamers. Dan is er ook nog een kamer voor de maid, een zogenaamde boyerie. Dat is een slaap/zitkamertje met badkamer. En dan hebben we boven op ons dak ook nog een ruimte die bestemd is voor de kok. Daar bevindt zich zijn douche en omkleedruimte. David, de kok, werkt van 8.00 - 20.00 uur, vijf dagen in de week; en op zaterdag van 09.00 tot en met 14.00 uur, de maid ( Thérèse )‎ werkt ook op deze tijden, maar blijft hier slapen. Dat is voor ons erg gemakkelijk, voor als we bijvoorbeeld een oppas nodig hebben.

Maar het is ook prettig voor Thérèse, aangezien ze drie uur moet reizen voor ze thuis is. Deze in Europese ogen vooroorlogse werktijden zijn niet door ons verzonnen, die hadden ze al toen we ze overnamen van de vorige mensen. Thérèse de maid werkt eigenlijk van 8.00 tot en met 17.00, maar dat was in het begin, toen ze nog naar huis ging (ze moest drie uur reizen)‎. Nu ze hier blijft slapen helpt ze de kok nog een handje en soms, als we bijvoorbeeld visite hebben, legt ze de kinderen op bed. Meestal zijn Thérèse en David rond 19.00 uur klaar, omdat wij nog steeds op Hollandse tijden eten : om zes uur ’s avonds, zodat de kids om half acht op bed liggen. Ivoorkust is erg Frans: lange lunches en ’s avonds laat eten. Maar met kinderen die ’s ochtends om half zeven uit bed moeten, houden wij het gewoon op de Hollandse tijden.

Omdat al die mensen voor ons werken, heb ik heel veel vrije tijd. En die moet je dus zien in te vullen. In Guinée ging dat heel erg snel. Ik sloot me aan bij een damesclub, die veel organiseerde: internationale foodfair, kerst bazaar enz. Ik nam er twee keer per week salsa lessen en kreeg ook tennisles. Verder ging ik één middag in de week met enkele dames naar een weeshuis om te spelen met de kinderen.

Anderhalf jaar hebben we met veel plezier daar gewoond en ook kregen we aardig wat visite die langskwam. Ook vrienden die in Nederland geld hadden ingezameld, reisden af naar Guinée om het weeshuis op te knappen waar ik altijd langs ging om met de kinderen te spelen.

Moederen aan de Ivoorkust

Daarna verhuisden we naar Ivoorkust. Een heel ander land is. Dit is één van de rijkste landen van Afrika en dat is al een heel groot verschil met Guinée. In Guinée moest ik soms naar vier supermarkten en dan had ik nog niets alles in huis. In Ivoorkust is alles verkrijgbaar – er is zelfs een kleine shoppingmall. Maar het is ook een land wat burgeroorlog heerst. De visite uit Nederland bleef ineens thuis – behalve de ouders. Er waren ook geen damesclubjes, omdat bijna iedereen na november 2004 het land ontvluchtte.

Wat wel leuk is, is dat er meer Nederlanders zijn. In Guinée waren we zowat de enige.

Ivoorkust bleek voor mij in vergelijking met Guiné een iets moeilijker land om op te starten.

Het klink heel ironisch, meer het gegeven dat het land in staat van burgeroorlog is, geeft ons een hoop “voordelen”. Vier tickets per jaar bijvoorbeeld, om even weg te gaan. Maar door die tickets kom je er bijna niet aan toe om iets te gaan doen. Het was vooral tijdens het eerste jaar dat we hier zaten dat er een dreiging bestond dat er “iets” tussen de oorlogvoerende partijen zou gaan gebeuren. Een paar keer konden de kinderen niet naar school. Na dit soort dagen – of in twee gevallen een week – dienen de kinderen weer het gewone leven op te pakken: clubjes, vriendjes enz.. Voor Robert gaat het leven tijdens dit soort incidenten gewoon door: hij moet naar zijn werk.

Uiteindelijk ben ik na een half jaar weer begonnen met sporten: twee keer in de week naar de sportschool en twee keer per week tennis ik. Verder heb ik Franse les genomen. In het begin was dat drie keer per week, maar nu volg ik nog maar een keer per week Franse les. Op woensdagochtend is er een koffiegroepje met dames van diverse nationaliteiten. En dan heb ik nog een masseuse en een pedicure/manicure die een keer in de week langskomen.

Koffie drinken, masseren en de andere dingen vinden vóór twee uur in de middag plaats, want daarna ga ik de kinderen weer van school ophalen.

Ik besef me dat dit erg luxe klinkt, maar ik sta nog steeds dagelijks om zes uur op. De school begint om kwart voor acht en ik moet bijna een half uur met de kids rijden (samen met de de chauffeur)‎ voor we daar zijn. Dat weg naar school is niet zo erg, maar het is de terugreis: we komen vast te staan in de files. De terugreis varieert van 45 minuten tot en met soms ruim een uur. De school eindigt om half drie, dus ik ga om twee uur in de middag weer weg om de kinderen op te halen. Vaak zijn we na drieën weer thuis. Na het huiswerk is er alle tijd om samen met Victor en Gitana te zwemmen of een spelletje te doen: over het koken hoef ik me geen zorgen te maken, dat wordt gedaan voor mij.

Op woensdagmiddag is hier geen vrij, zoals in Nederland, maar er is af en toe we een vrije vrijdagmiddag (ongeveer 1x per maand)‎. Gitana zit op ballet en Victor op judo en samen krijgen ze tennisles. Victor zit op Kindergarten – wat hetzelfde is als groep 2. Gitana zit in grade 1 – wat hetzelfde is als groep 3. Waar ik geen rekening mee had gehouden, is dat grade 1 dagelijks huiswerk meekrijgt. Maar nu, na ruim een half jaar verder zijn we er aan gewend geraakt en help ik Gitana met haar huiswerk. Nu Gitana na zes maanden al wat kan lezen, gaan de huiswerkopdrachten heel goed.

Ook hier probeerde ik vrijwilligerswerk te doen, zoals in Guineé, waar ik naar het weeshuis ging. Maar door de penibele situatie van het land kwam het daar niet echt van. Wel ga ik af en toe naar een hospitaaltje, dat gerund wordt door Colombiaanse nonnen: 150 kinderen uit de wijk krijgen dagelijks eten van de nonnetjes; voor de volwassenen die geen onderwijs hebben ontvangen, is er een schooltje waar ze kunnen leren lezen en schrijven.

De nonnen hebben ook een eenvoudige kliniek opgezet voor niet al te ernstige ziektes. Daarbij is ook een bevallingskliniek, waar maandelijks 50 tot 70 vrouwen een kind baren. De nonnen verrichten dit mooie werk met behulp van giften: als ik wat heb, dan breng ik dat, zoals bijvoorbeeld een schaap dat Robert had gekregen van een familie waar hij het een en ander voor gedaan had, of kleding die ik tijdens mijn laatste reis naar Nederland van mijn schoonzus had gekregen.

"Ik ervaar mijn “thuisblijfmoederschap” als een enorme vrijheid"

Het leven als een ex-pat is reuze leuk en geeft enorm veel (financiële)‎ voordelen: werkelijk alles wordt voor ons betaald, ons huis, onze auto, de Internationale school voor de kids, vier tickets per jaar, mijn abonnement op de sportschool. In vergelijking met het leven in Nederland is mijn bestaan volledig anders geworden en tot nu toe verveeld het niet.

Als we nog in Nederland hadden gewoond, dan had ik zeker nog steeds gewerkt: het zou niet in me opgekomen zijn om te stoppen. Maar nu ik het verschil zie met het thuisblijven en het er altijd zijn voor de kinderen, ben ik blij dat ik dit mag meemaken. In Nederland moest ik ook al om half acht ‘s ochtends op mijn werk zijn en dat betekende dat er twee kinderen om zeven uur in de ochtend bij het kinderdagverblijf moesten worden afgeleverd en dat viel niet altijd mee.

Ik ben wel blij dat ik dat heb meegemaakt, want ik waardeer het extra dat ik thuis bij de kinderen kan zijn. Ook ervaar ik mijn “thuisblijfmoederschap” als een enorme vrijheid: in Nederland dacht ik altijd dat werken vrijheid was, maar nu vind ik eigenlijk dat de keuze om het wel of niet werken een veel grotere vrijheid geeft dan het blijven werken ooit gedaan heeft.

Voor mensen die meer willen lezen over wat we zoal doen, hebben we een web-log: Perogivi weblog

Petra Dane

Martine in Peru

2008-04-08T09:16:00.000-07:00

Ik ben Martine, 28 jaar oud en alweer 6 jaar getrouwd met Martijn. We hebben twee kinderen, Leon van 2.5 jaar en Malou van net 1 jaar. Ik heb in Wageningen Tropisch Landgebruik gestudeerd, en daar hebben Martijn en ik elkaar ook leren kennen. Hij deed een andere opleiding, maar we waren lid van dezelfde studentenvereniging.

Tijdens mijn opleiding was ik al twee keer in het buitenland, eerst in Togo en daarna in Zimbabwe. Na mijn opleiding ben ik gaan werken als secretaresse bij de Wageningse Studentenorganisatie, met de bedoeling om daarnaast verder te solliciteren naar een baan die meer aansloot bij mijn opleiding. Maar na een paar maanden was ik zwanger van Leon en heb ik het solliciteren op een laag pitje gezet.

Toen hij eenmaal geboren was bleef ik nog 1 dag werken, op die dag was Martijn thuis. Later ben ik op die dag vrijwilligerswerk gaan doen bij een andere organisatie, wat beter aansloot bij mijn opleiding en daarom veel leuker en interessanter werk was.

Ondertussen was Martijn aan het solliciteren naar banen in het buitenland, omdat het onze droom was om in elk geval een paar jaar in het buitenland te wonen en te werken; we waren er nog niet aan toe om ons al echt te gaan 'settelen' in Nederland. Toen Leon nog geen jaar was, kreeg Martijn uiteindelijk die baan, waar we heel erg blij mee waren.

Ongeveer tegelijk met dat nieuws kwam ik erachter dat ik - onverwacht - weer zwanger was. Dat was even wennen, maar het heeft onze plannen uiteindelijk niet beïnvloed. In november 2005 - Leon was toen net 1 jaar en ik was 5 maanden zwanger - vertrokken we naar Peru, Zuid-Amerika.

Peru

Peru is een heel divers land. Aan de droge kust ligt Lima, de hoofdstad, en nog enkele grote steden. Als je vanaf de kust naar het oosten gaat, kom je eerst in de Andes, waar nog veel traditionele volken wonen, en waar veel armoede is. Nog verder naar het oosten kom je in het Amazone regenwoud. In dit uitgestrekte gebied liggen slechts een paar steden en heel veel kleine dorpjes. Veel transport gaat over water, of met vliegtuigen, er zijn maar weinig wegen aangelegd. Ook Iquitos, waar wij wonen, is alleen te bereiken per vliegtuig of boot.

Thuisblijfmoederschap

Ik ben eigenlijk door omstandigheden thuisblijfmoeder geworden. Ik wilde graag werken na mijn opleiding, maar ik wilde ook graag een kind. En het kind was er eerder dan de baan, daarom had ik even wat minder haast met solliciteren. Ik wilde graag zelf - samen met Martijn - voor Leon zorgen, in elk geval het eerste jaar, of tenminste het eerste halfjaar. En een leven met allebei een drukke baan én een of meer kinderen zagen we sowieso niet zitten.

Toen Leon wat ouder was ben ik wel weer gaan solliciteren, maar al snel was ik dus alweer zwanger én gingen we naar Peru. Nu Malou ook alweer 1 jaar is, wil ik graag iets naast het huishouden en de kinderen gaan doen, als daar mogelijkheden voor zijn. Betaald werk is echter wat lastig, omdat alleen Martijn een werkvergunning heeft. Voordeel van het leven hier is dat hulp in huis betaalbaar is. We hebben een hele fijne hulp, die ook heel goed is met de kinderen. Daardoor houd ik tijd over voor andere dingen, waar ik erg blij mee ben.

Traditionele rolverdeling in Peru

In Peru zorgen de meeste vrouwen zelf voor hun kinderen, volgens het traditionele rolmodel. Als ze daarbij willen of moeten werken, worden de kinderen door familie opgevangen, of ze gaan gewoon mee, bijvoorbeeld met vrouwen die op de markt werken. De werkloosheid is hier hoog, en veel werk is informeel. Wat het overheidsbeleid daarin is weet ik eigenlijk niet, maar veel zal het niet voorstellen.

Zeker het eerste jaar worden kinderen dus vooral door de moeder en de naaste familie verzorgd. Voor kinderen vanaf 1 jaar is er wel opvang mogelijk, op een soort 'voorschool', maar dat is meestal alleen 's ochtends. De kosten daarvan zijn een beetje afhankelijk van de kwaliteit die geboden wordt, maar het is alsnog alleen te betalen door mensen die tenminste een redelijk inkomen hebben.

Mijn leven in Zuid Amerika

In het eerste jaar dat we hier waren was de taal nog wel een obstakel voor mij om goed met mensen te kunnen communiceren, maar dat gaat nu steeds beter. Mensen zijn hier over het algemeen hartelijk, open en geïnteresseerd. Vooral met onze blonde kindjes trekken we veel aandacht, soms een beetje té veel. Het meeste contact hebben met collega's van Martijn en hun families, en met een paar andere Nederlanders die hier wonen. In de anderhalf jaar dat we nu in Peru wonen, zijn we nog 1 keer binnen Peru verhuisd, naar een andere stad. Dat was vrij onverwacht en dus even wennen, maar toch hadden we al snel onze draai weer gevonden. Om je ergens 'thuis' te voelen heb je denk ik vooral een fijne plek nodig om te wonen, in een rustige omgeving. Ons gezin is ons thuis, of dat nu hier is of ergens anders. Maar waar ik niet zonder zou kunnen is Internet, om contact te kunnen houden met familie en vrienden, en nog een beetje op de hoogte te blijven van wat er in de wereld gebeurt.

Elke ochtend komt om 8.00u de hulp, en ze blijft tot een uur of 1 's middags. Op maandag, woensdag en vrijdag gaat Leon naar 'school', zijn vader brengt hem dan, op weg naar zijn werk. Hij moet uiterlijk om 8.30u op school zijn, maar kan er al vanaf 7 uur terecht. Wij zijn echter niet zulke vroege vogels; meestal vertrekken ze hier om een uur of 8. Als Leon er niet is, laat ik het huishouden en de zorg voor Malou zoveel mogelijk over aan de hulp, zodat ik andere dingen kan doen.

Ik heb een werkkamer met computer en internet, daar ben ik dan bezig met e-mail, internet, administratie, allerlei regeldingen, etc. Ook probeer ik in de vrije uren mijn Spaans nog wat te verbeteren. Ongeveer twee keer in de week doe ik boodschappen met de auto, bij een redelijk grote supermarkt in de stad. Op de overige dagen koop ik verse groenten en fruit op een kleine markt vlakbij ons huis. We eten tussen de middag de warme maaltijd, Martijn komt dan ook thuis om te lunchen. Dus een deel van de ochtend ben ik bezig met koken.

Na het middageten gaat Leon naar bed en is Malou meestal nog even op, omdat zij aan het eind van de ochtend al geslapen heeft. De middag is er vooral om bij de kinderen te zijn; ze slapen of ik speel wat met ze. 's Avonds eten we brood en daarna gaan ze allebei weer naar bed. De avonden zijn over het algemeen rustig, een druk sociaal leven met veel afspraken 's avonds, zoals in Nederland, dat hebben we hier niet. Dat is ook wel fijn, want onder andere door de hitte is het leven hier best vermoeiend. In de weekenden spreken we wel vaak wat af met vrienden of collega's van Martijn. Zo wordt er bij ons in de tuin regelmatig gevolleybald.

De algemene reactie op ons vertrek is dat men het erg leuk vindt voor ons, maar jammer dat we weg gaan. Vooral onze families vinden het wel jammer dat ze hun (klein)kinderen niet veel zien. We gaan wel een keer in het jaar op vakantie naar Nederland, dat maakt het dan weer een beetje goed.

Kinderen opvoeden in Zuid Amerika

Mijn visie op opvoeden is volgens mij vooral een heel Nederlandse visie. Ik vind het leuk om te lezen over opvoeding en kies daarbij uit wat me aanspreekt. Het belangrijkst is volgens mij dat je een beetje weet hoe kinderen in elkaar zitten, welk gedrag past bij een bepaalde leeftijd en hoe je daar dan mee om kan gaan. Zoveel kennis als er in Nederland is over opvoeden, ook bij ouders, dat ontbreekt hier bijna helemaal. Kinderen worden opgevoed op de manier waarop mensen zelf ook zijn opgevoed.

Kinderen worden over het algemeen overal mee naartoe genomen, en slapen dan ook overal en nergens. Als je 's avonds laat de stad in gaat zie je nog heel veel kleine kinderen, die gaan gewoon mee en blijven wakker tot ze omvallen van de slaap. Beleefdheid is in Zuid-Amerika wel heel belangrijk. Dat uit zich niet zozeer in 'u' of 'jij' zeggen, maar bijvoorbeeld wel in het beleefd begroeten en gedag zeggen van mensen die je tegenkomt of waar je op bezoek gaat. Dat leren kinderen al van jongs af aan.

Schoolsysteem in Zuid-Amerika

Het schooljaar begint in maart en eindigt in december. De zomervakantie is dus erg lang, een maand of drie. Kinderen die in maart 1 of 2 jaar zijn, kunnen naar de cuna, daar zit Leon ook op. Voor kinderen vanaf 3 jaar is er de jardin en als ik me niet vergis gaan kinderen vanaf 6 jaar naar het colegio, zeg maar de lagere school. Daarna is er nog de middelbare school en voor wie verder wil en kan leren zijn er nog universiteiten of andere opleidingen.

Het niveau van het onderwijs is echter bedroevend laag, met name in Iquitos, de stad waar wij wonen. Er is gewoon veel te weinig geld voor het onderwijs, leraren worden slecht betaald en er is geen geld voor goed lesmateriaal. De meeste kinderen gaan ook alleen 's ochtends of alleen 's middags naar school, omdat er niet genoeg leraren, klaslokalen en geld is om alle kinderen hele dagen naar school te laten gaan. Bovendien is de manier van lesgeven heel erg ouderwets en leren de kinderen weinig. Ze leren in elk geval weinig begrijpen wat ze doen. De meeste kinderen gaan naar een 'openbare' school, maar voor wie het kan betalen zijn er ook particuliere scholen, waar de kwaliteit over het algemeen iets beter is.

Zuid-Amerika vergeleken met Nederland

Er zijn natuurlijk ontzettend veel verschillen te noemen, het is een andere wereld. Maar om iets te noemen, wat me vooral in het begin dat we hier waren heel erg opviel: mensen houden hier erg van harde muziek en het begrip 'lawaai' of geluidshinder lijkt hier niet te bestaan. Als ergens een feestje is gaat de muziek hard aan en altijd hoor je wel verkeerslawaai of andere geluiden.

Veel mensen vragen zich af of we Nederland niet erg missen, en wat we dan vooral missen. Ik moet zeggen dat ik het leven in Nederland, en de lange, donkere winters, niet mis. Wel vind ik het jammer dat familie en vrienden ver weg zitten en dat ze onze kinderen zo weinig meemaken. Ook mis ik het 'even winkelen' en de leuke winkels die er in Nederland zijn voor bijvoorbeeld kinderkleren, speelgoed en kleren voor onszelf. Maar dat maken we weer goed als we die ene keer per jaar in Nederland zijn!

Wat ik wel jammer vind, is dat je hier in de stad niet even een wandeling of fietstocht kunt maken met de kinderen. Of even naar de kinderboerderij of speeltuin, bijvoorbeeld. Daartegenover staat dan weer dat het hier altijd warm genoeg is om buiten te spelen en dat we een grote tuin hebben. Al met al blijf ik liever nog een tijdje hier dan alweer terug te gaan naar Nederland!

De toekomst

Het contract van Martijn loopt volgende jaar oktober af, en waar we daarna terecht komen is nog helemaal open. Ik zou graag nog een aantal jaar in het buitenland blijven, als daar mogelijkheden voor zijn. Kan dat niet, dan gaan we terug naar Nederland. Ik wil in elk geval graag nog iets doen met mijn opleiding, of op een andere manier aan het werk. Vooral als de kinderen wat ouder zijn en ze zitten op school of zijn in goede handen van een hulp thuis, zou ik graag een deel van mijn tijd aan werk besteden.

Voor wie meer wil lezen over mijn ervaringen als Hollandse mama in een jungle-stad, kijk op mijn weblog: http://pachamama.web-log.nl

Jantien in Oeganda

2008-04-08T09:10:00.000-07:00

Ik ben Jantien Zuurbier, 35 jaar. Samenwonend met Menno (35) en twee kinderen, Lukas (4) en Thijmen (1,5)

Mijn achtergrond

Tijdens het studiekeuze moment op de HAVO kwam de decaan aanzetten met een folder van de tropische landbouwschool te Deventer. Het moment weet ik nog goed. Mijn oog viel op de folder en ik was verkocht. Dat was precies wat ik wilde. Weg met Schoevers, politieacademie, of laboratorium school. Ik ging wat van de wereld zien, reizen, arme mensen helpen. De tropische landbouw school in Deventer. Als enige van mijn klas ging ik op kamers, en nog wel in het oosten van het land…een uithoek, ruim twee uur met de trein. De opleiding was geweldig. We hadden een super leuke groep, heel divers: alternatief, gelovig, van de oude stempel, (de school is ooit in de koloniale tijd ontstaan, om mensen op te leiden voor de plantages), agrariërs, handelsgeesten…, idealisten: de meeste van ons erg naïef denk ik nu wel eens. Ontwikkelingswerker worden in Afrika, Latijns Amerika, Azië…

Ontmoeting met Menno

Al gauw ontmoete ik Menno op de opleiding. We trokken bij elkaar in op kamers en gingen samen op stage naar Indonesië. Na de opleiding bleven we in Deventer, solliciteerden bij verschillende ontwikkelingsorganisaties terwijl we chips inpakten, orders pikten, post sorteerden, vuilnis ophaalden, violen plantten en stinkende sanitaire bakken leegden als uitzendkrachten.

Naar Namibië

Net toen ik een vast contract had aangenomen bij een computersoftware magazijn ging op een middag de telefoon op mijn werk. Londen aan de lijn: of Menno en ik interesse hadden in een baan in Namibië. En wat weet je van fruit bomen enten en stekken? Ehhu.. geen probleem, leuk, doen we! Want wanneer krijg je nou de kans om samen uitgezonden te worden? Gauw zochten we Namibië op in de atlas… ok, daar gaan we dus heen.

'Ze hebben er olifanten en leeuwen,' was Menno’s eerste reactie. Namibië beviel goed, eerst als vrijwilliger voor Voluntary Service Overseas (VSO) en later op consultancy basis voor weer een Britse organisatie. Ik werd aangesteld als projectmanager en Menno als technisch assistent. We werkten veel met lokale boeren, handelaren en de landbouwvoorlichtingsdienst. Dagen brachten we door in het veld met het geven van cursussen. Tentje mee.. echt de boer op.

Terug naar Nederland: opnieuw studeren

Na vier jaar eindigde het contract en besloten we om met ons gespaarde geld nog een universitaire opleiding te gaan doen. Dat werd twee jaar MSC in Wageningen. Terug de banken in..., tussen de eerstejaars studenten op een flat 9 hoog achter. Gezamenlijke keuken, toilet..., wel weer even wennen. Afstuderen deden we in de Filippijnen, elk in ons eigen specialisatie, maar in het zelfde studiegebied. We vulden elkaar goed aan; Menno keek naar de marketing en ik naar de sociale netwerken van aardappelboeren.

Terug in Wageningen bleek algauw dat ik zwanger was. Op de foto’s van de diploma-uitreiking sta ik trots met mijn 8 maanden zwangere buik tussen mijn medestudenten. Onze eerst zoon, Lukas, werd op de studentenflat geboren. We werkten allebei parttime aan de universiteit en waren net bezig met een vaste aanstelling toen Menno hoorde dat hij in Maleisië aan de slag kon.

Mijn sollicitatiegesprekken waren minder succesvol:

'Hoe denk je dat te gaan doen met de borstvoeding?'
'Natuurlijk kunnen we wel wat regelen, het moet geen probleem zijn, maar heb je er zelf over nagedacht…?

En vervolgens een week later “Onze voorkeur is toch uitgegaan naar de andere kandidaat” Ja ja ja…. Menno’s beurt dus deze keer (volgende keer ik weer, was ons idee). De arbeidsvoorwaarden waren goed, een leuke baan, goed betaald en Kuala Lumpur (“KL” in de spreektaal) is helemaal geen verkeerde stad, zeker ook voor mij en een baby goed te doen. Ik zou makkelijk hulp kunnen krijgen en dan ter plekke solliciteren, eventueel parttime. Dus vertrokken we.

Naar Kuala Lumpur, Maleisië

Kuala Lumpur bleek een supermoderne stad, van alle gemakken voorzien, zwembad bij het appartement en een groot netwerk van Nederlandse expats voor mij om bij aan te sluiten. Ik sloot me aan bij een speelgroepje Nederlandse vrouwen met hun kinderen die wekelijks roterend bij elkaar thuis afspraken.

Vrouwen, die vaak ook hoogopgeleid waren, en hun baan hadden opgezegd om met hun man mee te gaan naar het buitenland. Hun partners waren veelal managers, directeuren van Nederlandse Multinationals. Ik bleek een buitenbeentje met mijn ontwikkelingsachtergrond, geen vaste hulp en wonende in een appartement i.p.v. een groot vrijstaand huis met tuin. Geen auto, maar alles met het openbaar vervoer doen i.p.v. in een grote SUV rond te rijden.

Maar goed, we waren allemaal moeder en dat gaf ons toch iets om over te praten. Het was gezellig, ik geef het toe, maar er miste soms wel een klik. Ik ben nu eenmaal geen sandaaltjes persoon die z’n schoenen op maat laat maken door een ter plaatse uitgenodigde schoenenmaker. Of iemand die eindeloos kan doorpraten over de nieuwste trend op woongebied, of kan mijmeren over een jurk voor het Koninginnebal. Verder was het goed toeven hoor in KL.

De vakanties brachten we door op tropische eilanden en Lukas werd een echte waterrat met het zwembad in de tuin van het appartement. We hadden leuke buurtjes en ik maakte mijn dagelijkse wandelingetje naar de supermarkt, waar Lukas altijd als een beroemdheid werd geëerd door de caissières (tot zijn ergernis). Ik heb zelfs nog een tijdje aan een parttime opdracht gewerkt van huis uit voor Menno’s werkgever.

Leuk, maar ik vond het ook lastig te doen met een baby die constant aandacht vraagt en veel minder slaapt dan ik had gehoopt. Dat werden dus avonduurtjes en daar kies ik ook niet echt voor. Parttime werken, prima, maar laat me dan tussen collega’s op kantoor zitten. Ook nog gesolliciteerd bij de Nederlandse ambassade, baan bijna in m’n zak, toen bleek dat het salaris een habbekrats was. De kinderopvang (lees fulltime Filippijnse hulp in huis) zou duurder zijn dan wat het opleverde. En wilde ik dat wel?

Naar Afrika: bezinning

Menno’s contract liep weer af na ruim drie jaar en we gingen weer solliciteren. Menno had alle tijd om brieven te schrijven, op internet te zoeken en zijn inmiddels flink gegroeide netwerk aan te spreken voor mogelijke nieuwe banen. Ik, daarin tegen had een ‘gat’ in mijn CV (of mag je moederschap wel noemen…ik vind van wel…dus dat heb ik erop gezet) en een verwaterd netwerk. En vond ik het ontwikkelingswereldje nog wel zo leuk?

Inmiddels had ik een veel kritischer houding gekregen ten opzichte van ontwikkelingswerk en hulp. Ook had ik het idee dat je er met mooie theorieën over hoe organisaties zouden moeten werken ook niet echt komt. Wilde ik nog wel terug? Duffe kantoren, eindeloos vergaderen over details die er niet toe doen, rapporteren aan donoren, dingen mooier voordoen dan ze zijn. Klein detail…we hadden inmiddels ook een tweede kindje.

Ik was in Maleisië bevallen van onze tweede zoon Thijmen. Kind aan de borst, de ander aan m’n broekspijp. Zie ik mezelf werken op dit moment? Nee... Dus was Menno weer de “gelukkige” met de kans voor een baan. En het werd Oeganda dit keer. Terug naar Afrika. We hadden er allebei heel veel zin in. De vriendinnen van de speelgroep in KL konden het niet geloven. “Naar Afrika?! Je gaat er niet op vooruit…!”

Maar het tegendeel bleek waar…

Kampala, Oeganda

Zo belanden we dus in Kampala, de hoofdstad van Oeganda aan het Victoriameer. Na de eerste cultureshock voelde ik me al vrij snel thuis. Zo voelde het ook, als een thuiskomst. De geuren, het stof, de natuur, de mentaliteit van de Afrikanen, hun vriendelijkheid, de humor en openheid die dichter bij die van ons staat dan de complexe omgangsvormen van de Aziaten (en waar je moeilijk tussen komt als buitenstaander). Maar er is ook het dubbele gevoel: de grote tegenstellingen tussen rijk en arm, de corruptie die het dagelijkse leven beïnvloed, het voetstuk waar je op geplaatst wordt als blanke westerling met geld.

Settelen in een nieuw land

In Maleisië was het Menno die vooruit reisde om een huis voor ons te zoeken. Deze keer besloten we met z’n allen te gaan en de eerste maand in een appartement door te brengen. Van daar uit gingen we naar een huis op zoek. Dat we dit keer een eigen huis wilden stond al vast. Een appartementje zou niet meer volstaan met onze ondernemende jongens. En, dat had ik wel geleerd van de KL ervaring, een eigen huis met tuin geeft veel plezier aan je leventje als thuismoeder.

Ook was ik dit keer vast besloten om auto te gaan rijden. Er was ook weinig keus, want Lukas zou beginnen op de internationale school en zou gehaald en gebracht moeten worden. Even hebben we een chauffeur overwogen, maar ik had het gevoel dat het ‘weer mobiel zijn’ mij zoveel meer vrijheid zou geven dat ik dat dit keer niet wilde missen.

Mijn Namibische rijbewijs uit het woestijnstof gehaald en om laten zetten naar een Oegandees papiertje. Met de keuze voor een automaat bleek mijn gebrek aan rijervaring geen probleem. Het verkeer in Kampala is weliswaar chaotisch, maar het zijn allemaal maar B-wegen en het schuift langzaam voort. Rijen doe ik inmiddels als een echte Afrikaan…maar ik heb er veel lol in.

Een huis zoeken

Met een makelaar gingen we op zoek naar een geschikt huis. We kozen een buurt die zowel dicht bij de school als werk van Menno ligt. Binnen twee dagen bezochten we zo’n 11 huizen. De keuze was niet heel moeilijk. De wijk Naguru heeft veel nieuwe huizen, maar de meeste zijn wel gebouwd in de oude stijl: vrij donker en met tal van kleine kamertjes. Grote tuinen, dat wel. Onze keus viel op een groot huis met doorgetrokken ruimtes met veel lichtinval. De tuin net groot genoeg. Ligging ideaal met meer dan een toegangsweg.

Voor het bedrag dat Menno’s werk betaald voor de huur kwamen we een heel eind, je kunt je daarvan echt wel een vrijstaande villa veroorloven. Daar is dat dubbele weer van het ontwikkelingswereldje…De container met onze spullen kwam rechtstreeks uit KL via de Keniaanse havenstad Mombassa. Als je de staat van de wegen hier kent is het een wonder dat alles zo goed is aangekomen, er was nog geen glas gebroken. Uitpakken was wel een beetje gênant, onze hulp Joy en de tuinman Polly stonden met open mond te kijken wat we allemaal verzameld hadden in de loop der jaren. De wasmachine was het grote klapstuk, zoiets was ongekend! Al die tijd had Joy onze vuile was met de hand gedaan en ze wist niet beter of dat dit haar dagelijks lot zou zijn.

We waren gauw ingericht en vanaf dat moment hebben we ons thuis gevoeld op ons nieuwe stekkie. De beveiliging was nog wel even wennen. Zo hebben we een manshoge muur rond ons erf, met daarop rollen razorwire, wat vervolgens ook nog ‘s avonds onder stroom gezet kan worden. Tevens hebben we ’s nachts permanent een bewapende beveiligingsbeambte rond het huis lopen. Nodig? Mwaa, Kampala is een relatief veilige stad (en zo voelt het ook), maar toch hoor je wel eens van overvallen en tasjesdieven. De beveiliging is ook meer ter afschrikking dan pure noodzaak. Hoewel, laatst werd er bij een vriendin wel ingebroken toen ze lagen te slapen in hun nieuwe huis (nog geen beveiliging)…

Overgang buitenshuis werken vs. binnenshuis werken

Ik mis het veldwerk dat we in Namibië hadden wel hoor, het contact met de lokale bevolking, de collega’s. Maar ik probeer er voor te zorgen dat ik die contacten nu op een andere manier op doe. Door mijn eerste ervaring als thuismoeder in KL heb ik nu geleerd meer initiatief te nemen, meer dingen zelf op te zoeken, actiever bezig te zijn.

Ook het feit dat Lukas nu naar de internationale school gaat levert weer nieuwe contacten op met ouders van verschillende nationaliteiten. Ik heb me opgegeven als klasseouder, ben gaan sporten (paardrijden) en doe een cursus webdesign, waarvoor ik nu de eerste opdrachten binnen krijg. Daardoor kom je met steeds meer mensen in contact. Ik heb zeker niet het gevoel de hele dag binnen te zitten.

Het klimaat is hier veel lekkerder dan in KL, gematigder en minder warm en vochtig. Zaten we in KL dagelijks met de airconditioning aan in huis (dat werkt echt benauwend!), hier zitten we buiten op de veranda, werken we wat in de tuin en spelen we in de zandbak. Meer buitenleven dus eigenlijk.

Een dag uit mijn leven

De kinderen zijn standaard voor 7 uur wakker, dus die hoef ik nooit uit bed te trommelen. Dan is het ontbijten met z’n allen en klaar maken voor school. Voor Lukas betekend dat zijn schooluniform aantrekken, boekentas en snack inpakken en in de auto springen. Thijmen blijft dan achter bij Joy. Ik zet Menno af op de hoek van de straat, waarvandaan hij meerijdt met een collega of een bodaboda (motortaxi) neemt naar zijn kantoor.

Dan staan we 10 minuten in de file (met een jarenoud tapeje van Bassie & Adriaan aan, Lukas al luid meezingend, ik hopend dat het bandje nu eindelijk een keertje crashed). Als ik Lukas naar school heb gebracht speel ik thuis vaak een uurtje met Thijmen in de zandbak of lezen we boekjes. Daarna gaat de computer aan en werk ik aan mijn cursus webdesign, onze eigen website en sinds kort heuse opdrachten voor anderen.

Verder probeer ik de sociale contacten in NL warm te houden door middel van e-mails en nieuwsbrieven (wordt steeds moeilijker moet ik toegeven, naarmate je langer in het buitenland zit verwatert het toch enigszins, dat is een tol die je betaald). Dan geef ik Thijmen nog de borst en doe hem in bed voor z’n middagdutje. Soms doe ik dan wat boodschappen, maar meestal ga ik door met m’n werkzaamheden of rommel wat in de moestuin.

Op dinsdag ga ik met een vriendin paardrijden. Na afloop gaan we vaak koffiedrinken of ergens lunchen. Dat is echt mijn wekelijkse uitje, iets voor mezelf. [dit stukje vorige week geschreven, een dag later lag ik op de eerste hulp van het ziekenhuis na een val van het paard…bond en blauw met krukken zit ik nu achter de pc om dit interview verder af te schrijven…het luxe leventje van de expat-vrouw gaat niet altijd over rozen!].

Waar was ik…O, ja.. ‘ s middags haal ik dan om kwart over 2 Lukas weer uit school. Dan drinken we wat samen en gaat hij spelen. Samen vermaken de kinderen zich meestal wel in de tuin. Soms komen de buurkinderen spelen of gaan we naar een klasgenootje voor een zogenaamde ‘playdate’. Omdat je hier alles met de auto doet en iedereen toch wel aardig ver uit elkaar woont, ga ik dan altijd mee. Een aantal moeders zijn inmiddels goede vriendinnen geworden en we spreken ook wel eens af voor koffie zonder de kinderen.

Om een uur of 5 haal ik Menno op van kantoor. Als we thuis zijn speelt hij met de kinderen, of ze mogen even televisie kijken terwijl ik kook. Dan is het 6 uur aan tafel. Ja, de Hollandse routine zit er eigenlijk gewoon in.

Om 7 uur naar boven, in bad en de kinderen na een verhaaltje naar bed. Het bedritueel doen Menno en ik altijd samen. De zorg voor het huishouden ligt grotendeels bij mijn hulp Joy. Ze doet de afwas, de was, de wc’s, de vloeren. Als ik er niet ben, zorgt ze voor Thijmen.

's Avonds zitten Menno en ik gezellig met een kopje thee op de bank. Praten we wat na over de dag, lezen een boek of tijdschrift en kijken we een dvd. Meestal gaan we er weer vroeg in, zo rond half 10.

Reacties omgeving

Mensen in Nederland vinden ons denk ik avontuurlijk. Ze reageren meestal positief en vinden dat we bijzonder en/of nuttig werk doen. Natuurlijk vinden ze het jammer dat we ver weg zijn en dat er minder contact is met de (klein)kinderen. Al doet de web-cam ook wonderen. In eerste instantie ging men er heel erg van uit dat ik ook werk zou gaan zoeken. Er werd ook herhaaldelijk gevraagd of ik al wat had gevonden.

Omgeving kan moeilijk beeld vormen

Veel vrienden en familie kunnen zich geen goed beeld vormen van hoe wij hier wonen en leven. Het feit dat maar weinig de wil of de financiële middelen hebben om ons op te komen zoeken helpt dan niet echt mee. Het idee dat we personeel hebben bijvoorbeeld staat veel te ver van hun bed en daar snappen ze het nut niet van, ze vinden het overdreven en luxe. Dat snap ik wel, zo dacht ik er in Maleisië ook over.

Maar dat je zo ook een sociale functie vervuld wordt wel vergeten. We geven een goed inkomen aan twee jonge mensen, zorgen dat een kind naar een goede school kan, zorgen dat ze een betere toekomst tegemoet gaan door voor opleidingen te zorgen voor beiden. Ik denk dat de meeste vrienden dit niet eens weten. Verder hebben mensen toch het beeld van Afrika dat je in het westen veelal op de tv ziet. Oorlogen, ziektes, honger en armoede. Dat je het risico neemt je kinderen hieraan bloot te stellen snappen ze soms ook niet goed denk ik.

Met website en nieuwsbrieven omgeving op de hoogte houden

Met onze website en nieuwsbrieven probeer ik mensen wat meer inzicht in onze keuzes en omgeving te laten krijgen. Dat ik thuis ben met de kinderen is nu wel geaccepteerd geloof ik. Bovenal ook door mezelf. Natuurlijk wordt de mening van andere grotendeels door je eigen houding en uitlatingen gevormd. Je vrienden zijn als het waren je eigen spiegel…dus als ik nu zeg dat ik vrede heb mijn thuismoederschap, dan hebben zij dat ook.

Schoolsysteem in Afrika

Het Oegandese schoolsysteem is nogal anders dan in Nederland. De opbouw is overgenomen van de Engelsen in de koloniale tijd. Hoe het precies loopt in jaren weet ik eigenlijk niet. Omdat kinderen niet altijd beginnen op dezelfde leeftijd komt het voor dat er verschillende leeftijden dezelfde klas zitten.

Soms hebben ouders geen geld en gaat een kind pas naar school met 8 jaar terwijl de ander al met 5 jaar in dezelfde klas begint. Het kind begint dan wel gewoon op het laagste niveau. Hetzelfde geld voor de middelbare school (secondary school). Er zijn twee niveaus “A” en “O” level.

Er is geen leerplicht, maar school wordt wel gestimuleerd door de overheid en belangrijk gevonden voor zowel meisjes als jongens. Er zijn gesubsidieerde overheidsscholen en zogenaamde privé scholen. De laatste garanderen meestal beter onderwijs, maar zijn voor veel gezinnen onbetaalbaar, vooral als je er vanuit gaat het aantal kinderen per gezin vele malen groter is.

Leraren slecht betaald

Leraren op overheidsscholen worden slecht betaald, dus de motivatie is erg laag. Het komt voor dat kinderen gewoon een dag school missen omdat de leraar naar de markt moet. Er zijn gemengde scholen en aparte meisjes en jongens scholen. Ook de boarding schools (internaten) zijn populair. Het is niet gek om je kind naar een internaat te doen, voor vele gezinnen zelfs een statussymbool. Soms gaan kinderen al vanaf de kleuterleeftijd. Vaak komen ze alleen tijdens de vakanties naar huis, moeten zelf hun kleren wassen, en soms zelfs koken.

Lesmethodes van de oude stempel

De lesmethodes zijn nog van de oude stempel. Lijfstraffen mogen weliswaar niet, maar zijn nog wel gebruikelijk. Discipline wordt erg belangrijk gevonden. Lesstof wordt er ingestampt door de kinderen hardop te laten herhalen. Middelen zijn beperkt. De meeste scholen buiten Kampala hebben nagenoeg geen lesmateriaal en moeten het doen met versleten boeken. Maar niet alles is kommer en kwel. Over het algemeen staat het onderwijsniveau in Oeganda te boek als een van de betere in Afrika. Ook de universiteiten staan redelijk goed bekend. Helaas is die reputatie nu wat aan het afbrokkelen, er komt steeds minder geld vrij in het overheidsbudget voor onderwijs.

Onze keuze voor een internationale school

Er zijn in Oeganda zoveel expats werkzaam in de NGO-wereld dat er een grote vraag is goede scholing voor hun kinderen. Er zijn nu zelfs meer dan drie goede scholen in Kampala. Nadat je het bovenstaande hebt gelezen, lijkt de keus voor een internationale school redelijk logisch.

Het international schoolsysteem sluit veel beter aan bij wat we gewend zijn in Europa, zowel qua lesmethode als qua beschikbare lesmaterialen. Natuurlijk hangt hier wel een prijskaartje aan. We (lees Menno’s werkgever) betalen voor onze oudste zoon (kleuterschool) bijna 10.000 US dollar per jaar. Omdat de meeste internationale werkgevers schoolgeld vergoeden is dat voor de meeste gezinnen geen probleem en worden lesgelden steeds meer opgevoerd.

Wat ik een groot voordeel vind is dat Lukas op school warme lunch eet (iedereen blijft dus als het ware over). En dat er als dat nodig is tot 5 uur naschoolse opvang is, met allerlei sport of andere activiteiten, zoals zwemclub, voetbal, balletles, yoga, muziek, spelletjes club etc. Het is dus helemaal ingesteld op de werkende ouders. Ook is het internationale karakter van de school erg leuk, Lukas leert volgend jaar al Frans en zijn beste vriendjes komen uit Zambia, Zuid-Afrika en Ierland. Dat is toch prachtig!

Klassen van 14 kinderen

Ook het aantal kinderen per leerkracht is veel lager dan in Nederland. Lukas zit in een klas van 14 kinderen met een leerkracht en een klasse-assistent. Hij loopt denk ik wat voor op het Nederlandse systeem, vooral met lezen en schrijven en “rekenen”. In Nederland laten ze wat langer kleuteren, waar ik op zich wel veel voor te zeggen vind. Maar hij doet het met plezier en dan lijkt het mij wel ok, zolang ze ook maar aandacht hebben voor sociale vaardigheden, en dat is er genoeg. Ben dus erg tevreden over de school.

Nadeel is misschien dat onze kinderen wel erg beschermd opgroeien. Ik probeer wel te laten zien dat niet iedereen het zo goed heeft thuis, dat het ook ander kan. Zijn klasgenootjes zijn ook niet erg representatief wat dat betreft, veelal ambassadekindjes, expat kinderen zoals hijzelf of kinderen van rijke zakenlui. Door ze met de buurkindjes uit het sloppenwijkje te laten spelen, leert hij hopelijk wel dat het allemaal niet zo vanzelfsprekend is om alles maar te hebben wat je hartje begeerd.

Overheidsbeleid stimuleert arbeidsparticipatie

Ik geloof niet dat er enig beleid is dat moeders stimuleert om thuis te blijven. Eerder omgekeerd. Jonge moeders worden gestimuleerd weer naar school te gaan, of deze af te maken na hun zwangerschap. Kinderen worden dan door familieleden opgevangen. Daar na is het vaak bitter noodzaak werk te zoeken omdat gebrek aan inkomen het grootste probleem is in Oeganda. De zus van mijn hulp is van de week bevallen van haar eerste kind en twee dagen later zat ze in de schoolbanken omdat ze een essay in moest leveren.

Mogelijkheden parttime werk

Parttime werk lijkt wel te regelen. Ik ga bv. waarschijnlijk binnenkort een korte consultancy doen. Ook van het website werk zou ik eventueel mijn werk kunnen maken. Het struikelblok is het aanvragen van een werkvergunning, wat nogal een langdurige ongemakkelijke procedure lijkt te zijn. Vooral omdat ik nu op een zogenaamd ‘dependence visa’ ben binnengekomen. Dan moet je een goede motivatie (hebben van een werkgever) waarom je nu zo nodig wilt gaan werken. Dus dat moet ik nog gaan uitzoeken...

Kinderopvang in Afrika

Er is dus veel naschoolse opvang, de meeste scholen hebben die voorziening (zowel de internationale als de lokale scholen). Je hebt hier natuurlijk het systeem van ‘extended families’, dus als een moeder werkt dan springt de naaste familie doorgaans bij in de kinderopvang. Ook is het niet geheel ongebruikelijk een baby of kind gewoon mee te nemen naar het werk (afhankelijk van de aard van het werk natuurlijk).

De moeder van mijn hulp past op twee kinderen en die neemt ze gewoon mee naar haar coca cola verkoopstandje langs de weg. Niet de ideale omgeving voor een kind natuurlijk. Wat mijzelf betreft (en wat ook gebruikelijk is hier), heb ik een hulp in het huishouden. Zij woont door de weeks bij ons, dus is ook stand-by om op de kinderen te passen als ik eens zonder hen de deur uit moet (wil). Een pure luxe, dat realiseer ik me wel! Vooral als ik naar de Nederlandse situatie kijk.

De toekomst

In de toekomst zie ik mijzelf wel meer werken. Ik heb van huis uit altijd meegekregen dat het belangrijk is om (financieel) onafhankelijk te zijn en dat ontbreekt er nu wel aan. Ook vind ik het belangrijk om mezelf te kunnen ontplooien op intellectueel gebied. Maar ik denk dat ik nu aardig in de richting ga, dus daar maak ik me geen zorgen over. In de toekomst zullen we ongetwijfeld nog een tijdje in het buitenland zitten, ik zie ons niet zomaar in Nederland vestigen. Misschien als Lukas naar de middelbare school gaat, dan lijkt me enige continuïteit toch wel belangrijk.

Opvoeding

Wat opvoeding betreft geven we de kinderen een aardig vrije opvoeding denk ik. We proberen een aantal regels te houden en daar consequent in te zijn (strakke bedtijd en ritueel, met z’n allen eten aan tafel, beleefdheid tegen anderen), maar verder niet al te veel gedoe. De jongens kunnen nog al eens wild zijn en slecht luisteren, en daar mopper ik dan wel op…

Ook gaat er wel eens een naar z’n kamer om af te koelen. En heb ik de oudste ook wel eens met kleren aan onder de douche gezet omdat ik het even niet meer wist, maar dat is wel een uitzondering. De kinderen zeggen je en jij tegen ons. Van u hebben ze denk ik nog niet gehoord, ook omdat dat onderscheid in het Engels niet gemaakt wordt (you). Maar laatst had ik het er wel even over met Lukas. Dat hij ouderen en vreemden in NL aan moet spreken met u. Dus dat gaan we oefenen als we in mei naar NL gaan! Respect voor anderen vind ik wel een belangrijk goed, dus daar wordt wel steeds op gewezen.

Afrika en Nederland vergeleken

Er zijn te veel verschillen om op te noemen. Allereerst is er natuurlijk de grote kloof tussen rijk en arm, waar we direct om ons heen mee te maken hebben. Lukas en Thijmen spelen nu met kindjes buiten die in een sloppenwijkje wonen tegenover ons (luxe)vrijstaande huis. Dat geeft een heel dubbel gevoel.

Verder is er het buitenleven, de gastvrijheid en vriendelijkheid van de mensen. Het klimaat is natuurlijk een groot verschil en voordeel. Het is nagenoeg altijd lekker weer. Daardoor leef je automatisch meer buiten, wat mij erg aanspreekt. De natuur is prachtig en het is leuk om af en toe weekendjes of weekjes op vakantie te gaan (naar een wildpark bijvoorbeeld, dat is echt een avontuur!). Je maakt als expat makkelijk contact onderling, omdat je toch iets gemeen hebt. Daar komen makkelijk leuke contacten uit voort. Iets waar ik denk ik in Nederland meer moeite mee zou hebben.

Wat kan Nederland van Afrika leren, en andersom?

Wat Nederland kan leren van Afrika is om niet altijd zo te stressen... Soms is het gewoon zoals het is en is het beter om het los te laten en dat te accepteren. Dat vrede hebben met het lot slaat hier soms wel eens door vind ik. Dan ontbreekt elk initiatief om er nog wat van te maken. Dus wat mensen hier van Nederlanders kunnen leren is initiatief nemen en wat ondernemender zijn. Er zijn genoeg mogelijkheden voor ontwikkeling, je moet ze alleen wel zien en aangrijpen.

Is het moeilijk/makkelijk te integreren met de lokale bevolking?

Ja, en nee. Oegandesen zijn erg toegankelijk en vriendelijk. Dat het overgrote deel ook nog eens engels spreekt scheelt natuurlijk erg (vooral in Kampala). Of een goed gesprek mogelijk is (op een soort gelijkwaardig niveau) hangt veelal af van wederzijdse interesse natuurlijk en ook van opleidingsniveau merk ik. Maar als je je een beetje verdiept in de landelijke politiek of in de voetbaluitslagen van de Premier League dan kom je ook al een heel eind!

Helga in Denemarken

2008-04-08T09:07:00.000-07:00

Ik ben Helga, 31 jaar, de vader van mijn 3 kinderen is 33. Wij zijn niet getrouwd, maar wel al 15 jaar gelukkig! Wij zijn in DK terecht gekomen omdat wij het allebei een mooi land vonden en de uitdaging aan wouden gaan. Onze (toen) twee kinderen waren toen nog klein en wij vonden dat dat het tijdstip was om te kijken of het leven in Denemarken iets voor ons was.

Tbm in Nederland, moeder-met-baan in Denemarken

Na mijn opleiding toerisme is ons eerste kindje gekomen en heb ik er toen voor gekozen thuis te blijven. Ik vond dat dat zo moest en vond/vind dat de opvoeding zoveel mogelijk bij de ouders moet liggen. Maar ik kwam er toch al snel achter dat ik (als persoon) meer uit het leven wilde halen.

Toen wij in DK gingen wonen bleek dat 95 % van alle moeders werkt. Er waren dus geen of heel weinig sociale kontakten op een dag. Daar had ik het erg moeilijk mee. Ik ben een gezelschaps mens en heb behoefte aan andere dingen dan alleen poepbroeken en Nijntje. Toen ik daarover met mijn vriend sprak bleek dat hij het goed begreep en liet de keuze geheel aan mij. Daarbij kwam dat hij erg graag wat van de huishoudelijke taken over zou willen nemen wanneer het zo uitkwam. Toen heb ik van mijn opleiding gebruik gemaakt en ben een baan gaan zoeken in het toerisme. Hierbij kwam het voordeel dat het weinige Deens wat ik sprak in deze branche niet in de weg staat.

Overgang tbm naar baan

Ik heb me wel over een schuldgevoel heen moeten zetten. Al snel zag ik dat de kinderen ervan opbloeiden door met andere kinderen te spelen en te leren hoe andere mensen met hun omgaan. Ze zijn sociaal enorm gegroeid vanaf toen. Daarbij heb ik gemerkt dat kinderen makkelijk onderscheid kunnen maken tussen de dagelijkse gang in de opvang en thuis.

Een dag uit mijn leven!

Doordat ik 'maar' 25 uur werk en verschillende diensten heb, heb ik geen standaard dag. Ik ben geen standaard mens en hou helemaal niet van regelmaat. Gelukkig hebben wij kinderen die enorm goed om kunnen gaan met alle spontaniteit in ons leven. De oudste is nu 7 en is sinds vorig jaar op school begonnen (schoolgang begint in DK pas met 6 jaar), dat is natuurlijk een regelmaat waar wij ons aan moeten houden.

Normaal sta ik om 6 uur op, dan heb ik drie kwartier alleen beneden. Deze tijd heb ik nodig om van mijn ochtendhumeur af te komen. Ik dek de tafel en drink een kop koffie. Dan haal ik de kinderen om 6.45 uit bed. We eten met zijn allen en dan breng ik de oudste naar school zij moet er om 8 uur zijn en mijn andere dochter van 5 naar de "kleuterschool" (deze opvang is voor kinderen vanaf 2,9 jaar tot 6, alleen gericht op het sociaal ontwikkelen van de kinderen, er word lekker veel gespeeld) en als laatste mijn jongste dochter (2) naar de oppasmoeder. Deze oppasmoeder is aangenomen via de gemeente en heeft gemiddeld 4 kinderen onder 2,9 jaar in huis. Het is bij haar thuis. Zij gaan iedere dag buiten spelen (het Deense spreekwoord zegt: Er bestaat geen slecht weer, alleen slechte kleding.) Gezellig 's middags eten en een middagdutje doen. Dan rij ik naar mijn werk en ben daar om 9 uur. Afhankelijk van hoe lang ik moet werken haal ik de kinderen op. Er zijn geen vaste tijden voor het ophalen. Alle oppas gelegenheden zijn van (schrik niet) 6.45 tot 17.30 open.

Maar niet later dan 16 uur, dan haalt mij vriend ze op.

Reacties van de omgeving

In DK vind iedereen het een beetje raar dat ik maar 25 uur werk. De meeste ouders werken gewoon full time. Vooral de oppasmoeder van mijn jongste dochter zegt vaak: 'Wat heeft zij geluk zeg dat ze altijd zo vroeg gehaald word.' Het is hier de omgekeerde wereld. Iedereen werkt en er zijn ouders die hun kinderen alleen 's avonds na vijven zien. Dat is gewoon hier.

Bijna geen ouders die fulltime voor kinderen zorgen Denemarken

Er zijn bijna geen ouders die zelf fulltime voor de kinderen zorgen. Het levensonderhoud is redelijk duur. Dat maakt het moeilijk een "gewoon" leven te hebben (vakantie te vieren en leuke dingen te doen) zonder een dubbel inkomen. Ik wil hierbij wel even zeggen dat het niet onmogelijk is maar de gemiddelde Deen is erg gehecht aan een beetje luxe en wil daarvoor graag werken. De kinderopvang daarentegen is zo goedkoop dat zelf een vaste-fulltime baan met een minimumloon nog uitkan om daarvan de kinderopvang te betalen. Je jaarinkomsten zijn dan zo laag dat de gemeente jouw opvang betaald. Er zijn heel weinig parttime banen te vinden.

Hoe kinderopvang in Denemarken is geregeld

0- 2,9 jaar bij de oppasmoeder

2,9 - 6 jaar in de "kleuterschool" er worden daar nog geen praktische dingen geleerd, alleen sociale vaardigheden, lichamelijke ontwikkeling etc.

6 - 14 jaar naar school met naschoolse opvang.

Dan verlaten de meeste kinderen de "basisschool" en gaan het laatste jaar van de basisopleiding volgen op een interne school. Dat wil zeggen dat ze in dat jaar alleen de weekenden thuis zijn.

De duurste opvang is de opvang bij de oppasmoeder. Deze kost omgerekend omg. Eur 250 pr maand voor max. 39 uur. De "kleuterschool kost ong. Eur 150 en de naschoolse opvang Eur 100 . Daarbij komt dat alle tweede,derde, vierde ´(etc) kinderen 50 % korting krijgen. Je betaalt het duurste kind volledig en de andere 50 %.

Afhankelijk van je jaarinkomsten (samen van de ouders) krijgt je 100%, 75% , 50% of 25% vergoed van de gemeente. Dat wil zeggen dat de mensen met een minimuminkomen de opvang van de kinderen helemaal vergoed krijgen.

Mijn toekomst

Ik zie mijn toekomst doorkabbelen zoals het nu gaat. Mijn vriend en ik zijn tevreden met de balans die we nu hebben tussen werk en sociaal leven. Natuurlijk is het erg moeilijk aan te geven hoe de behoeftes van de kinderen zijn over een paar jaar. Blijven werken ben ik zeker wel van plan en kan ook goed door alle goede regelingen hier.

Opvoeding in Denemarken is erg vrij

De opvoeding in DK ligt voor een gedeelte bij alle opvang waar de kinderen zijn gedurende hun jeugd, daar ben ik me van bewust ondanks dat ik me graag voor hou dat wij het alleen doen. De opvoeding in DK is over het algemeen wat vrijer en op het individu gericht. Ik probeer een middenweg te vinden tussen het vrije Deense en een respectvolle opvoeding. Ik vind dat de kinderen hier zo vrij zijn dat het aan het respectloze grenst (dit vooral tegenover volwassene)

Verschillen tussen Denemarken en Nederland?

De grootste verschillen zijn dat de kinderen hier al jong op zichzelf aangewezen zijn. Ik heb daar lang mijn twijfels over gehad, maar zie nu dat de kinderen dat best aankunnen.

Ook is een groot verschil dat de kinderen veel langer (tot hun 6e jaar) kunnen spelen. Lekker in bomen klimmen etc. Tijdens het spelen worden de kinderen sociaal goed begeleid en worden ze sociaal erg ontwikkeld. Ze maken iedere week uitstapjes om kikkers te vinden of bladeren in de herfst.

Schoolsysteem in Denemarken

Ze beginnen op hun 6e aan de 0de klas en eindigen op de normale school in de 9e klas. Dat zijn ze 14/15 jaar en gaan ze de 10e klas intern doen. Ze blijven dan op school door de weeks. Het eten word gemaakt maar voor de rest heeft iedereen zijn eigen taak en eigen verantwoordelijkheid over huiswerk etc. Deze scholen zijn verdeeld op hobby's en interesses. Dat wil zeggen dat er een "efterskole" is waar veel aan sport word gedaan, of waar je je eigen paard mee kunt nemen.

Wat Nederland van Denemarken kan leren en andersom!

Ik denk zeker dat NL wat van DK kan leren in de kinderopvang. Ik vind het erg jammer dat de in NL niet de keuze krijgt of je wil werken of niet. Daarnaast vind ik dat DK wat van NL kan leren in het bijbrengen van respekt bij de kinderen. Dat begint natuurlijk thuis maar zeker ook op school.

Zweden wordt in Nederland altijd als voorbeeld gegeven van het ideaal. Het Zweedse systeem is goed vergelijkbaar met DK, voor zover ik het weet.

Feya en Denemarken

2008-04-08T08:51:00.000-07:00

Ik ben Feya, 36 jaar, getrouwd met Jaco en we hebben 3 kids. Twee meiden, van 10 jaar en van 8 jaar en een jongen van 6 jaar. Ik heb de opleiding voor verpleegkundige gedaan op de HBO-v en heb daarna eigenlijk altijd in een verpleeghuis in Drachten gewerkt. Eerst fulltime, later parttime en toen we 3 kinderen hadden als oproepkracht. Mijn moeder paste op de kinderen als ik aan het werk ging en die woonde bij mij in het dorp, dus dat was ideaal. Mijn man was vrachtwagenchauffeur en was van maandags tot vrijdags van huis! Het ging allemaal goed, maar ik vond het soms wel zwaar alleen.

Emigratie naar Denemarken

Wij zijn in Denemarken terecht gekomen omdat we dat altijd een erg mooi land vonden en nog steeds vinden! We gingen er vaak op vakantie. Thuis begon de sleur wat toe te slaan (ik woonde al vanaf mij achtste in dat dorp en Jaco vanaf zijn geboorte) en we waren het wel wat zat dat mijn man de hele week van huis was. Omdat de huizen in Denemarken erg goedkoop zijn, begonnen we daar eens rond te kijken.

Mijn man wilde al langer weg uit Nederland omdat ie het zo vol en druk vond en ik begon het een steeds leuker idee te vinden! We zouden het eerst voor 2 jaar proberen en als het niet goed ging zouden we weer terug. Via internet heeft mijn man een baan gevonden en zijn we in februari 2006 verhuisd! Eerst in een huurhuis. Na een jaar ging het zo goed dat we een prachtig huisje gekocht hebben in een mooi streekje met een enorme tuin, een stal en een stuk land achter huis! Dat hadden we in Nederland nooit kunnen betalen!

We hebben nu 6 schapen (de droom van mijn man is uitgekomen) die in febr. lammetjes krijgen, een konijn en we krijgen binnenkort een puppy. Voor de kinderen is het ook heerlijk, zo'n plek om op te groeien. Mijn man werkt nu de ene week 's morgens en de andere week 's avonds. Hij is dus elke dag thuis en maakt veel meer van de kinderen mee! Dus we zijn er in veel opzichten veel beter van geworden en genieten daar ook echt van.

Vrijwilligerswerk in Denemarken

Ik heb eerst vrijwilligerswerk gedaan in een kinderdagverblijf. Daar was een grote groep kinderen, dus ze waren erg blij met me. Ik heb er ook veel geleerd wat betreft de taal! Ik ben daar nu gestopt omdat ik meer op mijn eigen gebied (verpleging) wat wil gaan doen. Ik heb geprobeerd in de thuiszorg te komen en kon er zo aan de slag , maar ik kon het thuis niet goed regelen. Veel tijden komen niet overeen met onze mogelijkheden thuis. Ik heb nog een tijdje doorgezocht maar dan blijkt toch dat het systeem erg gericht is op mensen die hun kinderen naar de naschoolse opvang doen. Nu heb ik bij een verpleeghuis hier vlakbij gevraagd of ze een vrijwilligster kunnen gebruiken. Dat konden ze wel en daar ga ik binnenkort eens kennismaken. Dan kan ik mijn eigen tijd indelen.

Reacties omgeving op Thuisblijfmoederschap

Ze vragen wel steeds weer wanneer ik aan het werk ga (niet : of ik aan het werk wil!) Het is wel erg gewoon hier dat vrouwen ook fulltime werken en ze vinden het soms maar vreemd dat ik thuis ben. Ze vragen zich ook af hoe wij dat financieel doen en ik besef ook dat wij de luxe hebben om het zo te doen. Ook vragen ze vaak of ik geen collega's mis, maar ik ontmoet op een andere manier ook veel mensen.

Niettemin, je hoort gewoon tot de minderheid en dat moet je accepteren. Maar soms merk ik ook dat ze eigenlijk wel jaloers zijn. Ze hebben hier vaak een erg druk leven, met kinderen, allebei de ouders een fulltime baan! Ik moet er niet aan denken! De meesten beginnen er ook over dat ik zo de taal niet goed leer zonder werk, maar ik doe vrijwilligerswerk op school en praat veel met de buurvrouw en ouders van andere kinderen etc. Ook op mijn vrijwilligerswerk moet ik natuurlijk Deens praten dus dat zie ik niet als een probleem.

Al met al voel ik me wel eens een buitenbeentje, maar ik voel me verder goed bij wat ik doe en mijn gezin ook en dat is het belangrijkste!

Een dag uit mijn leven in Denemarken!

Een standaarddag bij mij ziet er als volgt uit:

6.30 opstaan, thee zetten, broodbakjes klaarmaken, schapen voeren.
7.00 kinderen wekken, ontbijten en klaar zien te krijgen voor school.
8.00 in de auto naar school.
8.30 weer thuis. Bakje koffie, opruimen, huishoudelijke dingen, soms boodschappen en als ik 2 ochtenden vrijwilligerswerk doe, ben ik daar 2 ochtenden mee weg.
13.00 kinderen weer uit school halen. 's Middags naar verschillende klubjes brengen (paardrijles, handbal, voetbal) of bij vriendjes wegbrengen of ophalen.
Zomers doe ik de tuin.
1 keer in de 2 weken vrijwilligster op school op woensdagmiddag.
16.00 koffie drinken met man en eventueel kinderen. Daarna met eten aan de slag.
17.30 eten. Na het eten opruimen, kinderen douchen etc.
20.00 bakje koffie op de bank, tv.
23.00 naar bed.
Verder mag ik graag wandelen en krijgen we straks dus een hond die de nodige aandacht nodig heeft!

Er zit natuurlijk per dag wel wat verschil in, wat er die dag moet gebeuren, maar vervelen doe ik me nooit! Ik bak ook graag cake en taarten, soms brood, daar heb ik nu ook veel meer tijd voor.

De Deense arbeidsmarkt gaat uit van twee fulltime werkende ouders

Er zijn niet veel parttime banen te vinden omdat ze hier toch ingesteld zijn op fulltime werken. Zowel vrouwen al mannen. Mijn man heeft er wel iets voordeel van dat ik niet werk en we hoeven nu natuurlijk geen kinderopvang te betalen. Ook hebben we maar 1 auto nodig omdat mijn man zijn vrachtwagen bij huis heeft. Dat alles bij elkaar opgeteld bespaart heel wat kosten.

Denen hechten veel waarde aan luxe, vakanties, nieuwe keuken etc. Daardoor is hun leven duur. Ik denk dat ze hier ook wel parttime kunnen werken en dan wat minder uitgeven. Maar het hele systeem is er wel op gericht dat beide ouders werken dus de regering zou dan ook dingen moeten veranderen. Je betaalt bijv. altijd de hele hap voor de kinderopvang (elke dag voor de hele dag), terwijl als je parttime werkt, je ook wel met minder opvang toe kan. Schooltijden zijn hier tot 13.00 en daarna gaan ze tot en met hun negende jaar naar de naschoolse opvang. Vanaf 10 jaar moeten ze zichzelf redden (vind ik vrij jong!)

Vrouwen kunnen een jaar betaald thuisblijven van hun werk. Daarna gaan kinderen van 1 tot 3 jaar naar een gastouder. Daarna van 3 tot 6 jaar naar het kinderdagverblijf en vanaf 6 jaar naar school.

Ik vind de kinderopvang nog best duur. Maar de meesten kunnen het wel betalen omdat ze allebei fulltime werken.

Denemarken vergeleken met Nederland

Het grootste verschil met Nederland vind ik dat de kinderen veel weggebracht worden. Die kleinere kinderen van 6 jaar lopen al langs een drukke weg van school naar de naschoolse opvang. Die kinderen maken lange dagen vind ik. Mijn kinderen vinden het heerlijk af en toe lekker alleen thuis te spelen of even wat op de bank te hangen. Kinderen van 10 jaar zijn al alleen thuis na schooltijd (13.00 dus) vind ik ook best jong. Ik vind het soms jammer om te zien hoe druk mensen met hun werk zijn, en weinig tijd voor het gezin hebben, door de week.

Verder vind ik Denen gastvrijer. Je wordt zo uitgenodigd om te eten. Koffie drinken doen ze hier ook met broodjes cake etc. Ze nemen hier echt de tijd voor het eten. Ook zijn ze hier veel met de natuur bezig, kinderen zijn veel buiten, en ze bakken veel zelf brood en cake. In de weekenden hangt er ook een relaxte sfeer en kinderen worden ook vaak meegenomen naar feestjes ook al zijn die vrij laat afgelopen. Vind ik wel mooi om te zien. Sommige ouders nemen gewoon een slaapzak mee en leggen hun kind ergens neer.

Verder speelt het geloof hier veel minder een rol dan wat wij gewend waren. Aangezien wij gelovig zijn en naar de kerk gingen in ons dorp in Nederland, is er hier niet veel wat dat betreft. Er zitten 5 oude mensen in de kerk en daar is voor onze kinderen niks aan. Daar zijn we nog een beetje zoekende in.

Schoolsysteem

Het schoolsysteem is wat anders dan in Nederland. De kinderen gaan hier naar school als ze 6 zijn. Ze blijven tot hun veertiende op dezelfde school en dan gaan ze naar een ander school die nog vrij algemeen is en te vergelijken met de lagere school. Dit is tot hun zestiende jaar. Daarna gaan ze pas kiezen wat voor een vervolgonderwijs ze willen volgen.

De dagen zijn hier ook korter. De jongste twee hebben elke dag school van 8.20 tot 13.00 en de oudste heeft drie keer tot 14.00 les en twee keer tot 12.00. Ze krijgen wel huiswerk mee! Dus ze moeten thuis wel meer doen.

Wat kunnen wij van Denemarken leren? En omgekeerd?

Ik denk dat Denemarken van Nederland kan leren, dat parttime werken voor zowel vrouwen als mannen best mogelijk is en dan meer tijd hebben voor het gezin!

Wat wij van Denemarken kunnen leren is de tijd nemen voor het eten, kinderen meer betrekken bij alles en kinderen langer kind laten zijn. Ook het respect hebben voor de natuur en wat dichterbij de natuur staan, zou in Nederland niet verkeerd zijn.

Ze leren hier op het kinderdagverblijf al zelf dingen te bakken en dan ook zelf kruiden te plukken en allemaal eerlijke ingredienten te gebruiken. Zo leren ze al veel van de natuur. Veel buiten spelen, ook, weer of geen weer. Ze hebben skipakken, regenpakken en huppekee naar buiten! Baby's slapen ook altijd buiten!

Denemarken is erg te vergelijken met Zweden, maar of dat ideaal is!? De kinderopvang is inderdaad goed geregeld, maar kinderen zijn dus wel heel veel van huis!